Tim Witherspoon, Don King en de verloren generatie van zwaargewichten - deel 3.
In het voorjaar van 1986 ging het HBO heavyweight elimination tournament van start welke Don King aan Seth Abraham verkocht had en bevond Tim Witherspoon zich nog slecht 1 gevecht verwijderd van een eventuele multimillion-dollar partij tegenover Mike Tyson.
Op
een dag vertelde Carl King aan Witherspoon, "Mijn vader zegt dat jij
een partij tegenover Frank Bruno moet gaan maken in London. Als we daar werkelijk
heen gaan, dan zal ik ervoor zorgen dat we er ook goed betaald gaan worden.
Daar sta ik voor."
"Oh, en hoeveel dan wel?" vroeg Tim Witherspoon in de wetenschap dat wanneer een kampioen zijn titel vrijwillig verdedigd in het thuisland van een uitdager, het bijkomende risico gewoonlijk wel garant staat voor een werkelijk goede payday.
"Ik zal het met m'n vader bespreken," reageerde Carl King veelbelovend.
Achteraf vertelde Witherspoon over deze periode, "Ik wist heus wel dat ik weer eens belazerd en beroofd zou gaan worden, maar ik dacht dat Don King wel goed genoeg zou zijn voor een uitbetaling van $600,000 of $700,000 voor zo'n gevecht."
Het staat omonstotelijk vast dat HBO zo'n $1.7 millioen aan Don King uitbetaalde voor de participatie van Tim Witherspoon in een gevecht tegenover Frank Bruno en Don King vertelde op een later tijdstip aan zijn partner in deze productie, Butch Lewis, dat hij dat gehele bedrag van $1.7 millioen ook had doorgesluisd naar Tim Witherspoon - aldus het relaas van van deze Butch Lewis.
Met dit verhaal bedroog Don King echter overduidelijk ook zijn zakenpartner Butch Lewis, welke eveneens onthulde dat er gedurende de promotie een check van zo'n $200,000 was binnengekomen op de naam van hun partnership, Dynamic Duo Inc., en dat Don King dit bedrag via een kennis bij de Chemical Bank vervolgens depositeerde op een account van Don King Productions.
Toen Butch Lewis zijn partner Don King confronteerde met deze vreemde handelingen, vertelde deze onschuldig dat alles waarschijnlijk op een vergissing beruste.
Maar helemaal niemand vertegenwoordigde Tim Witherspoon op een fatsoendelijke wijze tijdens de complexe prefight onderhandelingen.
Bijvoorbeeld; de uitdager Frank Bruno ontving wel een percentage over de live gate en Tim Witherspoon helemaal niets en Bruno's promoter, Micky Duff, verkreeg voor hem een vrijwaring van de Britse belastingdienst over de inkomsten vanuit het gevecht - maar Tim Witherspoon moest maar liefst $75,000 belastingen vanuit zijn gage ophoesten aan deze dienst.
De leverage van het kampioenschap en een onafhankelijke manager hadden Tim Witherspoon minimaal zo'n $1 millioen voor dit gevecht moeten gaan opleveren en de Accociated Press reporteerde dan ook dat Witherspoon's purse waarschijnlijk zo'n $900,000 ging bedragen.
Witherspoon had er zelf echter geen idee van hoeveel hij ging ontvangen. Hij herinnerde zich niet eens het eventuele ondertekenen van een contract voor deze partij en hij vermoedde achteraf dan ook dat Don King een van zijn vele blanco ondertekende contracten gebruikt had voor de officiele afhandelingen van dit gevecht.
Het uiteindelijke officiele contract voor het Tim Witherspoon versus Frank Bruno gevecht vertelde dat Witherspoon $400,000 gage, plus zo'n $100,000 in training expenses zou gaan ontvangen.
Enkele dagen voor aanvang van de partij las Witherspoon in een Londonse krant echter dat zijn gage zo'n $1 millioen ging omvatten, waarop hij verheugd uitriep, "Nu wordt ik dan eindelijk een echte millionair!"
De
toeschouwers in het Wembley stadium verkeerde in een soort van Frank Bruno
frenzy en deze Bruno had maar liefst 28 uit 29 gevechten weten te winnen -
waarvan 27 op knockout - dus zijn fans waren er stellig van overtuigd dat
hij de eerste Britse zwaargewicht kampioen van de wereld zou gaan worden.
Het gevecht zelf bevond zich in een deadlock positie aan het begin van de 11e ronde. Tim Witherspoon was diverse malen aangeslagen geweest en zijn gezicht was behoorlijk opgezwollen, terwijl ook zijn gehele lichaam hem pijn deed.
Frank Bruno was zwaar gemotiveerd en hij wilde absoluut winnen. Hij was geen Greg Page en ook geen Tony Tubbs, welke alleen maar aanwezig waren geweest vanwege een goede payday.
Maar Witherspoon doorstond de beproeving en ergens in die 11e ronde kwamen zowel Tim Witherspoon als Frank Bruno op hetzelfde moment door met een harde rechtse hand.
Maar Tim Witherspoon's rechtse beuk eindigde precies op de kin van Frank Bruno en deze viel daarop zwaar aangeslagen achteruit zijn hoek in. Zijn ogen rolde in hun kassen alsof hij een levende fruitmachine was.
Witherspoon kwam hierop nog tweemaal door met een rechtse hoek en Bruno klapte vervolgens voorover. Een volgende stoot sloeg hem neer in een squatting positie en Witherspoon raakte hem daarna nogmaals een keertje hard bovenop zijn hoofd.
Op het moment dat de scheidsrechter de count 3 bereikt had gooide de helpers van Frank Bruno de handdoek, waardoor het gevecht automatisch werd afgebroken onder de Britse regels.
Tim Witherspoon vertelde achteraf dat 'het de beste dag van zijn leven was geweest, het grootste moment in zijn carriere en dat hij de gelukkigste man van de wereld was.'
Witherspoon vierde vervolgens een klein feestje in het gezelschap van een intiem groepje van vrienden en kennissen - zijn broers, trainer, sparringpartners en zijn Ierse buurman en vriend Tom Moran.
Het feestje begon oorspronkelijk op de protserige post-fight party welke Don King georganiseerd had in een London hotel. Maar toen Witherspoon's mensen aldaar een biertje en wat champagne wilde gaan drinken, greep Don King persoonlijk in.
Tom Moran beschreef de situatie, "Don King's mensen wilde ons niet eens een biertje inschenken. Dus een aantal van onze mensen pikte toen maar een paar flessen champagne en een kratje bier en we verlieten daarop het feestje om in onze bus plaats te nemen."
"Tim zat achterin en hij had duidelijk nog een hoop pijn. Zijn gezicht was ook helemaal opgezwollen en hij had eveneens veel last van zijn rug."
"We hadden een muziek cassette bij ons met daarop drie rap songs en die speelden we achter elkaar af waarbij we luidkeels meezongen. En op die wijze reden we alsmaar blokjes door Londen."
"We hadden daarbij veel plezier om allerlei gekke stories en we lachten en dronken voluit, terwijl Tim achterin zat en schuine moppen vertelde. Hij maakte niet veel lawaai maar er zat aldoor wel een hele grote smile over zijn gezicht heen geplakt."
"Hij had zojuist de wereld veroverd en volgens zijn verwachtingen was hij nu ook eindelijk een echte rijke man. Hij voelde zich geweldig en trots omdat hij de wereldtitel terugbracht naar Amerika. De uitslag van die partij maakte ook dat iedereen zich heel erg Amerikaans voelde."
"Na een tijdje reden we achter een Britse krantenwagen en zagen we op de voorpagina de koppen schitteren - WITHERSPOON STOPT BRUNO - samen met een foto van Tim boven Bruno. We kregen bij een volgend stoplicht wat kranten toegestopt vanuit deze truck en we lazen de artikelen vervolgens luidkeels aan elkaar voor."
"Ik herinner me ook nog dat we vlak voor zonsopgang een stelletje van die skinheads tegenkwamen in een park en die staken daarop kwaad een vinger naar ons op. Ze vonden het duidelijk niet erg leuk dat we hun droom en hun kampioen hadden verpest en we moesten daar ook heel erg hard om lachen."
Terug in zijn hotel liep Tim Witherspoon tegen zijn idool Mohammad Ali aan. Zes jaren voorheen deed hij nog dienst als Ali's sparring partner en nu droeg hij zelf diens oude kroon.
Ali deed een kleine shuffle en hij omhelsde daarna Witherspoon, welke zich herinnerde dat Ali daarbij in zijn oor fluisterde, "Ik weet dat niet al je centen gaat krijgen."
Witherspoon ging daarna naar boven en liet zich languit op zijn bed neervallen. "Ik was zo blij dat al die pijn gewoon goed aanvoelde. Het was een zoete pijn."
Drie weken later ontving Tim Witherspoon zijn gage voor het gevecht via een check van $90,094. Frank Bruno, de verliezer, ontving maar liefst $900,000.
Jimmy Binns, een counsel voor de WBA, vertelde, "Ik weet absoluut zeker dat Don King zo'n $2 millioen profijt binnenhaalde met het Witherspoon-Bruno gevecht."
Micky Duff - welke Bruno's promoter was - vertelde, "Don King haalde ongeveer $5 millioen op met dat gevecht en hij bereikte daarmee een netto winst van een paar millioen. Hij kreeg inkomsten van HBO, de Britise Televisie, een sponsorship van Miller Lite en de live gate - welke alleen al zo'n $2 millioen bedroeg."
Volgens de finaciele rapporten van Don King Promotions nam Carl King een portie van $275,000 uit Witherspoon's gage van $500,000 - wat zelfs meer was dan 50 %.
Don King trok ook de volgende onkosten af; $33,000 cash advances, $15,000 sanction fee, $75,000 Britse inkomstenbelasting, $25,000 voor de WBC boete wegens het ontlopen van een unrine test in Atlanta, $12,000 voor 'leningen' en $1,400 voor de airfair.
Die $12,000 in 'leningen' bleken gedeeltelijk uit trainingsonkosten te bestaan, welke volgens het contract door Don King zelf betaald hadden moeten worden.
De financiele records voor de promotie laten zien dat er $100,000 uitbetaald werd aan Carl King's companie, met de bijgaande boodschap dat het geld bedoelt was om Witherspoon's training exspenses te coveren.
Maar Witherspoon ontving nimmer een cent vanuit dit portie aan Carl King's companie, welke notabene ook nog eens gevestigd was in hezelfde Sixty-night Street kantoor van Don King's eigen companie - met geen eigen ingang en ook geen eigen finaciele of corporate structuur.
Het probleem was ook dat al dat geld van de HBO, Britse televisie en al die andere inkomsten bronnen allemaal binnenkwam via King's kantoor in Manhatten en daarna pas naar Monarch.
Niemand betaalde ooit direct uit naar Tim Witherspoon en zijn deel van de productie werd daardoor afgeschuimd nog voordat hij ooit maar een enkele cent te zien had gekregen van een opbrengst welke mogelijk was gemaakt via zijn bokstalenten en zijn eigen zweet en bloed.
In een 1991 televisie intervieuw met Sam Donaldson verdedigd Don King zijn vreemde accounting priciples:
Donaldson: "Wel, je beloofde hem $550,000 voor dat gevecht."
Don King: "En dat betaalde ik hem ook."
Donaldson: "Je betaalde hem $90,000."
Don King: "Neen Sam. Hij leende al geld op de voorhand. Wat hij altijd
doet is, hij heeft 50 nodig voor zijn moeder, 25 voor dit, 50 voor weer iets
anders en ik betaal dat dan allemaal vooraf en uiteraard wanneer hij dan uiteindelijk
weer eens vecht...."
Donaldson: "Dus laat me eens eventjes rekenen. Als ik correct ben, dan
leende je hem zo'n $375,000 op de voorhand?"
Don King: "Ja, inderdaad."
Donaldson: "In stootjes van 50 dollars?"
Don King: "Wat hij ook gekregen heeft, hij kreeg zijn gehele purse netjes
uitbetaald."
Donaldson: "Als Don King aan Tim Winterspoon dit soort van bedragen in
voorschotten uitbetaalde - iedere dag van het jaar - dan zou het meer dan
20 jaar in beslag nemen voordat hij die $375,000 had bereikt.
Sam Donaldson vroeg jammer genoeg niet aan Don King wat die belachelijke 55 % van Tim Winterspoon's purse op de account van zijn stiefzoon Carl King te betekenen had.
En het was allemaal nog niet genoeg, want Tim Winterspoon kwam er op een later tijdstip achter dat de juryleden welke hem ooit veroordeelden in 1985, deze keer als speciaal uitgenodigde gasten van de promotie van Don King aan de ringside aanwezig waren tijdens zijn gevecht tegenover Frank Bruno.
Jurylid John Becker, een word processor voor een Big Eight accounting firm, vertelde dat Don King hem betaalde voor de vliegtickets, hotel rooms, meals, en dat hij daarnaast ook nog eens de ringside kaartjes gratis gekregen had.
De optredende bokser moest dus voor zijn eigen beschermingscup betalen, maar de diverse juryleden vlogen allemaal gratis met de eerste klasse.
Het is waarschijnlijk juist om te concluderen dat Tim Witherspoon nimmer herstelde van al deze morele opdonders.
De ervaring van het vechten van de belangrijkste partij in zijn leven op vreemde grond - om daarna beroofd te worden van zijn zuurverdiende centen - namen iets weg uit de morele conditie van de vechter, iets wat daarna nooit meer hersteld kon worden.
"Tim's liefde voor de bokssport ging uit als een kaarsje na afloop van dat Bruno gevecht," vertelde Tom Moran. "Tim voelde zich alsof hij geen echte vent was geweest door al die jaren maar bij Don King te blijven hangen."
Tim Witherspoon trad hiermee toe in het rijtje van Merritt, Dokes, Page, Tubss en de rest van de verloren generatie aan vechters - welke allemaal hun zelfvertrouwen verloren waren door allerlei misstanden buiten de boksring.
Tim Witherspoon ging hiermee onbewust in staking tegen de gehele bokssport.
Een aantal maanden na het ontvangen van die check van $90,000 verkeerde Tim Witherspoon nog steeds in een diepe depressie. Hij at veel te veel, trainde helemaal niet meer en hij vluchtte in een 'wat kan mij het eigenlijk allemaal schelen' mentaliteit welke hij associeerde met het Don King trainingskamp.
In Oktober 1986 vertelde Carl King aan Witherspoon dat hij zou gaan vechten in een rematch met Tony Tubbs in het Madison Square Garden op 12 December.
Carl King liet omstreeks dat tijdstip Tim Witherspoon ook een apart contract ondertekenen om in Maart 1987 voor een bedrag van $1 millioen te gaan vechten met Mike Tyson - als onderdeel van een HBO 'unify tournament' voor de zwaargewicht titel.
Maar een paar dagen voor aanvang van dat gevecht trok een totaal gedemoraliseerde Tony Tubbs zich terug vanwege een blessure aan zijn schouder - alhoewel ook wel met een gerust hart aangenomen mag worden dat hij het gekonkel van Don King gewoon spuugzat was en dat hij in het geheel niet in de stemming verkeerde om ook nog eens een keertje voor deze Don King te gaan vechten.
Don King maakte onmiddelijk een zijsprong en hij tekende voor Tim Witherspoon een contract met James 'Bonecrusher' Smith.
Deze
Bonecrusher Smith liet vanwege deze gunst een nog lopende lawsuit tegenover
Don King vallen en hij ging tevens accoord met het in dienst nemen van Carl
King als zijn manager.
Als beloning hiervoor benoemde Don King hem tot de officiele substitute challenger van Witherspoon - zonder Tim hier eerst over te raadplegen.
Carl King tekende gewoon de naam van Tim Witherspoon op een aangehecht contract, waarna hij Tony Tubb's naam simpelweg doorstreepte en deze daarna opnieuw invulde met Bonecrusher Smith's naam.
Tim Witherspoon protesteerde hiertegen en hij liet weten dat hij er totaal geen heil in zag om nog eens een keertje met Bonecrusher Smith te gaan vechten.
Hij had Smith al eens een keertje verslagen en hij wilde nu geen risico lopen met zijn beloofde $1 millioen gevecht tegenover Mick Tyson.
Hij voelde zich ook misbruikt door de gehele situatie, alsof hij iemand vanuit de bediening was die broodjes en koffie moest serveren voor de hoge heren doktoren in een Philadelphia ziekenhuis.
Maar wederom liet Don King hem fijntjes weten dat hij nooit meer zou kunnen gaan vechten als hij zich nu zou terugtrekken en de New York State Boxing Commision chairman Jose Torres benadrukte hem precies hetzelfde verhaal.
Tegen de tijd dat hij tegenover Bonecrusher Smith de ring instapte, gaf een zwaar gedesolusioneerde Tim Witherspoon eigenlijk helemaal geen steek meer om het gevecht.
Tom
Moran werd niet eens in zijn kleedkamer toegelaten en wat Tim eigenlijk in
zijn hart wilde doen was - Don King voorgoed verlaten en opnieuw ergens met
een nieuwe boxing carriere beginnen.
Bonecrusher Smith, een harde puncher, sloeg hem vervolgens knockout in de eerste ronde.
Achteraf vertelde Tim Witherspoon, "Het kon me eigenlijk allemaal helemaal geen zier meer schelen, want het verliezen van die partij betekende namelijk alleen maar dat die Don King nu eindelijk uit mijn leven zou gaan verdwijnen."
Na afloop van het gevecht werd Joe Spinelli - een FBI agent welke het reilen en zeilen in de bokssport ooit al eens had onderzocht in 1980 - verzocht om deze partij te bekijken ten behoeve van de New York Governor Mario Cuomo.
Joe Spinelli was toendertijd in dienst als de state's inspector general en hij ontdekte natuurlijk al vrij snel dat Carl King optrad als de manager voor beide vechters - terwijl hij niet eens een geldige New York license in zijn bezit had.
Bonecrusher Smith - een college graduate - vertelde aan Spinelli dat hij die Carl King aanvankelijk helemaal niet als zijn manager wilde hebben - omdat dat hij in het verleden altijd als zijn eigen manager had opgetreden.
Maar Carl King had hem toevertrouwd dat zijn vader hem helemaal niet zou gaan toelaten in het HBO tournament indien Smith niet zowel Carl King als Don King in zijn dienst zou gaan nemen.
Bonecrusher Smith vertelde aan Spinelli dat hij daardoor die Carl King wel moest aannemen en dat het gedwongen opgeven van een derde deel van zijn purse voor het verkrijgen van een championship gevecht hem wel een gevoel van totale nepperij had gegeven.
Wederom was natuurlijk ook Tim Witherspoon's purse flink afgeschuimd door de familie King.
Training expenses werden er afgehaald inplaats van erbij geteld en het totale bedrag aan opgegeven inhoudingen voor deze training expenses kwam deze keer neer op zo'n kleine $75,594.
Don King vond het deze keer zelfs noodzakelijk om Witherspoon $28,000 te laten betalen voor het gebruik van zijn Ohio training camp, waarbij hij Witherspoon maar liefst $1,000 per dag liet betalen inplaats van de gebruikelijke $100 per dag. Don King schreef daarnaast zelfs een rekening uit van $38 voor een drugtest in Atlanta.
Inplaats van de voorgespiegelde $400,000 kreeg Tim Witherspoon deze keer een check in zijn handen gedrukt van maar $129,000.
Het grootste gedeelte van dat bedrag werd ook nog eens onmiddelijk opgeslokt door de belastingdienst en Tim overhandigde eveneens zo'n $30,000 aan Slim Robinson - zijn trainer welke eigenlijk rechtstreeks betaald had moeten worden door Don King.
Twee dagen na afloop van de partij werd bekend gemaakt dat Tim Witherspoon positief was bevonden op het gebruik van marijuana. Hij dreigde nu wederom tegen een boete van $25,000 en een one-year suspension aan te lopen.
Maar het bleek achteraf allemaal op een lelijke vergissing te berusten, omdat de New York State Athletic Commission de urine test per ongeluk verwisseld zou hebben.
Tim Witherspoon test was helemaal niet positief bevonden, maar het verhaal had al de nodige schade aan zijn naam toegebracht en een rectificatie daarvan - een week later - werd uiteraard in hele klein lettertjes op een binnenpagina van de diverse sportkranten afgedrukt.
Urine samples worden altijd na de afloop van een gevecht genomen en daarna voorzien van een gecodeerd nummer. Een van de boxing commision staff members las het nummer vervolgens verkeerd en hij verwisselde daarop de test van Witherspoon met het sample van een preliminary fighter - welke dus wel positief op het gebruik van marijuana was teruggekomen vanuit het lab.
Twee weken na afloop van de partij onderging Tim Witherspoon een intervieuw in zijn huis in Fairless Hills, een buitenwijk van Philadelphia.
Hij zat financieel totaal aan de grond, zijn telefoon was afgesloten en zijn auto in beslag genomen. Hij keek uit op een huisuitzetting wegens het niet betalen van de maandelijkse $500 huur en het was al bijna Kerstmis. Hij had ook helemaal geen cadeautjes kunnen kopen voor zijn familie en zijn zwangere vriendin en hij zat dan ook vreselijk diep in de put.
"Weet je," vertelde Witherspoon. "Ik bedacht me zojuist dat tijdens beide keren toen ik mijn titel verloor - ik feitelijk geprobeerd had om met Don King te vechten gedurende de weken voor aanvang van die gevechten. Ik vocht dus zowel tegen Don King - als tegen mijn opponent. Ik kon dat natuurlijk helemaal niet voor elkaar krijgen, want het verstoorde mijn focus totaal."
Na een lange pauze voegde hij daaraan toe, "Ik vraag me wel eens af hoe Joe Montana in de Super Bowl zou hebben gespeelt, wanneer hij elk seizoen al voor aanvang wist te voorspellen dat hij beroofd zou gaan worden van meer dan de helft van zijn salaris."
Ga naar het volgende hoofdstuk....
Warning:Copyright © 2001 - 2006. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
