Tim Witherspoon, Don King en de verloren generatie van zwaargewichten - deel 1.
Dit
verhaal gaat over de vernietiging en verkrachting van de bokscarriere van
een Amerikaanse zwaargewicht genaamd Tim Witherspoon.
De eerste keer in zijn leven dat deze Tim Witherspoon zich bewust werd van de aanwezigheid van Don King deed zich voor in December 1981.
Tim Witherspoon zat op dat moment midden in een gevecht met Alfonzo Ratliff in Atlantic City, toen hij plotsklaps een indringende stem aan de ringside hoorde schreeuwen, "Terrible Tim, Terrible Tim, het komt allemaal wel goed met jou."
Witherspoon had ooit wel eens gehoord over Don King; tijdens de periode waarin hij als sparringspartner diensten verleende aan Mohammad Ali, of via de televisie en vanuit de verhalen in de sportbladen. Hij wist daardoor heus wel dat deze Don King een van de machtigste mannen in de bokswereld was en ook dat deze King zelfs bevriend was met presidenten en rolmodellen zoals bijvoorbeeld, Jesse Jackson.
Volgens al die wilde verhalen stond Don King eveneens op vriendschappelijke voet met diverse supersterren zoals Eddie Murphy en Diana Ross en Tim Witherspoon begreep dus donders goed dat het best wel eens belangrijk voor hem kon zijn wanneer iemand zoals deze Don King belangstelling in zijn bokscarriere vertoonde.
Niemand had eigenlijk ooit verwacht dat de pro-carriere van Tim Witherspoon in de bokssport werkelijk een grote omvang zou gaan aannemen - want het boksen was eigenlijk altijd slechts zijn derde favouriete sport geweest, naast foodball en basketball.
Tim had dan ook een football scholarship doorlopen aan de Lincoln University in Jefferson City, Missouri, maar hij had daar binnen ongeveer 1 jaar al de brui aan gegeven.
In 1978 werkte hij bij een hospitaal in een aantal eenvoudige jobjes zoals; het serveren van voedsel aan de dokters, het inrichten van zaaltjes voor bijeenkomsten en het maken van koffie en donuts - een baantje waarmee hij zo'n $150 in de week verdiende. Hij woonde toendertijd samen met zijn vijf broers en drie zusters in een drie-slaapkamers tellend huisje.
Als een all-round atleet, gemodelleerd voor de competitie, begon Tim toendertijd wat met het boksen bij een lokale gym en dat beviel hem eigenlijk wel vanwege zijn natuurlijke aanleg voor deze sport.
Hij probeerde daarna wat te doen in de lokale amateur competitie, waarin hij zes partijtjes won en 1 keer verloor aan ene Marvis Frazier.
Daarop besloot Tim Witherspoon om maar eens als een professional aan de gang te gaan om te kijken wat daar zou kunnen presteren.
Tim bezat in die periode in het geheel geen big-time connecties en hij kon zeker niet roemen op aandacht-trekkende amateur-championships zoals bijvoorbeeld; Greg Page, Tony Tucker, Michael Dokes of Tony Tucker dat wel konden.
Dus Tim Witherspoon begon maar gewoon ergens onder aan de boksladder - ver weg van de mainstream in het boksmetier.
Zijn eerste pro-gevecht vond plaats in Upper Darby, Pennsylvania, zijn tweede partij in Lynchberg, Virginia, zijn derde optreden in Commack, Long Island en zijn vierde krachtmeting in McAfee, New Jersey.
Als Tim's manager trad in die periode Mark Steward op - alhoewel er geen geschreven contract tussen de beide mannen was opgemaakt.
Gedurende 1980 en 1981 hield Witherspoon zich voornamelijk bezig met het winnen van partijtjes en met het in de praktijk leren over het professionele bokswereldje. Tijdens die periode begon hij eveneens wat bij te klussen als een sparring partner.
Dat professionele sparren deed hij in eerste instantie met de half-zwaargewicht kampioen en zijn goede vriend, Matthew Saad Muhammad en later met de beroemde Muhammad Ali in Deer Lake en al snel verdiende Tim met dat baantje voldoende centen om te kunnen stoppen met zijn baantjes bij het hospitaal.
In
zijn negende partij stond Witherspoon tegenover Marvin Stinson, een vechter
uit Philadelphia welke voorheen als een groot talent bij de amateurs bekent
stond en waarvan door de kenners verwacht werd dat hij waarschijnlijk nog
een belangrijke professionele bokscarriere voor de boeg had.
Tim kwam dat gevecht in als een onbelangrijke steppingstone en de duidelijke puntenoverwinning welke Witherspoon zich in deze partij in Atlanta City realiseerde, zorgde er wel voor dat zijn aanwezigheid plotsklaps werd opgemerkt door de vele boksinsiders.
Na nog een viertal opeenvolgende overwinningen stapte Tim Witherspoon toen op 5 December, 1981 de ring in tegenover Alfonzo Ratcliff.
Deze Alfonso Ratcliff was een behoorlijk getalenteerde bokser, welke al in de ratings genoteerd stond en welke tevens geboekt was voor een gevecht tegenover Mike Tyson op HBO.
Maar met een Don King schreeuwend aan de ringside, wist Tim Witherspoon deze Alfonso Ratcliff echter te stoppen in slechts zeven rondjes en begaf hij zich daarmee eindelijk in de major leagus van het professionele boksen.
In
1981 bezat Don King nog geen officiele promoters license in New Jersey, omdat
hij daar nog steeds een strafblad had vanwege de door hem gepleegde moord
op Sam Garrett.
Dus moest Don King zich in deze Amerikaanse state verschuilen achter stromannen en werd hij gedwongen te werken vanachter de schermen.
Don King wendde zich daarom halverwege 1981 tot Mark Steward, waarbij hij zich een aandeel in Tim Witherspoon aanschafte.
Tim Witherspoon wist hier zelf niets vanaf en Don King bezat dus eigenlijk al een verborgen promotioneel recht op hem tegen de tijd dat Tim z'n stem aan de ring-apron hoorde klinken.
Op 11 Augustus, 1981 tekende Tim Witherspoon dan uiteindelijk toch nog een managerieel contract met Mark Stewart en dat contract gaf Stewart het recht op 50 % van Tim's purses - een percentage waarvoor deze Mark Steward aan Witherspoon een jaarlijks inkomen van zo'n $100,000 garandeerde.
Dat contract verkreeg de goedkeuring van de Pennsylvania State Athletic Commission op 18 Augustus, 1981 en dit feit speelde zich af zo'n vier maanden voor het Alfonso Ratcliff gevecht.
Mark Steward verklaarde later dat hij Don King alleen maar in de functie van promoter aan boord had genomen omdat hij het beste wilde voor de carriere van Witherspoon.
Maar na een tijdje verkocht Mark Steward - voor het bedrag van $50,000 - een ander managerieel deel in Tim Witherspoon aan Carl King, de aangenomen zoon van Don King.
Op dat moment zat Mark Steward namelijk dringend om centen verlegen voor het huren van advokaten - omdat de FBI en de IRS hem boven op z'n hielen zaten.
Mark Steward werd uiteindelijk veroordeeld tot vier jaren verblijf in de gevangenis vanwege tax fraud en het voorbereiden van valse belasting aangiften voor zo'n 47 mensen - waaronder veel sport celebrities - welke allemaal betrokken waren geweest bij een phony tax shelter. Een sophisticated scam welke opgezet en gecontroleerd werd door deze Mark Steward.
Tim Witherspoon vertrouwde deze Mark Steward echter volkomen en hij denkt nu nog steeds dat deze Steward toendertijd altijd eerlijk gemotiveerd was geweest.
Maar vanwege zijn eigen financiele problemen duwde deze Mark Steward zijn toeverlaat en vertrouweling, Tim Witherspoon, wel moeiteloos in een ondoorzichtig spinneweb van arrangementen en relationships - zonder dat Tim hierover vooraf duidelijk werd voorbereid of ingelicht.
Tim Witherspoon was eigenlijk altijd al een goed-gehumeurde en tamelijk vrolijke man geweest. Hij vertrouwde mensen meestal al vrij snel en hij was dus in het geheel niet voorbereid of opgewassen op de wijze waarop hij financieel zou worden uitgebuit en leeggezogen door de aasgieren rondom de boksring.
Tim Witherspoon was persoonlijk ook nog nimmer in aanraking met de politie geweest, maar tijdens de start van zijn carriere werd hij wel begeleid door een manager welke veroordeeld zou gaan worden wegens tax fraude en een promoter welke al in de bajes had gezeten wegens het plegen van een brute moord.
Het fraaie van dit alles was, dat Tim Witherspoon hier helemaal geen notie van had. Witherspoon was zich namelijk voor Augustus 1982 niet bepaald erg bewust van wat er eigenlijk allemaal om hem heen gebeurde.
Don
King was inmiddels omhoog geklommen naar de positie van de promoter van Witherspoon
en hij begeleidde de vechter naar diens overwinning tegenover Renaldo Snipes
in Las Vegas - een state waarin Don King toevallig wel een promoter license
bezat.
Vlak na afloop van dat gevecht deelde Don King aan Witherspoon mede dat hij het in Augustus zou gaan moeten opnemen tegenover een andere jonge contender, James 'Quick' Tillis - in een partij welke door de nationale CBS TV uitgezonden zou gaan worden.
Tim Witherspoon raakte hier zeer opgewonden over en hij was zich ervan overtuigd dat hij deze James 'Quick' Tillis zou kunnen gaan verslaan.
Maar ongeveer een week voor aanvang van het gevecht ontwikkelde er zich bij Tim Witherspoon een lelijke infectie aan zijn rechteroor.
Hij ging hiermee naar het Good Samartian Hospital in Pottsyul, Pennsylvania, alwaar hij van de dokter het advies ontving om maar snel te stoppen met het trainen en ook dat hij het aankomende gevecht maar moest gaan afgelasten.
"Dat oor deed behoorlijk zeer, ik voelde me zwak en de infectie beinvloedde mijn gevoel van balance," zo vertelde Witherspoon. "Dus belde ik met Don King in Cleveland en vertelde ik hem over het advies van de dokter."
"Maar Don gaf me daarop woedende instructies dat ik dat advies mooi kon gaan vergeten. Die partij moest gewoon zijn doorgang vinden, omdat hij daarmee een hoop centen van de CBS televisie zou gaan ontvangen en ook omdat hij zijn credibility zou worden aangetast als de boel opeens gecanceled zou gaan worden."
"Don King speelde daarna een vuil spelletje met me," vertelde Tim, want King liet Witherspoon daarop naar Cleveland vliegen om hem persoonlijk aan de reporters te laten vertellen waarom hij niet kon gaan vechten.
Maar toen Tim Witherspoon eenmaal in Cleveland gearriveerd was, stond er helemaal geen ontvangst voor de pers op het programma en nam Don King zijn vechter direct mee naar de offices van de Celveland boxing commission, alwaar hem officieel het bevel gegeven werd om gewoon door te gaan met de partij - ongeacht het negatieve advies van de dokter.
Don King had ondertussen wel de diverse reporters en photografen over die meeting getipt en de volgende dag stond er dan ook een uitgebreid rapport over Tim Witherspoon en zijn meeting met de Cleveland boxing commission in de Cleveland newspapers.
Tijdens die meeting vertelden de Cleveland Commissioners, Mike Minnich en Eugene Pearson, aan Tim Witherspoon dat zij het verhaal over die oor-infectie helemaal niet geloofden en dat hij daarom voor een onbepaalde tijd geschorst zou gaan worden.
Tim keerde hierop terug naar Philadelphia - in de war en boos en zonder zijn boxing license ook niet meer in staat om nog een boterham te kunnen verdienen met het boksen van wedstrijden.
Na een aantal weken belde Don King naar Witherspoon met een ultimatum - als Tim een long-term exclusief contract met Don King en zijn stiefzoon Carl King zou tekenen - dan zou Don King er persoonlijk voor zorgen dat die suspension onmiddelijk werd opgeheven.
Mocht Tim Witherspoon daar eventueel geen oren naar hebben, dan werd hij voor straf op een zwarte lijst gezet en was zijn boxing carriere dus definitief voorbij.
"Ik ben de commissie en helemaal niemand anders," zo vertelde Don King tijdens dat telefoongesprek aan Witherspoon. "Die gasten stellen helemaal niks voor. Het gaat alleen maar om mij en die jongens van de commissie doen altijd precies wat ik hun vertel."
Tim
Witherspoon was er na deze boodschap dan ook helemaal klaar voor om Don King
gewoon maar als zijn promoter te gaan tekenen.
Maar hij zag er eigenlijk helemaal geen brood in om ook nog eens diens stiefzoon Carl King als zijn manager aan boord te nemen.
Tenslotte zou deze Carl King in eventuele onderhandelingen ten behoeve van Tim Witherspoon nooit een onafhankelijke positie tegenover zijn vader Don King kunnen gaan innemen.
In 1989, in een deposition bij de prominente defence lawyer Tom Puccio, bekende Don King dat hij zijn stiefzoon Carl King wel degelijk een vergoeding voor zijn diensten uitbetaalde.
Deze bekentenis was een feitelijk bewijs dat deze Carl King voor zijn vechters nimmer als een onafhankelijke onderhandelaar tegenover zijn eigen vader zou kunnen gaan optreden.
Na enkele dagen gaf Tim Witherspoon uiteindelijk toch maar toe en had Don King effectief zijn monopoly power in de staat Ohio gebruikt om de weerstand van een vechter te breken en hem te laten tekenen.
Gewaarschuwd met de boodschap dat hij geen advokaten mocht meenemen, begaf Tim Witherspoon zich naar Don King's office in Manhattan alwaar hij een viertal contract moest ondertekenen.
Het eerste contract maakte Don King tot zijn exclusieve promoter, iets waar Tim Witherspoon persoonlijk mee instemde.
Het tweede contract maakte Carl King tot zijn manager, een positie waarmee deze Carl King het recht verkreeg op 33 % van al de verdiensten van Tim Witherspoon.
Het derde contract was een copy van het tweede contract - met de uitzondering
dat het Carl King het recht op 50 % over alle verdiensten verleende, zodat
het 33 % contract alleen maar voor de show tegenover de boxing commission
getoond kon gaan worden.
(De regelementen van de boxingcommissie verbieden het een manager om 50 %
over de verdiensten van een bokser op te slokken.)
Het vierde contract was geheel onbeschreven en Don King kon daarop naar eigen genoegen en totaal ongecontroleert, elke opponent, cijfers, of datums invullen.
Als uiteindelijke singning bonus betaalde Don King een bedrag van $1,500 uit aan Tim Witherspoon.
In Juni 1991 werd Don King, in een door de nationale televisie uitgezonden intervieuw welke voor ABC werd uitgevoerd door Sam Donaldson, gevraagd naar het preciese doel van dat vierde blanco contract.
Don King verklaarde hierop in zijn vertrouwde lawine aan nietzeggende woorden, "Yes, yes, zo'n blanco contract is volkomen fair, omdat we in het geheel niet wisten wat we precies gingen doen toen we bij dat vierde document terecht kwamen en toen we eenmaal op dat punt arriveerde waren, zaten we nog midden in de onderhandelingen en tekende ik hem gelijk maar met de prijs nog niet op de voorhand vastgesteld in dat contract en dat zou ook niet eerlijk geweest zijn, want ongeacht de prijs in de markt van vandaag - dat is niet dezelfde prijs op de markt in de toekomst."
Don King begreep ook donders goed dat iedere vechter - welke ooit arm was opgegroeid - voor de bijl zou gaan voor een dik pak met cash centen. De verse groene biljetten in het stapeltje dollars welke hij zijn boksers meestal voorhield maakte ook altijd meer indruk dan wat voor een uitgeschreven check van misschien wel vijftig keer de hoeveelheid van die verse pegels.
Tim Witherspoon - ongeacht zijn high school diploma - was hierop in het geheel geen uitzondering en jaren later herinnerde Tim zich nog het gevoel van stoerheid en rijkdom welke hij voelde toen hij met die $1,500 in zijn zakken op weg ging naar zijn huis in Philly. "Ik vond het geweldig. Het maakte me groot en belangrijk."
Maar voor iets meer dan een aalmoes had Don King dus wel mooi het lichaam en de ziel van Tim Witherspoon in zijn bezit getekend, want Don King bezat hiermee een exclusief contract als Witherspoon's promoter en zijn stiefzoon Carl King mocht voor hem maar liefst 50 % van al de verdiensten van Witherspoon afschuimen en daar hoefde deze Carl King eigenlijk helemaal niets voor te doen.
Don King was nu dus in werkelijkheid zowel de manager als de promoter van Tim en Witherspoon zat dus met een baas opgescheept welke niet in staat zou zijn om de beste deal voor hem in de wacht te slepen.
Met het tekenen van Tim Witherspoon bracht Don King nu ook nog eens de controle over negen van de tien top-tien zwaargewichten van de wereld in zijn bezit.
Zoals gewoonlijk aan de start van een relatie met een vechter, deed Don King aanvankelijk zijn uiterste best - hij was betrokken, enthausiast en respectvol.
Tim's
eerste gevecht voor Don King was een shot op de heavyweight championship.
Don King liet zijn protege Witherspoon namelijk onmiddelijk over een aantal andere hoger-genoteerde titel-kandidaten heen springen door hem te tekenen voor een 20 Mei, 1983 gevecht tegenover Larry Holmes in Las Vegas.
Die partij tegenover Larry Holmes zou voor Tim Witherspoon eigenlijk als een hoogtepunt in zijn leven moeten gaan dienen.
Maar in tegenstelling daarop werd het voor Tim Witherspoon het begin van een lange reeks aan teleurstellingen en obsessies om ooit eens een eerlijke behandelijk van Don King te kunnen verkrijgen.
Het jureren van boksgevechten is altijd al een tamelijk subjectieve, soms bijna impressionistische aangelegenheid geweest, maar de meeste toeschouwers dachten achteraf wel dat Tim Witherspoon zijn tegenstander Larry Holmes duidelijk had verslagen en dat hij daarop van zijn rechtmatige titel was bestolen door de aanwezige ring officials.
Larry Holmes was alweer 33 jaren oud en hij leek plotsklaps een stuk ouder toen hij het trapje naar de ring opklom.
Even later in die ring vertoonde hij ook niet meer die oude vertrouwde mobiliteit en Tim Witherspoon was in staat om de kampioen te controleren met uitsluitend het gebruik van zijn jab - waarnaast hij hem ook nog eens aansloeg in de negende ronde.
Larry Holmes viel hierdoor achteruit de touwen in en hij redde zich van een echte knockout door snel Tim Witherspoon vast te grijpen - waarbij hij hem wel eerst keihard wist te raken met een wanhopige doodsklap. Larry Holmes was altijd al zeer gevaarlijk geweest wanneer hij gewond was geraakt.
De aanwezige televisie reporters dachten ook allemaal dat Tim Witherspoon de partij in zijn zak had zitten en de 16,000 aanwezige toeschouwers waren van precies dezelfde mening toegedaan en hun 'boeh' geroep achteraf sprak dan ook boekdelen.
Slechts
een van de drie juryleden gaf na afloop van het gevecht de overwinning aan
Tim Witherspoon en zelfs Larry Holmes moest achteraf beschaamd toegeven dat
de jury hem de beslissing cadeau had gedaan.
Een ander jurylid, Chuck Hassett, afkomstig vanuit Anaheim, California, had de kampioen Holmes voorstaan op 118-111 - waarmee hij maar liefst negen rondes aan Larry Holmes toeschreef met 1 ronde gelijkspel - een score welke meer in Disneyland op zijn plaats was geweest en niet in die boksring op het parkeerterrein van het Dunes Hotel in Las Vegas.
Na afloop van het gevecht moest Tim Witherspoon echter nog een grotere schok weg zien te werken.
Voor zijn partij tegenover Larry Holmes was Tim Witherspoon een payday van zo'n $150,000 voorgeschoteld en het contract was openlijk gepubliceerd geweest in de diverse nieuwsbladen.
Maar inplaats daarvan kreeg hij na afloop van de partij een check van slechts $52,750 in zijn handen gedrukt door zijn manager Carl King.
Deze Carl King had zijn 50 % van de beloning al ingehouden, iets wat wettelijk gezien illegaal was in Nevada.
De WBC santioning fee was er ook vanaf getrokken en ook nog een $10,000 betaling aan de belastingdienst.
Als een klap op de vuurpijl vernam Tim Witherspoon ook nog eens dat enkele maanden eerder ene Scott Frank maar liefst $350,000 had mogen incasseren na afloop een partijtje boksen waarin hij knockout werd geslagen door dezelfde Larry Holmes.
Deze Scott Frank was maar een simpele cubfighter geweest, maar hij had wel een onafhankelijke manager in dienst gehad welke de beste deal voor hem uit het vuur had weten te slepen.
Het nationaal uitgezonden gevecht tegenover Larry Holmes maakte van Witherspoon echter wel een populair figuur en veel vreemde mensen spraken hem nu opeens aan met de titel "Champ" - terwijl bijna iedereen hem toevertrouwde dat hij eigenlijk de partij gewonnen had en dat hij gewoon bestolen was geweest.
In zijn verlies had Tim Witherspoon dus ook wel een behoorlijke dosis aan respect gewonnen.
Ongeveer
zes weken na zijn verlies tegenover Larry Holmes kreeg Tim Witherspoon te
horen dat hij zou gaan vechten met James 'Quick' Tillis in Richfield, Ohio.
Tim werd daarbij ook toevertrouwd dat hij zich onmiddelijk moest melden voor de trainingen in het Don King's training camp in Orwell, Ohio.
"Maar ik wilde eigenlijk al gaan trainen in Ali's camp in Deer Lake," vertelde Tim Witherspoon.
"Daar vond ik het te gek en ik mocht het ook gratis gebruiken van Ali."
Maar Don King weigerde dat verzoek en hij vertelde daarbij dat Ali zijn camp ging verkopen en dat er verder over de training locaties niet onderhandeld kon worden.
Tim Witherspoon had een diepe emotionele verbintenis met het Mohammad Ali camp - vanwege zijn lange vriendschap met Ali en vanwege alle goede tijden welke hij al in dat camp had doorgebracht.
Het kamp was ook dicht bij zijn huis gesitueerd en het was vooral belangrijk voor Tim dat het ook nog eens geheel gratis voor hem was.
Don King stuurde in tegenstelling daarop al zijn vechters gewoonlijk een rekening voor het gebruikmaken van van zijn faciliteiten in Ohio.
Tegen de tijd dat Tim Witherspoon arriveerde voor het Quick Tillis gevecht, verkeerde hij dan ook in een openlijke opstand tegenover Don King.
Hij vertelde aan de aanwezige reporters dat hij slechts vijf dagen serieus getraind had voor het gevecht.
"Omdat het me eigenlijk allemaal niks meer kan schelen.... Ik krijg m'n centen toch niet uitbetaald, dus waarom zou ik me nog druk maken? Ik zou zo'n $50,000 voor dit gevecht gaan incasseren, maar ik weet nu al zeker dat ik daar nog niet de helft van te zien ga krijgen."
Tim Witherspoon vertelde ook aan de reporters dat hij er zwaar de pest over in had dat Mark Steward in het voorafgaande jaar zijn contract aan Carl King had verkocht.
"Het is net alsof we racepaarden zijn," zo quoteerde de New Yok Times. "Ze racen met ons tot we versleten zijn en dan worden we gewoon gedumpt. En als we winnen dan krijgen we een mooie gekleurde doek om onze nek gebonden."
Tim Witherspoon sloeg Quick Tillis op 2:16 van de eerste ronde de ring uit met een daverende rechtse directe en een korte linkse hoek.
Hij werd hiervoor beloond met slechts $22,500 - precies zoals hij al voorspeld had - en Carl King nam wederom 50 % = $25,000 als zijn aandeel in het gevecht.
Ga naar het volgende hoofdstuk
Warning:Copyright © 2001 - 2006. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
