Ronald 'Winky' Wright: de lange weg.
Op 3 Maart, 2004, toen Ronald "Winky" Wright in het Mandalay Bay Resort in Las Vegas de korte afstand van zijn kleedkamer naar de ring aflegde om daar de tegenover de junior middleweight champion Shane Mosley de boksring te betreden, was het wederom een stap verder in die lange, soms moeilijke route op weg naar een superstar status.
Winky
Wright's reis naar deze grootste partij in zijn leven begon ooit, lang geleden
in 1993, in St. Petersburg, Florida en het bracht hem in acht verschillende
landen verdeeld over vier continents in een periode van 10 jaren.
Het was een uitputtende, soms vreemde en soms zelfs vernederende weg, welke vaak een grotere en zwaardere test voor zijn stamina en hart bleek te vertegenwoordigen dan welke 12 rondjes die hij ooit had uitgevochten in een boksring.
De inspiratie voor deze reis van Winky Wright werd door een enkel en simpel motief bepaald: "Volg het Geld", zelfs wanneer dat uiteindelijk maar een hele magere opbrengst voor hem opleverde en werd uitbetaald in Franse francs, Deutse marken, Engelse ponden of andere vreemde currencies.
Winky Wright (49-3, 25 KOs) werd echter wel in keiharde US dollars betaald toen hij het opnam in zijn gevecht tegenover Sam Soliman (31-7, 12 KOs), tijdens een IBF middleweight title eliminator op HBO's "World Championship Boxing" welke op Zaterdag 10 December live vanuit het Mohegan Sun Casino in Uncasville, Connecticut werd uitgezonden.
Toen hij daar de boksring instapte fluisterde zijn trainer Dan Birmingham hem toe -- net zoals trainer Apollo Creed dat deed bij Rocky Balboa vlak voor aanvang van diens rematch tegenover Clubber Lang -- "En vergeet nu vooral niet waar je vandaan komt."
Alsof Ronald 'Winky' Wright dat ooit zou kunnen vergeten.
Wright's ongewone avontuur ging van start toen hij nog slechts een 16-jarige jongen was welke uit nieuwsgierigheid en verveling in St. Petersburg bij de Birmingham's gym naar binnen wandelde.
"We waren zojuist naar Florida verhuisd (vanuit Washington, D.C.) en ik kende er eigenlijk maar heel weinig mensen. Ik wilde altijd al op boksen gaan," herinnerde Wright zich.
"Ik keek altijd graag naar Pernell Whitaker of naar Sugar Ray Leonard. Die vochten in de stijl waar ik van hou. Ik wilde ook een echte soepele en sluwe bokser worden."
Birmingham zag al gelijk vanaf de start een zeker potentieel in Winky Wright en hij begon met hem te trainen.
Op 30 Juli, zo'n vijf jaren later, vocht en versloeg Wright ene Carlos Santana (neen, niet De Carlos Santana) in het Hyatt Regency Hotel in Tampa om daarmee zijn professionele record omhoog te brengen naar 16-0. Voor dat gevecht ontving Wright slechts $800 en dat was ongeveer $200 onder zijn beste payday ooit.
Een gefrustreerde Wright en Birmingham voelden tegen die tijd allebei wel aan dat zij het eindpunt in hun vermogens bijna bereikt hadden en dat het vrijwel onmogelijk zou zijn om nog veel verder te gaan zonder de hulp van een 'name brand' promoter, dus Birmingham belde maar gelijk naar alle grote jongens, zoals Bob Arum, Don King, en Dino Duva.
Nadat er door helemaal niemand werd terug gebeld, probeerde hij het nog maar eens een keertje, want met een zeer getalenteerde 16-0 vechter onder zijn hoede voelde Birmingham dat hij alle wapens in handen had - zonder een doel in zicht om op te schieten.
Toen herinnerde Birmingham zich plotsklaps zijn eigen oude trainer, Mayorga, vanuit zijn amateurtijd in Ohio, Art Mayorga, en hij vroeg hem daarop om hulp.
Deze trainer, Mayorga, vertelde dat hij wel wat promoters in Frankrijk kende, de Acaries broertjes, en dat die misschien wel geintresseerd waren en hij beloofde Birmingham te gaan bellen.
"Toen de Acaries brothers aanboden om ons te gaan promoten, dacht ik eerst dat het wel wat ver gezocht was," vertelde Birmingham. "Maar ik ging toch maar naar Winky Wright toe en vertelde hem, 'Let's go for it."'
Die beslissing was de start van een vijfenhalf-jarige reis waarin Wright 20 maal zou boksen in acht verschillend landen, verdeeld over vier continents, gepromoot door de Franse Acaries brothers, welke ook wel eens de 'Don Kings van Europa' genoemd worden.
De eerste trip van Florida naar Europa was een voorproefje van de condities welke Winky Wright en Birmingham tijdens het verdere verloop van de carriere van Wright zouden gaan ondervinden.
Eerst kwam er een lange-afstand vlucht naar Frankrijk. Daarna een uitputtende zes-uur-durende trip op een rock-harde treinbank naar Luxemburg. Daar aangekomen verwisselden Wright en Birmingham de trein voor een auto om nog eens uurtje te gaan rijden door een sneeuwstorm richting hun hotel in Differdange en dat allemaal voor zijn Europese debuut.
Eenmaal in Differdange gearriveerd wachtte er geen luxury suite op de vermoeide travelers, slechts een goedkope en tamelijk spartaanse kamer. Het was in deze onvriendelijke omgeving dat Wright en Birmingham hun Christmas en New Year's eve doorbrachten.
Wright's eerste gevecht in Europa was afgesproken tegenover Darryl Lattimore (20-6), op nieuwjaarsdag, 1993 en een paar dagen voor aanvang van de partij gingen er een aantal dingen falikant mis nadat Wright een stevige kou had opgelopen.
De Europese agent van de bokser, Arye Fain, suggereerde hierop een oud recept welke alleen nog maar door heksen en oude vrouwen gebruikt wordt: Neem een volle kop met honing, doe er een ui bij en laat het brouwesel een dag trekken. Haal vervolgens een uur voor aanvang van de partij het ui eruit en drink de honing.
Birmingham vertelde dat het heksenbrouwsel nog werkte ook. "Het droogde hem helemaal uit en maakte dat hij zich geweldig voelde."
Wright sloeg Lattimore in de eerste ronde tot driemaal toe richting het kanvas om daarmee een honigzoete TKO te veroveren.
Na deze eerste keer, vocht Wright nog vijfmaal in Frankrijk, eenmaal in Dusseldorf en eenmaal in een sporting club in Monte Carlo - als een tussenvoegsel van een trip naar Punta Gorda, Florida.
Gedurende deze periode realiseerde Wright acht achtereenvolgende overwinningen, maar hij vocht daarin maar een mager aantal rondjes voor de broodnodige ervaring.
Hij won die gevechten namelijk met vijf first-round TKOs en eentje met een KO in de tweede omloop. Tot tweemaal toe moest hij over de volle acht rondes gaan om daarmee een puntenbeslissing te bemachtigen en eenmaal bereikte hij de vijfde ronde om daarin een TKO te realiseren.
Maar belangrijker of eerder gezegd, droeviger, was het dat naast het gebrek aan opgedane ervaringen voor Wright de centen nou ook niet bepaald bij hem naar binnenrolden, want Winky stond nu op 25-0 en de hoogste beloning welke hij ooit mocht incasseren voor een bokspartij bedroeg een magere $5,000.
Winky Wright's Europese avontuur begon ondertussen op een hele grote vergissing te lijken, tot aan het moment dat het geluk eventjes zijn kant opkeek en hij een echte money-break ontving.
De Acaries brothers boden Winky Wright zo'n $50,000 om met de WBA junior middleweight champion Julio Cesar Vasquez te gaan vechten in Saint-Jean-de-Luz, Frankrijk.
Wright's vorige opponent was Orlando Orazco geweest, een bokser met een 'impressive' 11-20-3 record.
Om met direct na Orazco met Vasquez te gaan vechten was als het voetballen in zaterdagmiddag competitie in het ene weekend en geplaatst worden in de nationale selectie op de volgende Zondag.
Vasquez was 50-1 met 34 KOs en zijn enige verlies kwam via een disqualificatie nadat zijn trainer onterecht de ring was ingestapt. Hij had al negen achtereenvolgende verdedigingen van zijn WBA junior middleweight titel achter de rug.
In Vasquez's partijen werkte deze een totaal van 74 rondjes als championship-rounds af en dat waren er slechts vijf minder dan Winky Wright in het totaal had gevochten tijdens zijn gehele bokscarriere!
Wright's zes voorafgaande opponenten hadden, in aflopende order, records van 11-20-3, 0-2, 17-5, 5-11, 14-7 en 9-1. Dat was een gecombineerd record van 56-46!.
Als troost werd Winky Wright de boodschap toegefluisterd dat Vasquez ooit zo'n $3 uitbetaald had gekregen voor zijn professionele debuut in zijn thuisland Argentina en dat Wright nou niet moeilijk moest gaan doen. Wright had honger, letterlijk en figuurlijk, en hij vroeg onmiddelijk waar hij moest tekenen.
"Het ging niet alleen om het geld," vertelde Birmingham. "We dachten werkelijk dat we die jongen konden gaan verslaan."
Naast de gebruikelijk boxing gear voor deze trip hadden Wright en Birmingham ook beter een grootverpakking aan insect repellant in hun koffer kunnen pakken.
"De condities waren werkelijk verschikkelijk," vertelde Birmingham. "Het was midden in de zomer, bloedheet en geen air conditioning of schermen of luxaflex voor de ramen."
"De muggen vraten ons levend op. Het eten was er slecht en de training faciliteiten sloegen helemaal nergens op. Ik vroeg me af wat er allemaal nog meer mis kon gaan."
Wat dacht je van een Winky Wright welke werd neergeslagen in de tweede, zevende, negende en, tot tweemaal toe, in de laatste ronde.
"De eerste drie waren slips," roept Birmingham uit. "Winky had een paar nieuwe schoenen aan en hij gleed daarmee over de mat heen. Maar we kregen natuurlijk allemaal knockdowns tegen. Winky sloeg die Vasquez ook neer, maar die kreeg daarop mooi een slip cadeau."
Wright haalde de 12e ronde terwijl hij nog overeind stonden en tot zijn grote verrassing luidde de scorecards - ondanks het verliezen van punten wegens de knockdowns - een respectable: 113-110, 114-110, 115-110.
"We vonden dat we gewonnen hadden, maar..." weifelde Birmingham.
Had deze partij in Las Vegas plaatgevonden op HBO, wist Birmingham, dan had Wright's geinspireerde optreden hem absoluut een plaatsje in de limelight als een jonge veelbelovende vechter bezorgd.
"Daar twijfelde ik niet over. Het zou Winky's carriere zoveel gemakkelijker gemaakt hebben," aldus Birmingham. Maar Winky Wright moest nog zo'n 10 lange jaren wachten op zijn erkenning als een van de beste pound-for-pound fighters in de wereld.
Opgevijzeld door zijn goede showing tegenover een premier bokser en met wat echte centen in hun portemonee's, keerden Wright en Birmingham terug in het traveling circuit, vechtend in Tucuman, Argentina en nog vijf maal in Frankrijk - met een korte onderbreking tussendoor vanwege een optreden in Inglewood, California.
Wright had na afloop van die eerste teleurstelling in Frankrijk iedere partij gewonnen en hij stond ondertussen op 34-1 maar, vreemd genoeg, verkeerde hij ondanks deze uitstekende staat van dienst nog steeds ver onder het radar van de big-time boxing industry.
Toen kwamen er een tweetal gevechten in de U.S.A. welke wat rimpels aan het oppervlakte van de bokswereld teweeg zouden gaan brengen.
De Acaries brothers plaatsten Winky Wright tegenover Andrew Council (25-3-3) in een partij welke plaatsvond op 5 Maart, 1996, in Norfolk, en werd uitgezonden door de USA Network's "Tuesday Night Fights" series.
Andrew Council had al wat waardevolle aandacht getrokken door zes maanden voorheen de voormalige two-time world champion Buddy McGirt knockout te slaan.
Wright veegde de vloer aan met deze Council, winnend op alle drie de cards: 118-109, 116-111 en 116-112 en de partij bezorgde Winky Wright een verre en vrijwel onbereikbare droom, namelijk: een shot op een world title.
Zijn opponent was de nieuw-gekroonde WBO junior middleweight champ Bronco McKart (28-1), de tweede-beste tegenstander waar Winky Wright ooit tegenover had gestaan.
Om zijn $50,000 purse en de belt te kunnen winnen moest het Wright echter wel gaan lukken om McKart te verslaan in zijn eigen hometown, Monroe, op ESPN"s "Friday Night Fights."
"Die partij vond plaats in een tent en werd bijgewoond door zo'n 5,000 schreeuwende rednecks," herinnerde Birmingham zich. "De press conference werd in een plaatselijke bank gehouden, ondersteund door een bende sexy cheerleaders."
De partij was vrij close, wat verwacht mag worden wanneer je vecht in de achtertuin van je tegenstander, maar Winky Wright won wel met een split decision, 115-113, 115-113 en 113-116 en op 17 Mei, 1996, werd Ronald Winky Wright dus uiteindelijk gekroond als een echte world champion!
Echter deze prestatie vertegenwoordigde vreemd genoeg in het geheel geen aanleiding voor een telefoontje van een van de big-time U.S. promoters.
De Acaries brothers organiseerden vervolgens een trio aan titel verdedigingen in Engeland tegenover een aantal degelijke Britse fighters - Ensley Bingham, Steve Foster en Adrian Dodson. Wright versloeg deze Engelse boksers allemaal en voor deze defenses ontving Wright een gecombineerd totaal van $300,000.
Geweldig voor Wright's standaard, maar slechts traveling expenses in de ogen van een heuse world champion in de U.S.A.
Wright's laatste gevecht onder het contract met de Acaries brothers bleek het meest bizarre van allemaal te worden. Voor de som van $300,000 ging Wright ermee accoord om naar South Africa te reizen om aldaar zijn titel te verdedigen tegenover de ongeslagen Harry Simon (16-0, 13 KOs) in het Carousel Casino in Hammanskraal.
Deze Harry Simon was zeker geen ordinaire fighter. Hij won later world championships in twee divisions en had het potentieel om een van de beste in de game te gaan worden.
Onfortuinlijk voor hem, raakte hij verderop in zijn carriere betrokken bij een tweetal fatale auto ongelukken, waarnaast hij de ook nog eens diverse problemen met de rechtbank opliep, ontwikkelingen welke hem uiteindelijk verhinderde om nog verder te kunnen vechten. Hij ging uiteindelijk met pensioen in het bezit van een 23-0 record.
"Hebben ze ook muggen daar in South Africa?" herinnerd Birmingham zich een vraag van Wright.
"Ze hebben daar allemaal horren voor de deur," was daarop het antwoord van Birmingham geweest.
Goed genoeg voor Winky Wright, maar wat niemand echter had uitgelegd aan zowel Winky Wright of Birmingham, was dat een fighter welke op een vreemd paspoort South Africa binnenkomt, deze wel uitdrukkelijk geadviseerd moet worden om via een knockout over zijn opponent te gaan winnen.
Wat eveneens door niemand aan Birmingham verteld werd was dat het casino zo'n 5,000 miles boven sea level gesitueerd lag en dat ze slechts vijf dagen de tijd hadden om voldoende geacclimatiseerd te raken aan de dunnere lucht.
Echter, op 22 Augustus, 1998, lukte het Winky Wright toch om tegenover Harry Simon een majority draw te realiseren en Winky mocht daarmee zijn titel behouden. Tenminste, dat dacht hij aanvankelijk.....
"Op de weg terug naar de kleedkamers gooide de toeschouwers flessen en stoelen naar ons hoofd," vertelde Birmingham.
"Ik was net bezig met het afnemen van Winky's windsels toen de announcer de kleedkamer binnenstapte met de boodschap dat de scorecards veranderd waren vanwege een vergissing en dat Harry Simon gewonnen had met een majority decision."
"Die omroeper vroeg ook nog of we misschien eventjes wilde terugkeren in de ring. Ik zei, No way! Er waren relletjes aan de gang en we moesten rennen naar onze auto."
Toen de officiele scoring bekend werd gemaakt, was die - op z'n minst gezegd - verdacht. Een kaart had het 114-114, een andere 115-113 voor Simon en de laatste 117-113.
Birmingham verkreeg ook geen duidelijke verklaring waarom er een three-point swing had plaatsgevonden op een van de jurykaarten om daarmee de uiteindelijke beslissing te kunnen veranderen.
Het contract met de Acaries brothers was nu officieel voorbij en Winky Wright kon terugkeren naar Florida, waar hij leefde met zijn vrouw en high school sweetheart, Tammye Ryan en hun twee kinderen, Raven and Roemello.
Toen hierna die klop op de deur door de major promoters nog steeds niet plaatsgevond, lukte het Winky Wright om de aandacht van een fellow Floridian, de beroemde light heavyweight champion, Roy Jones Jr. te vangen.
Roy Jones had zijn eigen promotion company, Square Ring en Winky Wright kwam onder de hoede van Jones' company gedurende zijn volgende 10 gevechten, welke gelukkig voor hem allemaal plaatsvonden in de U.S.A.
Na afloop van een tune up victory tegenover de onbekende Derrick Graham in Miami, organiseerde Jones een world title fight voor Wright tegenover de formidabele opponent, Fernando Vargas, welke een record van 17-0 droeg en klaar was voor de derde verdediging van zijn IBF junior middleweight belt.
Het Chinook Wind Casino in Lincoln City, Oregon, is misschien geen Las Vegas, maar absoluut wel beter dan Levallois, Frankrijk.
Die partij vond plaats op 4 December, 1999, en Wright, een geweldige craftsman met een bijna ondoordringbare verdediging van waaruit hij normaal gesproken gevaarlijk toeslaat met counterpunches, stapte verrassend genoeg uit zijn gewoonlijke strijdplan en ging toe to toe met een van boxing's meest gewelddadige punchers.
Fernando Vargas kwam uit deze strijd tevoorschijn met zijn ongeslagen record nog intact, maar Winky Wright gaf wel een geweldige show weg, verliezend op een close mandatory decision van 114-114, 113-115 en 112-116.
Vele onder de fans en media-mensen aan de ringside dachten dat Wright die partij had gewonnen, maar de "L" van Lost werd wel bijgeschreven op zijn record.
Dat was tevens de laatste keer dat Winky Wright zou gaan verliezen en alle drie díe verliespartijen van Wright kwamen tegenover boksers welke al een gecombineerd record van 83-1 op hun naam hadden staan!
Winky Wright versloeg vervolgens Bronco McKart voor een tweede maal en daarna Keith Mullings voordat hij wederom een shot op een titel ontving waarin hij Robert Frazier (23-4-2) versloeg om zich van de vakante IBF junior middleweight belt te kunnen verzekeren.
Zijn eerste verdediging kwam tegenover, wederom, Bronco McKart, welke nog steeds niet helemaal door had dat Winky Wright zijn nummer had. Toen McKart uiteindelijk tijdens het afgelopen jaar met pensioen ging, luidde zijn record was 47-6, met de helft van die verliespartijen tegenover Winky Wright.
De datum 1 Maart, 2003 zal altijd wel een speciale gelegenheid voor Winky Wright blijven vertegenwoordigen.
Op die dag vond namelijk zijn eerste optreden plaats in Las Vegas, in het Thomas & Mack Center, tegenover Juan Carlos Candelo en het was de inleiding naar een serie van vier carriere-makende partijen welke allemaal plaatsvonden onder de heldere lampen van deze beroemde desert oasis.
Wright versloeg Candelo via een unanimous decision, maar hij was achteraf toch nog wat ontevreden over zijn optreden. Waarschijnlijk raakte hij toch geintimideerd door de schitterende venue en Wright beloofde zijn fans plechtig dat hij in het vervolg alleen nog maar op de top van zijn vermogens zou gaan presteren.
Winky Wright sloeg zich vervolgens, op 8 November, 2003, overtuigend door Angel Hernandez (26-4) in het Mandalay Bay Events Center en in de nasleep van die partij kwam dat ene telefoontje welke zijn carriere en zijn verdere levensloop voorgoed zou gaan definieren.
Sugar Shane Mosley, welke zojuist Oscar De La Hoya's WBC en WBA junior middleweight titles had veroverd via een unanimous decision, vroeg of Winky Wright misschien met hem wilde gaan vechten.
Waarom
Shane Mosley nou precies Winky Wright uitkoos inplaats van een megabucks rematch
tegenover Oscar De La Hoya?
Waarschijnlijk omdat Mosley de superster De La Hoya al tot tweemaal toe had verslagen en ook omdat er een impasse over de centen tussen de beide boksers was ingetreden.
Wat de reden ook was, Oscar De La Hoya's verlies stuurde het geluk in de richting van Ronald 'Winky' Wright.
"Mosley had Winky al tot tweemaal toe verslagen in de amateurs, alhoewel Winky erop staat dat hij daarin een keertje genept werd."
"Waarschijnlijk heeft dat ook wel meegespeeld" vertelde Birmingham.
Het is achteraf duidelijk dat Mosley zijn oude opponent Wright behoorlijk onderschatte omdat hij, nog voordat de beide boksers gingen vechten, al een $10 millioen deal met de toekomstige Hall of Famer Felix Trinindad als zijn volgende partij - na het "verslaan" van Winky Wright - had afgesloten.
Trinidad, welke de boxing world geschockeerd achterliet vanwege zijn aangekondigde retirement op 11 Maart, 2002 na afloop van zijn overwinning over Hassine Cherifi, maakte twee jaren later een comeback via het verslaan van de voormalige world champ Ricardo Mayorga, een prestatie waarmee een grote partij zou worden opgezet - bij voorkeur tegenover Shane Mosley.
Voor Mosely was dit een andere kans op super-stardom. Met zijn WBA en WBC belts al in de prijzenkast, zou Wright's IBF title hem de eerste undisputed champion van de divisie in de laatste 29 jaren maken en de eerste man welke ooit alle drie riemen op hetzelfde moment in zijn bezit had.
Het gevecht tussen Mosley en Wright werd uitgezonden op HBO's "World Championship Boxing" en gehouden in het Mandalay Bay Resort en Winky Wright stond klaar voor het belangrijkste moment in zijn carriere, waar hij ook nog eens een King's ransom van $750,000 voor betaald kreeg.
Alhoewel hij bekendstaat als een southpaw is Winky Wright in werkelijkheid rechtshandig, dus zijn power punch is een vernietigende rechtse jab welke gewoonlijk de hoofden van zijn tegenstanders achteruit doet slaan.
Nadat de bel had geklonken, gebruikte Wright deze jab effectief om daarmee Mosley's beruchte speed te neutraliseren en toen alles voorbij was had Wright overduidelijk gewonnen op alle drie de scorecards: 117-111 op twee cards en 116-112 op de derde.
Het was Winky Wright en niet Shane Mosley welke een division historie had gemaakt op 13 Maart 2004.
"Veel mensen waren geschockeerd, maar voor ons kwam het niet echt als een verrassing," vertelde Birmingham. "Ondanks het feit dat Winky Winky nog een tamelijk onbekende naam was onder het grote publiek, wisten we dat we hem konden gaan verslaan."
Uiteraard wilde Mosley een rematch en hij bood Wright daar maar liefst $1.6 millioen voor - wat zo'n $1,595,000 meer was dan de beloning die Winky ooit mocht ontvangen voor zijn 25e overwinning in Europe.
De deal werd beklonken en HBO zou de partij op 20 November, 2003 wederom gaan uitzenden in haar "World Championship Boxing" serie.
"Het geld was natuurlijk fantastisch, maar voor mij persoonlijk ging het nooit alleen maar om de centen," vertelde Birmingham. "Ik wilde gewoon plezier hebben. Ik bezat al 27 jaren lang een suksesvol schildersbedrijf in Florida."
Ondertussen herkende nu iedereen in het boxing metier de naam Winky Wright en de soms tamelijk aggressief werkende promoter Gary Shaw nam Winky op in zijn indrukwekkende stable, waarin hij al namen had staan zoals Jeff Lacy, Diego Corrales en Manny Pacquiao (welke op 21 Januari gaat vechten in een rematch met Erik Morales op HBO Pay Per View).
Shane Mosley vocht beter in de rematch en alhoewel het eindresultaat beduidend closer was, won Winky Wright wederom. Een jurylid gaf het gevecht een draw, de twee andere gaven de partij aan Winky Wright, 115-113.
"Het had niet zo close hoeven zijn, maar we hadden problemen met het oppeppen van Winky voor die partij," verklaarde Birmingham. "Wanneer je een tegenstander zo gemakkelijk verslaat tijdens het eerste gevecht, dan is het soms moeilijk om scherp te worden voor de rematch."
Met
de aantrekkingskracht van een partij tegenover Shane Mosley verdwenen, ging
Felix 'Tito' Trinidad (42-1) accoord met een gevecht tegenover Winky Wright
in een WBC middleweight eliminator op 14 Mei in het MGM Grand.
Dit zou de eerste keer worden dat Winky Wright in het middengewicht zou gaan vechten.
Hij had ooit al eens gevochten op HBO Pay Per View als deelnemer op de undercard van een Roy Jones Jr .gevecht, maar dit zou tevens zijn eerste partij als headliner worden.
Niemand van de experts in de bokswereld en het algemene publiek was voorbereid geweest op de overdonderende resultaten welke uit dat gevecht te voorschijn kwamen.
Een complete divisie omhoog gegaan en vechtend tegenover een van de grootste boksers uit de historie van de sport, vernietigde Wright zijn opponent Trinidad waarbij hij vrijwel iedere ronde won op weg naar een unanimous decision.
De jury kaarten gaven een uitslag van 120-107, 119-108 en 119-108 en Felix Trinidad kondigde onmiddelijk zijn retirement aan na afloop van het gevecht.
De match, ongetwijfeld drijvend op Trinidad's star power, trok het hoogste aantal aan pay per view buys van alle gevechten in 2005, namelijk 510,000. De victory schoot Winky Wright omhoog naar een nummer twee positie, vlak achter Floyd Mayweather, op de meeste pound-for-pound lijsten.
"Volgend jaar gaat Winky alle (middleweight) belts winnen. Ik heb al met Oscar De La Hoya gesproken en hij vertelde me dat er wel een kans bestaat dat hij met Winky Wright gaat vechten. Dat zou uiteraard geweldig zijn," vertelde Birmingham.
Het duurde zo'n 15 lange en vaak ontzettend zware jaren, maar de weg waar Ronald Winky Wright zich momenteel op bevind staat ook wel bekend als de 'Fast Lane'.
Warning:Copyright © 2001 - 2005. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
