Tim Witherspoon, Don King en de verloren generatie van zwaargewichten - deel 2.
In vergelijking met de openlijke kritieken, door Tim Witherspoon geuit op Don King, was de zwaargewicht zwaargewicht Greg Page nog meer uitgesproken in zijn ontevredenheid over de behandelingen door Don King.
Greg
Page bazuinde rond - aan iedereen die maar luisteren wilde - dat Don King
hem altijd zwaar onderbetaalde en hij dreigde zelfs met het aanspannen van
een rechtzaak tegen de promoter.
Greg Page trainde ook niet werkelijk serieus meer en hij blies zichzelf daarmee op naar zo'n 260 pond.
Dus Don King plaatste hierop zijn twee gefrusteerde vechters tegenover elkaar in een boksring op 9 Maart in Las Vegas, om met elkaar te gaan vechten voor de WBC titel - de titel welke vakant gesteld was door Larry Holmes.
Het feit dat Carl King zowel de manager was van Tim Witherspoon als van Greg Page scheen de Nevada boxing commission niet echt dwars te zitten - terwijl ook de TV gigant HBO hier geen enkel probleem over maakte.
Deze match tussen Witherspoon en Page was wederom zo'n typische, naar incest ruikende geschiedenis, waarin Don King op drie verschillende manieren centen uitbetaald kreeg en waarbij hij zich tevens vooraf al van de controle over de WBC zwaargewicht titel verzekerd wist - ongeacht wie er als winnaar uit het gevecht te voorschijn zou gaan komen.
Het was voor Don King dan ook niet echt belangrijk of enigzinds hinderlijk te noemen dat de beide vechters een pesthekel aan hem hadden. Zijn enige doel in deze kwestie was profijt en het veiligstellen van zijn controle over de zwaargewicht divisie.
"Je kunt wel met een gerust hart stellen dat Don King nog een grotere hekel had aan Greg Page dan aan mij," zo vertelde Witherspoon.
"Ik weet nog goed dat Don vlak voor de aanvang van die partij heimelijk aan mij toevertrouwde dat - indien ik niet knockout geslagen werd - hij ervoor zou zorgen dat ik de beslissing kreeg toegewezen. Hij vertelde me letterlijk, dat wanneer ik nog overeind zou staan aan het einde van het gevecht, ik automatisch de partij gewonnen zou hebben."
Zoals bij veel van de Don King's vechters sloeg de woede bij Greg Page naar binnen toe en begon hij daardoor te werken aan zijn eigen afbraak. Hij trainde vrijwel niet meer en hij ging zich te buiten aan vette vreetpartijen. Hij veranderde geleidelijk aan in een party-beest en hij verloor daardoor geheel zijn motivatie.
Het
was een syndroom welke een gehele generatie aan 'Don King' zwaargewicht contenders
zou gaan aantasten en vernietigen, inclusief Tim Witherspoon, Michael Dokes,
Tony Tubbs en Tony Tucker.
De dag voor het gevecht zag Greg Page er ook blubberig uit en hij woog in op 240 pond - wat ongeveer zo'n 15 pond boven zijn beste vecht-gewicht was.
Tim Witherspoon had slechts minimaal beter getraind en hij zat ongeveer 8 pond boven zijn beste gewicht en toonde daardoor eerder meer opgeblazen dan blubberig.
Een duidelijk teken van Don King's wens en belofte - dat Tim Witherspoon het gevecht zou gaan winnen - presenteerde zich zo'n twintig minuten voordat de vechters zich naar de ring zouden begeven.
Een van de bodyguards van Don King stapte de kleedkamer van Tim Witherspoon binnen met een papier in zijn handen welke opeens dringend getekend moest worden.
"Het is voor de belastingdienst (IRS), zodat je zometeen gewoon uitbetaald kan gaan worden," vertelde de bodyguard aan Tim.
In die kleedkamer was op dat moment ook Tom Moran aanwezig, een goede vriend van Witherspoon welke later zijn manager zou worden. Tom las het papier en hij kwam tot de conclusie dat het had helemaal niets te doen had met de belastingdienst of met een eventuele uitbetaling aan Tim Witherspoon.
Het was slechs een drie-jarige verlenging van Tim's managerial contract en woedend vanwege het bedrog en de invasie van zijn privacy weigerde Tim Witherspoon daarop om dat papier te tekenen.
Op weg naar de ring was Tim Witherspoon zich dan ook volledig overtuigd van zijn aankomende overwinning, simpelweg omdat ene Don King dat zo wilde en deze Don King had tenslotte al de juryleden van Las Vegas in zijn zak zitten.
De combinatie van Tim Witherspoon - welke slechts vocht om het einde van de partij te kunnen halen - en een Greg Page welke hopeloos uit vorm was, zorgde ervoor dat het gevecht in een van de slechtste zwaargewicht titelgevechten ooit ontaarde.
Achteraf verklaarde Larry Holmes, "Ik heb wel eens meer aktie gezien van een oude tante die aan de slotmachines in de hal van het MGM stond te spelen. Die raakte tenminste af en toe nog iets."
Judge Chuck Minker scoorde de partij op 114-114 en de juryleden Lou Tabat en Jerry Roth zagen het op 117-111 voor Tim Witherspoon.
Tim
Witherspoon had ooit een geweldige bokspartij afgeleverd tegenover Larry Holmes,
waarop hij dat gevecht verloor, en nu bokste hij een waardeloze drollenpartij
met Greg Page en werd hij na afloop daarvan tot de WBC zwaargewicht kampioen
uitgeroepen.
Na afloop van het gevecht riep Greg Page gefrusteerd naar de journalisten in zijn kleedkamer, "Praat maar met de juryleden en met die verdomde Don King."
"Ik ben m'n hele carriere al door deze hel moeten gaan. Ik schei ermee uit. Ik ga met pensioen. Ik heb genoeg van deze strontzooi."
Tim Witherspoon's contract garandeerde hem een purse van $250,000 - maar hij kreeg daarvan slecht $44,840 uitbetaald.
Don King trok zoals gewoonlijk eerst een hele rits aan onkosten van zijn gage af, zoals training expenses, ring-tickets voor zijn familie, airplane tickets naar Las Vegas voor familie en vrienden, de kosten van diverse trainings materialen, de salarissen van zijn sparring partners en ook nog eens diverse zogenaamde 'incidentals.'
Witherspoon ontving ook nimmer de $100,000 in training exspenses welke hij gegarandeerd had staan in zijn contract. Inplaats daarvan ontving hij wel een rekening van $150 per dag om te mogen trainen in een kamp waar hij eigenlijk helemaal niet wilde zijn.
Carl
King nam uiteraard wel zijn volle en wettelijk verboden 50 % = $125,000.
In zijn accounting rapport aan de Nevada commission, claimde Don King later onterecht dat Carl King slechts $83,000 = 33 % uitbetaald kreeg en dat was dus een valse aangifte waarvoor Don King eigenlijk zijn licentie had moeten verliezen.
Maar de commissie gaf nimmer een officiele rapport over de financiele wandel van haar promoters door aan een register accountant.
Deze financiele records, welke Tim Witherspoon later gebruikte tijdens een lawsuit tegenover Don King, onthulden duidelijk dat Don King altijd al geprobeerd had om werkelijk iedere stuiver uit zijn vechters te persen.
Drie weken voor aanvang van het gevecht met Greg Page verscheen er een memo van Celia Tuckman gericht aan Connie Harper en Marc Powell, welke de volgende boodschap bevatte: "Wanneer we een extra rekening ontvangen van het Rivera Hotel omtrent late checkouts, trek die onkosten dan af van de rekening van Witherspoon."
Een andere Celia Tuckman memo op 11 April, 1984, laat vervolgens een extra rekening zien van $74,76 op kosten van Tim Witherspoon - vanwege kamers welke gehuurd waren voor zijn trainers Aaron Snowell en Andrea Parks. Deze rekening bracht de hotel expenses welke afgetrokken werden van Witherspoon's purse op $4,752 - inclusief zijn eigen kamer en het eten.
Die 11 April memo werd aangevuld met de volgende vermelding: "We hebben alvast $5,000 ingehouden van Tim Witherspoon's purse voor incidentals. Please check goed of er nog iets open staat voor airline tickets en controleer daarbij ook goed of Tim ons nog iets verschuldigd is buiten die $5,000 welke we nu al hebben ingehouden."
Deze documenten laten ook zien dat Don King eveneens kosten van de purse van Tim Witherspoon aftrok voor zijn beschermings cup of tok ($98), zijn windsels ($5), zijn springtouwtje ($13) en de robe welke hij droeg tijdens de ringwalk ($54).
Drie maanden later was een niet erg gelukkige Tim Witherspoon weer in training in de Orwell, Ohio, facilitiet voor een titelverdediging op 31 Augustus tegenover Pinklon Thomas - een zwaargewicht welke eveneens Carl King als zijn manager had.
"Oh, man, wat had ik een hekel aan dat trainingskamp," vertelde Witherspoon. "Het was daar net alsof ik daar weer terug was in de ghetto. De heersende mentaliteit zorgde ervoor dat de meeste aanwezige vechters in zo'n zogenaamde 'Wat kan mij het eigenlijk allemaal schelen' stemming geraakte. De vechters hadden ook totaal geen geld op zak en er viel meestal nog geen honderd dollar tussen hen te verdelen."
"We wisten ook allemaal donders goed dat Don King ons vet liet betalen voor ons verblijf in dat verdomde trainingskamp. Het moraal was er altijd erg laag. En dan was er ook nog eens overal drugs te vinden in dat kamp. Het was net alsof je weer terug was in Philly."
"Ik moest daar ook elke dag pork bacon eten. Zelfs nadat ik gemeld had dat ik dat niet wilde. En als ik me mond dan uiteindelijk eens opentrok, dan dreigde Don altijd onmiddelijk dat hij het gevecht zou gaan afgelasten en dat ik dan ook nooit meer zou kunnen vechten. Maar ik likte zijn reet mooi niet en hij mocht mijn attitude daarom ook niet echt. Ik was gewoon te onafhankelijk voor hem."
"Ik probeerde zelfs om de vechters een beetje te organiseren. Leon Spinks en Mitch Green scholden die Carl King helemaal stijf en Pinklon en Berbick namen gewoon de benen. Maar de omstandigheden bleven gewoon hetzelfde. Ik klaagde wel vaak bij Carl King, maar die moest dan altijd eerst eventjes met zijn vader overleggen."
"Wanneer ik dan probeerde om de boel een beetje op te stoken, riep Don King ons bij elkaar en beweerde hij glashard dat de 'Witte Man' ons probeerde te onderdrukken. Maar de volgende dag had Don dan net zo gemakkelijk een grote party over de vloer met allemaal blanke mensen daaronder. En geloof maar niet dat een van onze zwarte jongens daar ooit een uitnodiging voor ontving."
"Door dat Don King trainingskamp gingen we allemaal naar de donder en dat is nou ook precies de plek waarin wij in die zogenaamde 'lost generation of heavyweights' veranderden."
In een zwaar depressieve staat arriveerde Tim Witherspoon daarop voor het gevecht in Las Vegas.
Hij verkeerde in deze niet optimale conditie omdat hij zich o.a. schuldig had gemaakt aan het roken van pot tijdens het trainingskamp en Witherspoon had er ook nog steeds zwaar de pest over in vanwege al de centen welke van hem waren gestolen na afloop van het Greg Page gevecht.
Nu hij dan een echte zwaargewicht kampioen was, vond Tim ook dat het hebben van een eigen lawyer wel op zijn plaats was en hij huurde daarop March Risman uit Las Vegas in om zich ervan te verzekeren dat Carl King niet meer dan de wettelijk toegestane 33 % van zijn purse zou gaan inhouden.
Deze March Risman organiseerde daarop een ontmoeting met Don King waarin hij het contract te lezen kreeg en hij de verzekering kreeg toegezegd dat Carl King inderdaad niet meer dan zijn wettelijk toegestane 33 % zou gaan opeisen.
Maar Don King zag het huren van deze persoonlijke advokaat wel als hoogverraad tegenover zijn persoon en hij nam daarvoor wraak door een mentaal spelletje te gaan spelen met Tim Witherspoon.
Deze keer vertelde King aan Tim Witherspoon het omgekeerde van de boodschap welke hij voor aanvang van het Greg Page gevecht aan zijn vechter had toevertrouwd.
Deze keer verzekerde Don King aan Witherspoon dat hij zou gaan verliezen wanneer Pinklon Thomas nog overeind zou staan aan het einde van de partij.
Tim Witherspoon geloofde Don King op zijn woord, omdat hij wist dat King kon doen en laten wat hij maar wilde.
Hij had gezien hoe de Cleveland commision door Don King was gemanupileerd om hem zonder enige vorm van proces zijn licence af te kunnen pakken - ondanks een legitieme infectie aan zijn oor.
Hij vermoedde dan ook stellig dat Don King de juryleden in het Greg Page gevecht onder druk had gezet om in zijn voordeel te scoren en nu was hij bang dat hij zijn titel zou gaan verliezen vanwege zijn opstandige gedrag in het verdedigen van zijn rechten.
Op de ochtend van het gevecht tegenover Pinklon Thomas verkeerde Witherspoon dan ook in een ware staat van paniek en ernstige paranoia en om zijn zenuwen wat te temperen dronk Tim een hele fles met bijenpollen leeg - ongeveer zo'n zes uren voor aanvang van het gevecht. Hij geloofde altijd al stellig in het gebruik van vitaminen.
Maar de honing-achtige substantie maakte hem alleen maar down en duf in zijn gedachten en reflexen en het gevoel dat hij een gevaarlijke beoordelings fout had gemaakt verstevigde hierna alleen nog maar zijn latente angsten.
Tim
Witherspoon mentale staat lag zo overhoop, dat hij vlak voor de aanvang van
het gevecht in het toilet - welke vlak naast zijn kleedkamer was gesitueerd
- een daar aanwezige official zo'n $3,000 in zijn handen drukte om toch maar
goed voor hem te zorgen.
De partij draaide uit in een tamelijk duffe vertoning en Pinklon Thomas won het gevecht via een majority beslissing.
Op een gegeven moment tijdens de partij nam scheidsrechter Richard Steele een punt weg van Tim Witherspoon wegens het slaan met de achterkant van de handschoen.
Het officiele contract welke Don King indiende bij de Nevada commission vertelde dat Witherspoon's purse $400,000 bedroeg en dat hij geen officiele manager had.
Het rapport vertelde eveneens dat Tim aan King zo'n $50,000 moest betalen wegens training expenses.
Maar nadat er allerlei vreemde diversions en deductions waren uitgevoerd, bleef Tim Witherspoon achter met slechts $116,000 in zijn handen.
Carl King nam gewoon zijn 50 % en Tim moest zijn trainer betalen vanuit zijn eigen salaris - ondanks de al opgevoerde onkostenpot van zogenaamde training expenses.
Don King belaste Tim Witherspoon's purse ook nog eens met de volgende onkosten; een $8,000 sanction fee, tickets voor het gevecht ter waarde van $5,900, een betaling aan de belastingdienst van $50,000 en vliegtickets ter waarde van $3,400, en een $50 boete.
De teneur van Don King's centenkakkerij komt ook duidelijk naar voren in een internal pre-fight memo aan Celia Tuckman.
Dat memo luidde: "Alle vechters moeten duidelijk gemaakt worden dat zij zo'n $30 per dag in het Cafe Roma aan etenswaren kunnen opmaken. Hou echter wel in de gaten dat het hotel ons hiervoor een voucher voor $40 per dag uitreikt - maar we moeten de kosten gewoon zien te drukken. Pas dus goed op dat ook Pinklon Thomas en Tim Witherspoon wel degelijk in die $30 per dag vergoeding terecht komen. De werkelijke vergoeding welke wij gaan ontvangen is echter voor de volle food privileges."
Tim Witherspoon keerde na deze partij in een tamelijk bittere stemming terug in zijn huis in Philadelphia. "Ik was volkomen fucked up," zo vertelde hij achteraf.
Hij probeerde daarna om op eigen houtje nog wat partijen te verkrijgen, in de naieve veronderstelling dat hij als een voormalige kampioen wel genoeg marktwaarde en aantrekkingskracht voor het bokspubliek zou vertegenwoordigen.
Maar Don King controleerde alle andere top zwaargewichten en daarvan mocht er uiteraard niet eentje met Tim Witherspoon gaan vechten en Tim Witherspoon vond zichzelf dus al snel op een soort van zwarte lijst geplaatst staan - totaal geisoleerd en zonder werk - ondanks zijn goede naam.
"Ik moest gewoon wel weer terug kruipen naar die Don King," zo vertelde hij. "Ik had ook helemaal geen andere keuze. Hij vertelde me daarop om eerst mijn lawyer te ontslaan en dat deed ik dus gehoorzaam. Ik moest toen vervolgens een stapeltje blanco contracten ondertekenen en ook dat gebeurde zonder noemenswaardige tegenspraak."
"Ik was volkomen verslagen. Carl King nam gewoon weer zijn 50 % en ik ontving totaal geen copietjes van wat ik daar allemaal ondertekend had. Ik was dus feitelijk weer teruggekeerd in de slavernij."
Tussen de paperassen welke Tim Witherspoon in November 1984 bij Don King moest ondertekenen zat ook een exclusief drie-jarig managerial contract met Carl King.
Dat contract stipuleerde dat Tim Witherspoon persoonlijk zou gaan opdraaien voor alle training's salarissen, alle training's onkosten, alle kamerhuur en food onkosten, alle transport rekeningen van en naar de gevechten, alle telefoon onkosten en alle publicitie expenses.
Tim Witherspoon - nu 28 jaren oud en hongerig naar een volgende kans op een wereldtitel - besloot om maar te buigen en er het beste van te maken en in de volle wetenschap dat hij niet voluit betaald zou gaan worden voor zijn prestaties dook hij in een serie comeback-fights om zijn reputatie en zelfvertrouwen weer wat op te poetsen.
In April 1985, sloeg hij de 261 pond wegende James Broad in de 2e ronde de ring uit en in Juni van dat jaar won hij op punten van James 'Bonecrusher' Smith.
In September sloeg hij de onbekende Larry Bielfus knockout in Florida (voor die partij ontving Witherspoon slechts $5,000) en in Oktober moest Sammy Scaff voortijdig omlaag in London en kreeg Tim Witherspoon maar liefst $4,000 uitgekeerd voor de moeite.
Zijn record stond inmiddels op 23-2, 16 KO's en had hij ondertussen ook goed geleerd om zijn gevoelens te verbergen en Don King publiekelijk niet te becriticeren.
Don
King beloonde hem voor deze rehabilitatie met een titel gevecht tegenover
de WBA kampioen Tony Tubbs in Atlanta, op 17 Januari 1986.
Don King bracht dat gevecht als een tribute aan de zwarte held Martin Luther King - met een partij georganiseerd in de geboortestad van deze Martin Luther King - tijdens een celebration van een nieuwe nationale holiday ter ere van deze America's prins van het anti-geweld.
De datum was eveneens de 44ste verjaardag van Mohammad Ali en Don King plaatste deze beroemdheid dan ook aan de ringside tegenover een gulle vergoeding.
Maar de hele vertoning draaide uit in een grote flop, met twee bijna aan zelfvernietiging grenzende zwaargewichten - beide afkomstig uit de zogenaamde verloren generatie.
Het was een zeven-uren durende avond gevuld met alleen maar saaie optredens door atleten, welke allemaal vrijwel niet hadden getraind en welke zonder uitzondering eigenlijk helemaal nergens meer om gaven, omdat ze van tevoren al wisten dat hun purses grotendeels zouden gaan verdwijnen in de diepe zakken van de belastingdienst.
Voor de aanvang van de partijen verscheen de IRS (belastingdienst) zelfs in de kleedkamers van sommige boksers - David Bey, Mitch Green en Tim Witherspoon - bewapend met legale papieren welke ondertekend moesten worden door de wachtende vechters.
Don King zette zeven gevechten van allemaal out-of-shape zwaargewichten op de poster en deze giganten brachten een gezamelijk gewicht van zo'n 3,212 pond op de weegschaal. Iedere partij stonk als een beerput en tijdens de aanvang van de avond waren er zo'n 5,000 fans op het gala afgekomen, maar tijdens de laatste partij zaten daarvan nog slechts 300 bezoekers in de zaal.
In de openingspartij won Eddie Gregg op punten van Walter Santemore in een gevecht welke zo slecht was dat de overwinnaar na afloop hiervan maar besloot om met onmiddelijke ingang te stoppen met het boksen van wedstrijden.
Mitch Green won vervolgens zijn mismatch tegenover de 248-pond zware Percell Davis en Trevor Berbick presteerde werkelijk verschikkelijk in zijn overwinning op een veel kleinere Mile Perkins.
Buster Douglas won van een ongeintresseerde Greg Page en David Bey zegevierde over een 249-pond wegende boterbal genaamd Wes Smith.
In de main event, won Tim Witherspoon de zwaargewicht titel met een vijfde-ronde overwinning over Tony Tubbs, welke 244 pond woog en vocht alsof hij een Nobel Peace Prize voor het ontwijken van geweld in de ring wilde gaan winnen.
Een salliant detail was, dat Tim Witherspoon twaalf van de vijftien rondes wel overduidelijk op zijn naam wist te zetten, maar dat een van de juryleden het gevecht daarna toch met een draw wist te beoordelen.
Gedurende het verloop van die avond riep het verveelde publiek in spreekkoren, "Ali, Ali," - vermoedelijk uit nostalgie en in de wetenschap dat de zieke en al met pensioen gegane boksheld op dat moment nog al die blubberende vetbuilen een klein lesje in de vaardigheden van de nobele bokssport had kunnen geven.
Vier dagen na afloop van de avond kwam er een urine analyse terug uit het laboratorium met het opzienbarende nieuws dat Tim Witherspoon positief was bevonden op het gebruik van marijuana.
Witherspoon gaf daarna onmiddelijk toe dat hij ooit wel eens 'reefer' had gerookt - volgens zijn eigen verhaal tijdens een party ongeveer een maand voor aanvang van de partijen.
Don King nam onmiddelijke publiekelijk de positie in van een kruisridder tegen het gebruik van drugs en via een telefoon lobby met de WBA officials probeerde hij daarna om de uitslag van het gevecht van Tim Witherspoon onveranderd te laten.
Met zijn typerende Don King geschreeuw declareerde hij luidkeels, "Ik ga mijn eigen drug abuse center beginnen onder mijn vechters. Ik zal alles doen - bidden - whatever - om dit drugsgebruik te stoppen. We zullen onze eigen testen gaan uitvoeren en wanneer we daarin een vechter tegenkomen welke niet volkomen drugs-vrij is, dan mag hij daarop niet meer vechten. We moeten zelfhulp gaan invoeren bij de bokssport en mijn doel is het om onze sport volkomen drugsvrij te maken."
Don King deed natuurlijk geheel niets voor zijn vechters, ook niet met een drug abuse center of met drug education en hij probeerde ook helemaal niet om de drug dealers - welke openlijk om vechters zoals Michael Dokes, Tony Tucker, Tony Tubbs, Macho Camacho en Mike Tyson heen kropen - vanuit zijn centrum te verwijderen.
Echter, als een resultaat van het Don Kings backstage gekonkel mocht Tim Witherspoon wel zijn zege behouden en werd hij als de legitieme WBA zwaargewicht kampioen erkend.
Witherspoon ging akkoord met het betalen van een boete van $25,000 aan de Georgia boxing commission en het verplicht ondergaan van een drugtreatment en counseling.
In de accounting voor het Tubbs gevecht nam Carl King wederom zijn 50 % cut - $25,000 - en $1,500 werd er ingehouden voor training expenses.
Tim Witherspoon kreeg vervolgens zo'n $2,000 in cash uitbetaald en hij ontving daarnaast ook nog eens een check ter waarde van $8,000 getekend door Carl King vanuit diens Monarch's bank account.
Tim Witherspoon was dus wederom een zwaargewicht kampioen, maar hij had nog steeds totaal geen enkele controlle over zijn eigen leven.
Het werd hem niet toegestaan om een eigen lawyer of accountant in dienst te nemen en hij kon geen copies verkrijgen van zijn eigen contracten of financiele records.
Verder was Carl King niet zijn werkelijke manager, maar meer een employee en een boodschappenjongen van diens vader, Don King.
Met
al zijn al zijn intelligentie en goede bedoelingen was Tim Witherspoon dus
nog steeds een powerloze pion in het spelletje van Don King - net zoals dat
Larry Holmes dat ooit was overkomen.
Tim Witherspoon kon ook gewoon niet op tegen Don King, niet wat betreft de nummers, de contracten, de psychologie, de publiciteit, de finaniele rompslomp en de lawyers.
Tim Witherspoon was slechts een vechter en Don King had al diverse CEOs van corporations, networks, casinos en zelfs dictators van landen en law enforcement authorities welke hem achter de tralies probeerde te krijgen, uitgedacht en zoekplaatje onderhandeld.
Tim Witherspoon wist ook totaal niet hoe hij zichzelf moest of kon gaan bevrijden vanuit dit spinneweb. Maar hij besefte wel donders goed - beter dan welke andere vechter - dat hij volkomen vast en in een val zat en nu hij weer een echte kampioen was ging Don King hem wederom verkrachten - zoals hij nog nimmer verkracht was.
Don King had altijd al zo'n onweerstaanbare drive gehad om te demostreren dat hij de controle en dominantie over een vechter in zijn handen had.
Maar alhoewel hij ook vond dat alle vechters uitwisselbaar waren, leek het er nu op dat hij voor Tim Whiterspoon een speciaal plekje in zijn hart had vrijgemaakt - om hem eens een gevoelig lesje te gaan leren vanwege zijn revolutie tegenover King's authoriteit.
In het voorjaar van 1986 was het HBO heavyweight elimination tournament van start gegaan - welke Don King aan Seth Abraham had verkocht.
Ga naar het volgende hoofdstuk....
Warning:Copyright © 2001 - 2006. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
