Arnold
Vanderlijde was een van de laatste boksers welke voor Nederland aanwezig waren
op de Olympische Spelen en na die laatste ploeg is een groot gat ontstaan
wat zorgen baart voor de zevenvoudig kampioen.
Als de toekomst van het Nederlandse boksen ter sprake komt, is oud-bokser Arnold Vanderlijde (44) lang stil.
Z’n zwijgen is misschien wel illustratief voor de precaire positie waarin de door hem zo geliefde sport zich bevindt. "Hoop. Alles is gebaseerd op hoop", zegt hij na lang peinzen.
Vanderlijde, normaliter niet verlegen om woorden, zou met genoegen de huidige generatie Nederlandse boksers willen prijzen, maar daar is volgens hem geen reden toe.
Het WK Olympisch boksen in Chicago, gaf eens te meer aan dat de hoogtijdagen van het Nederlandse boksen ver achter ons liggen, want alleen Hüsnü Kocabas won er zijn eerste gevecht.
Uiteraard is die veroordeling door Vanderlijde wel een beetje verkleurd, aangezien het Olympische strijdperk de laatste paar jaren behoorlijk aan het veranderen is.
Door het uiteenvallen van het Oostblok zijn nu al die voormalige Sovjet-landen zelfstandig in het tournament aanwezig, met een volle afvaardigingen, terwijl daarnaast ook nog eens de meeste ons omringende Europese landen hun trainingen en ondersteuning van de Olympische atleten op een volledig professionele wijze zijn gaan uitvoeren.
Landen zoals Italie en Frankrijk en ook Engeland en Duitsland voorzien hun Olympische kandidaten nu van alle beschikbare facaliteiten om zich op een totaal professionele wijze naar hun optredens op het wereldpodium te kunnen gaan voorbereiden
"Hüsnü Kocabas doet veel voor zijn sport en ik hoop ook dat hij de Spelen haalt. Maar achter Hüsnü zit er een groot gat", constateert de zevenvoudig Nederlands kampioen.
Vanderlijde
pleit voor een radicale koerswijziging.
"Laten we weer beginnen bij de jeugd, en investeren bijvoorbeeld in de dames. Dat is nog een kleine sport, waardoor je sneller naar de top kunt doorstromen."
Vanderlijde schreef als commissaris Olympisch boksen al een visie voor de nationale boksbond, waarin hij aandrong op een gestructureerde aanpak.
Nederland, zo bemerkte hij, was een verzameling eilandjes, waar iedereen voor zichzelf aan het werk is.
"Dat is nog steeds zo", merkt hij op. "Met die visie is bijna niets gedaan. Ik vind dat er bij de bond te weinig professionals werken - mensen met management capaciteiten, die sturing, leiding en strategie kunnen aanbrengen."
Bovendien, zo vindt Vanderlijde, ontbeert het Nederland aan een echte bokscultuur.
Het Olympisch boksen, in de volksmond ook wel amateurboksen genoemd, is een sport in de marge, hoewel NOC*NSF maar wat graag een sporter naar de Spelen zendt.
"Amateursport bestaat niet meer. In het hele denken moet dus iets veranderen. Denken is de basis om dingen te veranderen, vanuit je hart en vanuit je ziel. Maar er wordt te weinig aan gedaan. De synergie, de saamhorigheid, is onvoldoende in Nederland."
Hij noemt als voorbeeldmodel het land Italië, welke op het afgelopen WK goud won in de twee zwaarste gewichtsklassen. "Dat is dus strategie. Er wordt nu veel geld in geïnvesteerd en ze zijn professioneel. Het is dus een combinatie van geld en een gestructureerde aanpak."
De WK-prestaties van de Italianen waren al boven verwachting en nóg veel meer bewonderenswaardig was de machtsgreep van Rusland - welke met drie keer goud nu definitief de heerschappij van Amerika overgenomen lijkt te hebben.
Vanderlijde is daar geenszins verbaasd over, "Amerika heeft geen goed systeem meer en veel Amerikaanse kinderen kiezen nu voor andere sporten, ze krijgen ook zoveel prikkels. Rusland bewijst zich als sportland, met tennis, voetbal, atletiek en ijshockey. Ze vechten nog voor hun bestaansrecht, de intrinsieke motivatie is er groter."
Uiteraard waren de afgelopen wereldkampioenschappen ook wel enigsinds onvolledig te noemen, aangezien het boksland bij uitstek, Cuba, zich uit angst voor het massaal overlopen van haar atleten uit het toernooi had teruggetrokken.
Vanderlijde, die tijdens zijn Olympische carriere altijd zijn meerdere moest erkennen in de Cubaanse bokser Felix Savon, herkent zich enigszins in de Russische benadering.
"Die intrinsieke motivatie is ook van invloed geweest op mijn positie, de best-of-the-rest. Kijk, Savon ís boksen, hij was zó sterk. Als je dat beseft, leer je ook je positie te bepalen en waardeer je wat je haalt. Empathie is erg belangrijk in het boksen."
De lessen uit zijn boksleven heeft Arnold nu meegenomen naar zijn huidige professie, want hij verzorgt nu ook trainingen voor bedrijven.
"Boksen is het fundament geweest voor wie ik ben geworden. Ik ben allang geen bokser meer, maar ik gebruik elementen uit de sport nog wel voor mijn trainingen."
'Once a fighter, always a fighter,' zei de bokslegende Sugar Ray Leonard ooit en dat is ook van toepassing op het leven van de Hollandse ex- zwaargewicht, welke de waarde van die uitspraak ook tracht over te brengen in zijn workshops.
"Onze sport is eigenlijk metaforisch voor het hele leven; vechten, discipline, welzijn, mentale en fysieke balans. Er liggen veel kansen."
Vanderlijde zal de bokssport altijd blijven koesteren en de Limburger, welke brons won op de Spelen van 1984, 1988 en 1992, is een van de laatste Nederlandse boksers geweest welke actief waren op het Olympische podium.
Orhan
Delibas was, naast Vanderlijde, lange tijd het paradepaardje van de Nederlandse
bokssport en wellicht één der meest ervaren amateurs van de
laatste decennia.
Vanaf zijn juniorenperiode tot het moment dat hij professional werd, had Delibas maar liefst 167 partijen op zijn naam, waarvan er 140 gewonnen werden.
In 1991 was hij 1/8e finalist op het EK; in 1993 won hij zilver op het EK en voorts won hij tijdens al die jaren verschillende grote internationale toernooien en werd hij in 1994 bij de militairen wereldkampioen.
De Olympische Spelen in 1992 (Barcelona) werden door Delibas afgesloten met een zilveren medaille.
Op WK's was hij in 1991 nog 1/8e finalist; in 1993 won hij er brons en in 1995 bereikte hij - als slachtoffer van een nogal dubieuze jurering - jammer genoeg niet de halve finala en dat was voor Delibas - welke een torenhoge favoriet was voor de Olympische Spelen in 1996 - de aanleiding om zijn amateur-loopbaan te beëindigen en in Amerika een profloopbaan te gaan beginnen.
Naast Vanderlijde en Delibas nam ook Raymond Joval in 1992 deel aan de Olympische Spelen in Barcelona (1/8e finale), na in hetzelfde jaar goud te hebben gewonnen op aansprekende toernooien als de Copenhagen Box Cup en het Beograd toernooi. In 1993 won Joval ook nog eens brons op het WK voor amateurs.
Afgeven op de boksbond doet Vanderlijde niet, want daarvoor is de sport hem te dierbaar. "Iedereen werkt met een positieve intentie, maar Nederland heeft geen topsportcultuur wat boksen betreft. Dat is geen verwijt, dat is slechts een constatering."
Momenteel is Vanderlijde lid van de Europese bokscommissie, welke o.a. streeft naar de verdere ontwikkeling van het vrouwenboksen en daarnaast wordt Vanderlijde ook nog veelvuldig om zijn mening gevraagd door de Nederlandse boksbond.
Arnold Vanderlijde kan zich maar moeilijk identificeren met de huidige boksgeneratie.
"Het zijn niet ‘mijn’ mensen. De jongens die nu aan de top staan, brengen een attitude met zich mee die niet de mijne is. Ik lééfde ervoor. Ik zie bij de huidige boksers geen respect voor anderen, voor de coach, voor tegenstanders. Ik mis de passie, de overgave. Dat ze het voelen stromen door hun bloed en dat ze er met hart en ziel aan verbonden zijn en het zou goed zijn voor de sport als ik eindelijk eens een opvolger krijg."
Nederlandse boksers van grote naam;
Nelis Bisschop - een legendarische naam binnen het vaderlandse bokswereldje was Nelis Bisschop op 16-jarige leeftijd reeds actief als boksinstructeur en in 1910 richtte hij in Amsterdam zijn boksschool “J.J.Corbett” op. Deze weltergewicht had vele partijen op zijn naam staan, was van 1919 tot en met 1923 kampioen van Nederland en vertrok naar Amerika, alwaar hij zo’n 40 partijen bokste en er slechts 3 verloor. Toen hij in 1929 terugkwam in Nederland legde hij zich toe op het lesgeven van de bokssport en het begeleiden van profs.
Alex Blanchard - technisch een begaafd bokser met een vernietigende kracht in beide vuisten. Blanchard werd in 1984 te Amsterdam de Kampioen van Europa in het halfzwaar gewicht via een KO overwinning in de 6e ronde op de titelverdediger Richard Caramanolis.
Alex Blanchard verdedigde zijn titel succesvol tegenover:
· Manfred Jassman in 1984 te Dortmund, winst KO 4e ronde
· Richard Caramanolis in 1985 te Rotterdam, onbeslist
· Andrew Andries in 1985 te Londen, onbeslist
· Ralf Rocchigiani in 1986 te Berlijn, winst op punten.
· Enrico Scacchia in 1987 te Bern, winst door opgave 9e ronde.
Luc van Dam - kort voor de tweede wereldoorlog had Luc van Dam al eens een greep gedaan naar de hegemonie in het middengewicht bij de profs, maar hij vond toen Leen Sanders op zijn weg.
Luc van Dam was een van de beste stylisten welke ons land ooit gekend heeft en Luc van Dam was niet de enige bokser die tegenover Sanders het onderspit moest delven, want Sanders was een van die boksers waar menigeen zich de handen op stuk sloeg - waaronder ook Bep van Klaveren en Huib Huizenaar.
In Augustus 1940 probeerde Luc van Dam het nog een keertje en Leen Sanders, van joodse afkomst, werd na afloop van die tweede poging tot de verliezer verklaard. Het was tevens de laatste wedstrijd van deze Sanders, welke later naar een van de Duitse concentratiekampen werd vervoerd, maar als een van de weinigen van zijn familie dit drama wist te overleven.
Luc van Dam was nu de kampioen van Nederland en hij onderstreepte dit met een lange lijst aan overwinningen. Op 20 januari 1943 kreeg van Dam de kans te strijden om de Europese Titel tegenover Jupp Besselman, maar die partij leverde hem een punten-nederlaag op.
Tijdens de tweede wereldoorlog bokste van Dam nog vele wedstrijden, door de omstandigheden gedwongen, vaak tegenover steeds dezelfde tegenstanders.
Na de oorlog brak Luc van Dam met Theo Huizenaar en zou hij nog twee maal een gooi doen naar een Europese Titel.
De eerste maal vond dat plaats in 1948 tegenover de Belg Cyriel Delannoit - waartegen hij een onverwachte puntennederlaag leed. De tweede maal stond Luc van Dam in 1951 tegenover de Engelsman Randolph Turpin, welke het gevecht in 48 seconden in diens voordeel wist te beslissen.
Orhan Delibas - was lange tijd het paradepaardje van het Nederlandse amateur-bokser en wellicht één der meest ervaren amateurs van de laatste decennia. Vanaf zijn junioren periode tot het moment dat hij professional werd had Orhan maar liefst 167 partijen op zijn naam, waarvan er zo'n 140 door hem gewonnen werden.
In 1991 was Delibas 1/8e finalist op het EK; in 1993 won hij zilver op het EK. Voorts won hij in die jaren verschillende grote internationale toernooien en werd hij in 1994 bij de militairen wereldkampioen.
De Olympische Spelen in 1992 (Barcelona) werden afgesloten met een zilveren medaille. Op WK's was Orhan in 1991 nog 1/8e finalist; in 1993 won hij brons en in 1995 bereikte hij, slachtoffer van een nogal dubieuze jurering, net niet de halve finale. Dat was uiteindelijk voor Delibas, torenhoge favoriet voor de Olympische Spelen in 1996, de aanleiding om zijn amateur-loopbaan te beëindigen en in Amerika een prof-loopbaan te beginnen.
Na een moeizame start in New York, onder hoede van Stan Hoffman en ingedeeld in het "Team Tuur", verbrak Orhan de samenwerking met Hoffman in 1997. Na een lang slepende juridische procedure kreeg Delibas een aanbod om te gaan boksen voor de promoter Sauerland in Duitsland, waar hij nadien nog regelmatig in de ring stond.
Nelis van Dijk - begon zijn boksloopbaan, omstreeks 1921, als een jongen van amper 18 jaar en samen met Herman van 't Hof trok hij al snel de aandacht. Van een rustige opbouw was in die dagen bepaald geen sprake en er volgden al spoedig zware partijen. Er moest zo snel mogelijk en zo veel mogelijk geld verdiend worden en daardoor gebeurden er ook vaak onverantwoordelijke dingen.
Nelis “Battling” van Dijk versloeg de Engelse kampioen Bugler Lake na 20 ronden op punten en dat was een regelrechte sensatie. Hij raakte in deze wedstrijd echter ernstig geblesseerd aan zijn oog - zo ernstig, dat hij gedeeltelijk het gezichtsvermogen verloor. Hij hield dit echter diep geheim en behoudens zijn manager Freek Braak, wist bijna niemand het. Nelis zou nog jaren kampioen van Nederland blijven, totdat tenslotte ook zijn andere oog werd aangetast en volslagen blindheid het gevolg was.
Piet Dijksman - in zijn gloriedagen woog deze 1.60 meter lange Rotterdammer 55 kilo en toenertijd heette dat extra-lichtgewicht. Piet bokste al in 1910 en 1911, maar hij brak pas goed door na de 1e wereldoorlog. Hij zag het levenslicht in een buurt van krotten en stegen nabij de Goudsesingel in Rotterdam en dat was de buurt waar ook Luc van Dam het levenslicht aanschouwde en waar scharenslijper Janus Hutteman, één van de meest schilderachterste figuren uit de begintijd van het boksen, zijn boksschool had. Van 1919 tot 1922 was Piet Dijkman lichtgewicht kampioen bij de profs.
Herman van 't Hof - was een stalgenoot van Nelis van Dijk en Herman was eveneens de eerste Nederlander welke tot Europees kampioen werd uitgeroepen. Dat gebeurde in een titelgevecht op 5 Januari 1926 tegenover de Zwitserse Louis Clement.
De bokscarrière van Herman duurde echter niet lang, mede als gevolg van de vele zware partijen welke hij vocht, soms wel 2x per week. Zijn klim naar de top ging snel en hij versloeg ook vele grote namen, onder andere; Wim Westbroek, Nol Steenhorst (welke in 1925 eveneens voor de Europese titel vocht, maar daarin verloor op punten van de Italiaan Mario Bossisio), Sietse Jansma en niet te vergeten, de legendarische Engelsman Joe Bloomfield in het hol van de leeuw te Londen. Herman van ’t Hof stond ook nog eens in de ring tegenover de latere wereldkampioen Max Schmeling.
Een half jaar na zijn titelverovering stond van ’t Hof tegenover de Belg Fernand Delarge. Vijftien ronden lang liet de Rotterdammer zijn Belgische oppponent alle hoeken van de ring zien en de overwinning kon hem eigenlijk niet meer ontgaan. Totdat hij 20 seconden voor het einde van de partij getroffen werd door een verdwaalde swing van de Belg en daarop zwaar knock-out ging. In de revanche, een paar maanden later in Charleroi, verloor Herman op punten en daarna was het snel gedaan met de bokscarrière van Herman van ’t Hof - slechts 25 jaar oud.
Huib en Theo Huizenaar - Huib Huizenaar, de halfbroer van Theo Huizenaar, was een gentleman bokser. Huib concentreerde zich sterk op de verdediging en hij kwam daardoor vaak wat minder spectaculair over. Huib werkte eenmaal een gevecht af om de Europese Titel tegenover de Belg Gustav Roth, maar hij verloor die partij op punten. De middengewicht kampioen van Nederland bij profs van 1930 tot 1933 stopte al op 23-jarige leeftijd met de bokssport.
Theo Huizenaar bracht vele grote boksers voort, zowel amateurs als professionals.
Klinkende namen zoals; Bep van Klaveren, Jan de Bruin, Robert Disch, Luc van
Dam, Arie van Vliet, Huib Huizenaar, Jo de Groot, Rienus de Boer, Harry Staal,
Leen Sanders, Pierre Doorenbosch, Jo Lamers (Jan de Haan), Leen en Aad Jansen,
Piet van Klaveren, Joop Verbon, Henk van der Zee, Teun Brommer, Frits van
Kempen, Luc Lucas, Louis van Sinderen, Stan van den Driessche, Cor Eversteijn,
Gerard Bok en Roy Somer, waren ooit verbonden met Theo Huizenaar.
Sommige boksers waren “eigen kweek”, terwijl de andere boksers naar de stal van Huizenaar kwamen omdat ze na een succesvolle amateur-loopbaan als professional wilden gaan boksen. Theo Huizenaar bokste zelf ook ooit een profpartij in Den Haag op 6 Oktober 1921 tegenover “Battling van Dijk”. Het werd een onbeslist en op doktersadvies is de toen nog jonge Huizenaar daarop gestopt met de wedstrijdsport.
Karel de Jager & Theo Kourimsky - twee grote namen in het weltergewicht
en onderling bevochten ze elkaar in diverse gevechten. Ook stonden ze vaak
tegenover Nelis Bisschop en het krachtverschil tussen deze drie weltergewichten
was werkelijk miniem te noemen. Karel de Jager schreef ooit een instructieboek
over het boksen en hij verwierf daar de nodige waardering mee.
Raymond
Joval - welke zijn amateur-jaren bij de Albert Cuyp doorbracht, nam in
1992 deel aan de Olympische Spelen in Barcelona (1/8e finale) nadat hij in
hetzelfde jaar al goud had gewonnen op aansprekende toernooien zoals; de Copenhagen
Box Cup en het Beograd toernooi. In 1993 won Joval brons op het WK voor amateurs.
In 1995 werd hij professional en won hij zijn 1e titel als BBU-kampioen middengewicht, een titel welke hij in 1996 met succes verdedigde.
In September 1998 bokste Joval succesvol om de IBO-titel; de kroon op zijn carrière tot dusverre echter is de WBU-wereldtitel, welke hij in Juni 1999 in Italië behaalde.
Joval vocht in het buitenland partijen tegenover renomeerde boksers zoals; Angel Hernandez, Sam Soliman, Fernando Vargas, Shannon Taylor en Willie Gibbs.
Ramond Joval is de eerste Nederlandse profbokser welke het zonder manager stelt; op zijn verzoek en gebruik makend van de NBB reglementen verkreeg hij in 1997 toestemming om als zijn eigen manager op te treden.
Bep van Klaveren - deze grote bokser werd tweemaal kampioen van Europa en is tot op heden nog steeds onze enige Olympische kampioen boksen.
Zijn leven was een aaneenschakeling van avonturen, alleen het beschrijven daarvan omvat al een compleet boekwerk (gedaan door Jules Deelder en het boek “The Dutch Windmill”)
Zijn oom Nol Steenhorst, had Bep ooit gek gemaakt van de bokssport en via de scholen van Dijksman en Teun Schilperoord, kwam Bep van Klaveren, na het behalen van de Olympische Titel in 1928 te Amsterdam, bij de stal Huizenaar terecht als prof.
Op 24 jarige leeftijd werd hij in Juli 1931 kampioen van Europa via een knockout overwinning in de 2e ronde op de Belg Francois Sybille en die titel zou hij een jaar in zijn bezit houden. De Italiaan Cleto Locatelli maakte hem die trofee afhandig en samen met Theo Huizenaar ging Bep daarna naar Amerika, waar hij in de handen geraakte van een dranksmokkelaar en maffiabaas, Patsy Zuelli.
Bep kreeg in Amerika nooit de kans om voor een wereldtitelgevecht te mogen vechten en hij brak uiteindelijk met Huizenaar en keerde daarop alleen naar Amerika terug.
Bedrogen en berooid keerde Bep van Klaveren in 1937 weer terug in Nederland en hij ging daar terug naar school Schilperoord. Nadat hij een partij van de Duitser Gustav Eder had verloren door KO in de 8e ronde leek het afgelopen met Van Klaveren, maar niets bleek minder waar, want Theo Huizenaar hielp hem er weer bovenop.
Theo liet Bep uitkomen in het middengewicht en via een overwinning op de Fransman Edouard Tenet in het Feyenoord stadion werd Bep van Klaveren op 23 Mei 1938 kampioen van Europa in het middengewicht. Een titel welke hij een paar maanden later weer zou verliezen aan de Griek Christophorides.
Maar dat was nog niet het einde van de bokscarrière van onze bokslegende bij uitstek, want de rusteloze bokser Bep van Klaveren vertrok wederom naar Amerika; hij nam er tijdens de 2e wereldoorlog dienst in het Amerikaanse Leger, werd er sportinstructeur en raakte verzeild in Australië.
Bep kwam uiteindelijk op verzoek van Theo Huizenaar weer terug naar Nederland en werd daar op 40-jarige leeftijd wederom Kampioen van Nederland via een overwinning op Luc van Dam - een titel die hij later in revanchepartij weer verloor.
Bep van Klaveren kreeg daarna nog eenmaal een kans om een gooi te doen naar een Europese Titel en op 28 November 1955 in de met 5000 mensen gevulde, oude, Ahoy hallen te Rotterdam verloor van Klaveren nipt op punten van de twintig jaar jongere Fransman Dione.
Maar dat was nog niet Bep's laatste gevecht, want op 19 Maart 1956 bokste van Klaveren zijn afscheidswedstrijd - maar hij moest deze wegens een oogblessure helaas vroegtijdig afbreken.
Hüsnü
Kocabas - Hüsnü's grootste passies - naast het boksen - zijn
surfen en duiken en zijn sportieve levensstijl komt ook tot uiting in zijn
beroepskeuze; hij is sportinstructeur bij defensie.
Net als zijn maatje Orhan Ozturk is Hüsnü Kocabas al enige jaren onafgebroken kampioen van Nederland en wist hij diverse medailles te veroveren op internationale toernooien, waarnaast hij tevens tot wereldkampioen werd gekroond bij de militairen.
Ook Hüsnü is potentieel kandidaat voor de Olympische Spelen in
2008 en Kocabas kan zich zich goed voorbereiden op internationale evenementen
dankzij zijn werk voor defensie als ‘Wachtmeester bij de Koninklijke
Marechaussee’.
Rudy Koopmans - na de beroemde Rudie Lubbers kwam een andere opvallende
Rudy omhoog borrelen in de Nederlandse bokssport - Rudy Koopmans.
Lange tijd verbleef Rudi Koopmans onder de vleugels van de Duitse promotor/manager Willy Zeller, maar toen de reglementen die situatie doorkruisten, kwam Rudy Koopmans onder de hoede te staan van de Nederlandse Henk Ruhling en deze Henk Ruhling is de man welke een behoorlijke stempel heeft gedrukt op het naoorlogse professionele boksen.
Rudy Koopmans was een groot kampioen en hij deed een gooi naar de Europese Titel in het halfzwaar gewicht in Rotterdam in 1978. Alhoewel Rudy Koopmans het gevecht domineerde, werd zijn tegenstander Aldo Travesaro een onbesliste gegund en behield deze zijn titel.
Ruim een jaar later lukte het Rudi Koopmans wel in Rotterdam en hij won er de titel door opgave van deze Travesaro in de 6e ronde.
10 maal doorstond Rudi Koopmans vervolgens een aanval op zijn halfzwaar gewicht kroon, achtereenvolgens door de volgende tegenstanders:
· Robert Amory in 1979 te Amsterdam, winst op punten
· Hocine Tafer in 1979 te Rotterdam, onbeslist
· Ennio Commetti in 1980 te Rotterdam, winst op punten
· Fred Serres in 1980 te Differdange, winst op punten
· Hoccine Tafer in 1981 te Parijs, winst door opgave in de 9 de ronde
· Fred Serres in 1981 te Rotterdam, winst KO 1ste Ronde
· Christiano Cavina in 1982 te Rotterdam, winst KO 1ste ronde
· Alex Blanchard in 1982 te Rotterdam, winst TKO 8ste ronde
· Manfred Jassman in 1983 te Frankfurt, winst KO 8ste ronde
· Rufino Angelo in 1983 te Parijs, winst op punten
Een hinderlijke rechterhandblessure speelde Koopmans in vele partijen parten en na elke wedstrijd was er altijd wel ijs nodig om zijn gezwollen rechterhand tot normale proporties te herstellen. Dit was een ongemak welke hem in 1984 te Marseille noopte tot opgeven in de 9e ronde van zijn 11e titelverdediging tegenover de Fransman Richard Caramanolis en dat betekende tevens het einde van een roemruchte loopbaan.
Mourad Louati - een meervoudige district- en nationaal kampioen in het zwaarwelter, bokste als professional in Frankrijk tegenover Frederic Sellier in een zware partij waaraan hij verzwakt door een griepvirus aan de start was verschenen.
Na enkele rondes werd een snel vermoeide Louati hard aangeslagen en zijn trainer John Kristalijn zag zich hierop genoodzaakt om de handdoek te gooien.
Met dit verlies wist Mourad Louati zich te verzekeren van een plaatsing tegenover de beresterke Franse kampioen, Freddie Scouma, in een Europese titelverdediging.
Tijdens een zinderende partij afgewerkt in het State Le Coubertain te Parijs slaat Louati uiteindelijk de oersterke Fransman knockout en mag hij zich tot Europees kampioen in het zwaarwelter gewicht kronen.
Door contractuele verplichtingen gedwongen staat de Hagenaar binnen een half jaar al weer in de ring en in het Zuid-Franse Toulon verdedigd hij zijn titel tegenover een andere Fransman, Fontana.
Louati breekt tijdens deze partij zijn neus en zijn oogkas loopt daarbij vol met bloed. Hij kan daardoor niet duidelijk meer zien en de wedstrijd wordt gestaakt en Louati verliest zijn titel op TKO.
Hierna gaat Mourad Louati omhoog in het gewicht en onderneemt hij nog enkele malen een come-back poging. Veel sukses oogst hij hier niet in en na enkele zware verliespartijen stopt Louati uiteindelijk met de aktieve wedstrijdsport.
Jan & Rudie Lubbers - als amateur bokser was Rudie Lubbers maar liefst 8 maal Kampioen van Nederland, de eerste 6 maal in het halfzwaar gewicht en de volgende twee jaren in het zwaargewicht.
Technisch was Rudie completer dan zijn oudere broer Jan, welke zonder een Nationale titel op zak - zowel bij de amateurs als bij de profs - in de gelegenheid kwam om als een professional uit te komen in een Europees titelgevecht.
Dat gevecht vond plaats in 1972 in het halfzwaargewicht tegenover de Britse Chris Finnegan in Londen en Jan Lubbers verloor deze partij via een KO in de 8e ronde.
Nadat zijn broer Rudie Lubbers in 1968 in Mexico tegen alle verwachting in nipt op punten werd verslagen (3-2) door de Mexicaan Rocha - tijdens de aldaar gehouden Olympische Spelen - ging Rudie twee jaar later over naar de rijen van de profs.
Hij was er al snel de Kampioen van Nederland in het zwaargewicht en Rudie trad in 1973 in de ring tegenover Joe Bugner. De inzet van die partij was de Europese Titel in het zwaargewicht.
Joe Bugner zou het gevecht te Londen in winst op punten afsluiten en Rudie Lubbers zou ruim twee jaar later nog een keer de kans krijgen op een Europees titelgevecht, maar nu in het half-zwaargewicht.
In het Italiaanse Torino was de Italiaan Domenico Adinolfi zijn tegenstander en deze won door KO in de 2 ronde die half-zwaargewicht titel.
Maar het gevecht van Rudi tegenover niemand minder dan Mohammed Ali in Djakarta, Indonesië was wel de meest in ’t oog lopende wedstrijd uit zijn lange loopbaan en Rudi Lubbers verloor deze partij op punten.
Edwin ‘Fighting’ Mack - als hij bokste op een programma, dan wist de organisator dat hij een goed gevulde zaal had. Technisch, aantrekkelijk boksend en stotend vanuit elke positie was Edwin een complete bokser, maar ook een lastige jongen. Zo was hij er, en zo was hij weer weg.
Zijn meest aansprekende zege was ongetwijfeld het winnen van de Europese titel in het weltergewicht in 1968 via een technische KO in de 10e ronde van de Italiaan Carmelo Bossi in Lignano. Een half jaar later gaat Mack zelf KO in de 13e ronde tegenover een andere Italiaan, Silvano Bertini, in 1969 te Bologna
Orhan
Öztürk - is een van de toppers van het huidige Nederlandse boksen
en nog steeds een belofte voor de toekomst. Vanaf 1995 is deze Nijmeegse bokser
vrijwel onafgebroken in het amateur boksen aanwezig als Nederlands titelhouder
(eerst als junior; sinds 1997 bij de senioren)
Met een schat aan gouden en zilveren medailles veroverd op allerlei internationale toernooien, waaronder Bydgoszcz, Bratislava en Noorwegen, tracht Orhan in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeeld, Orhan Delibas.
Na begin 1998 de Nederlandse nationaliteit te hebben verkregen, kon Orhan gaan deelnemen aan het WK voor Junioren in Argentinië. Helaas trof hij daar al gelijk in de 1e ronde de uiteindelijke toernooiwinnaar.
Samen met Husnu Kocabas is Orhan Ozturk momenteel potentieel kandidaat voor deelname aan de Olympische Spelen in 2008.
Don Diego Poeder - na een succesvolle amateur-loopbaan (Don Diego Poeder wint o.a. zilver op het EK in 1993) bokste Poeder bij de profs verder op een Amerikaanse proflicentie - aanvankelijk in het "team Tuur".
Hij maakte zich uiteindelijk los van dat team en koos voor een duidelijke, maar vooral ook eigen identiteit als profbokser.
De sympathieke Rotterdammer bereikt zijn hoogtepunt in zijn profcarrière als hij in 1997 de WBU-wereldtitel wint en hij wordt zelfs verkozen tot ambassadeur van de Stichting Rotterdam Topsport.
Begin 1999 treedt Poeder terug vanuit de wedstrijdsport; hij gaat studeren op het CIOS te Goes en 2004 bokst hij wederom een partij in Rotterdam.
In Maart 2005 maakt Poeder een niet geslaagde comeback en in 2007 gaat hij uiteindelijk zwaar knockout in zijn laatste poging om wederom zijn vechtcarriere te herstarten.
Pedro van Raamsdonk - hoewel er voldoende valt te vermelden over de andere leden van het voormalige boksteam Albert Cuyp, is van Raamsdonk toch wel de meest markante bokser uit die periode midden 80’er jaren.
Als Amsterdams straatschoffie op z'n 10e jaar begonnen met boksen, zou hij 21 jaar later met ruim 250 partijen op z'n naam stoppen met de wedstrijdsport.
Pedro was 7 x Kampioen van Nederland (senioren); boekte talloze overwinningen bij internationale toernooien, won zilver op het EK 1981 en brons op het WK 1982, hetgeen hem zijn ticket naar de Olympische Spelen opleverde.
Ook was hij één van de eerste boksers die op "stage" ging naar Amerika. Als eerste Nederlander nam hij deel aan het prestigieuze Golden Gloves toernooi, na eerst het Golden Gloves Kampioenschap in Californië te hebben veroverd. Ook het Diamond Belt toernooi werd door hem in Californië tot tweemaal toe gewonnen.
Na een indrukwekkende loopbaan als amateur, verkoos Pedro van Raamsdonk (15-5 7 KO) het, eind 1985, om een loopbaan als professional te beginnen waarin hij bokste tegenover o.a. John Held, Tom Collins, Jan Lefeber, John Emmen en Eric Nicoletta,
Dimitri Serdjoek - wist inmiddels al de nodige nationale titels te veroveren en hij heeft ook al diverse aansprekende toernooien op zijn naam staan.
Serdjoek bokst ook in Duitsland in de Bundesliga, bij VBC Velbert, en in de afgelopen seizoenen won hij daar diverse gebokste Ligapartijen.
Dimitri heeft zich door keihard werken ontwikkeld tot een internationale topper, wat een enorme prestatie is, wanneer je in aanmerking neemt dat hij dat combineert met een fulltime job en een zware studie. Dimitri staat rechtsvoor en hij heeft een hoge stootsnelheid.
Serdjoek stond geboekt als een kanshebber voor de Olympische Spelen in 2008, maar hij raakte in 2007 zwaar geblesseerd en moest hij daardoor noodgedwongen een positie aan de zijlijn innemen.
Regilio Tuur - in 1987 won Regilio Tuur als een amateur brons op het EK, waarmee hij een uitzending verdiende naar de Olympische Spelen van 1988 in Seoel.
Nadat hij de regerende wereldkampioen Kelly Banks met een daverende KO wist uit te schakelen, besloot Tuur al snel om in Amerika als professional aan het werk te gaan.
Met de trainer Hector Roca en onder het management van Stan Hoffman maakte Tuur zijn profdebuut op 27 Juli 1989 in New York, waar hij Dennis Pantoya in de 1e ronde op KO versloeg.
Vanaf dat moment lijkt Tuur onverslaanbaar, hij wint de New York State titel in 1991/1992 en wordt in 1994 voor de 1e keer WBO-kampioen - een titel welke hij nadien zes keer met succes verdedigde.
Regilio Tuur neemt op 29-jarige leeftijd afscheid van zijn boksloopbaan en begint een carrière in de modewereld.
Arnold Vanderlijde was een technicus bij uitstek, maar wel eentje met een eindstoot in zijn beide knuisten.
Vanderlijde was daarmee het "paradepaardje" van het Nederlandse amateur-boksen in de jaren 1981-1993 en hij bokste altijd conform het uitgangsprincipe van 'the noble art of selfdefence' - raken zonder zelf geraakt te worden.
Vanderlijde boekte vele toernooioverwinningen; drie bronzen Olympische medailles (1984, 1988 en 1992); zilver op het WK in 1986 en 1991 en drie maal Europees Kampioen (1987, 1989 en 1991).
Arnold Vanderlijde bokste in totaal 254 partijen waarvan hij er 233 won.
Piet van der Veer - trok in een zwaargewicht competitie welke zich in 1919 afspeelde in de Rotterdamse Circus Schouwburg uiteindelijk de titel naar zich toe.
Hij verloor die trophee pas in 1933, op vrijwillige basis, nadat hij een demonstratie weg gaf met de toenmalige wereldkampioen Primo Carneraa
Dat was tevens zijn laatste optreden in de ring en Piet van der Veer was de eerste Nederlander welke een gevecht leverde om een Europese titel; in 1923 en in 1925 in Milaan met als tegenstander de Italiaanse Ermino Spalla.
Beide malen werd Piet van der Veer na twintig ronden tot de verliezer op punten uitgeroepen - een uitslag welke ook tweemaal zeer discutabel werd genoemd.
Arie van Vliet - was een van de boksers waarmee Bep van Klaveren vaak trainde in de periode voor de oorlogsjaren. Arie was een technisch zeer begaafde bokser welke het hele arsenaal aan stoten in een hoog tempo kon afdraaien.
Tot drie maal toe heeft Arie van Vliet gestreden voor een Europese Titel, respectievelijk tegenover de Fransman Lucien Vinez in Parijs; tegenover de Belgische Darton in Luik en tegenover de Italiaanse Bossisio in Milaan. Hij verloor alle drie partijen op punten.
Fred
Westgeest - met Fred Westgeest ging een veelbelovend zwaargewicht talent
verloren voor de vaderlandse bokssport, want de Wassenaarse knockout artiest
gleed via een zwak managament in zijn carriere dwars door de handen van de
NBB heen.
Als een ware knockout-artist stoomde Westgeest in zijn amateur tijd al als een zeis door zijn tegenstanders heen en alleen de Rotterdamse kampioen Don Diego Poeder wist hem, met moeite, op afstand te houden.
Nadat Westgeest uiteindelijk tot Nederlands zwaargewicht kampioen bij de amateurs werd uitgeroepen, maakte hij te snel de overstap naar de professionals en gehinderd door een negatief advies van een door de boksbond ingehuurde hersendokter, besloot Westgeest, wegens het weigeren van een professionele license door de NBB, om maar te gaan boksen voor de Duitse promoter Wilfried Sauerland.
Fred Westgeest (23-4 13KO) werkte daarna als professional een serie gevechten af tegenover veelal Oost-Europese tegenstanders zoals; Lajos Eros, Przemyslaw Saleta, Piotr Jurczyk, Rene Monse en Attila Levin.
Indien Westgeest in zijn bokscarriere de juiste begeleiding had mogen ontvangen en hij daarnaast ook niet geplaagd was geweest met een vervelende blessure aan zijn elleboog (zwervende botdeeltjes) dan zou de boomlange Wassenaarse KO-artist waarschijnlijk wel een plekje aan het Europese topniveau in de zwaargewicht divisie hebben bereikt.
Wim Westbroek was een tijdgenoot van Nelis Bisschop en Wim was een zeer populaire publieksbokser. Hij was vele malen prof-kampioen van Nederland in het midden en het halfzwaar gewicht.
Westbroek was een snelle knockout artist, maar tevens iemand met een beperkt incasseringsvermogen. Iedere partij hield wel een verrassing in en hij stond tegenover alle grote namen uit zijn tijd.
Peter Zwezerijnen - was net als Arnold Vanderlyde een zeer gerespecteerde amateur-bokser met een lange staat van dienst.
Peter nam deel aan diverse EK's en WK's met als resulaat o.a. zilver op het EK in Zweden in 1991.
In 1992 maakte Peter Zwezerijnen deel uit van het Nederlandse Olympische boksteam in Barcelona en wat een ongekend hoogtepunt in zijn amateur-loopbaan had moeten worden werd voor hem een grotere teleurstelling - vlak voor zijn 1e partij raakte Zwezerijnen dusdanig gewond aan zijn voet dat zijn deelname aan het Olympisch toernooi moest worden geannuleerd.
|
FastCounter by bCentral |
 |
Warning: Copyright © 2001 - 2007. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
