Deze
grootvader van 11 kleinkinderen vocht namelijk al voor de centen terug in
1969, een tijdstip in zijn leven welke hij zich vaak nog beter kan herinneren
dan vele andere mensen van zijn leeftjd.
Ooit een heuse world champion - welke vocht op de undercard van Muhammad Ali - trad Saoul Mamby inmiddels al op in boksringen verspreid over de gehele wereld - op locaties welke door het doorsnee publiek waarschijnlijk met moeite te localiceren zijn - maar waar Mamby altijd wel een payday wist te verdienen.
Onlangs bokste Saoul Mamby nog op de Cayman Islands in een wedstrijd over 10 rondes met een man de helft van zijn eigen leeftijd,.
Mamby akcepteerde die partij met slechts een paar dagen voorbereiding, waarschijnlijk in de veronderstelling dat hij - enkele maanden verwijderd van zijn 61e verjaardag - nog wel zou kunnen winnen van een man die 13 van zijn laatste 14 partijen als een verliezer moest afsluiten.
Dat lukte hem dus niet - maar op zijn leeftijd maakt een verlies meer of minder eigenlijk ook niet zo veel meer uit.
"Ik raakte niet gewond en ik kreeg ook geen pak slaag. Maar ik was gewoon niet scherp genoeg," zo verklaarde Mamby achteraf. "Nu ik weer over 10 rondes ben gegaan, voel ik dat ik er weer klaar voor ben."
Dat 'klaar zijn' hangt ook wel een beetje af van de onderhandelings-kwaliteiten van zijn manager, Steve Tannenbaum, welke nu een boxing commission moet gaan overtuigen dat een leeftijd van 60 jaren in werkelijkheid niet echt oud is en dat een vechter niet gediscriminineerd mag worden alleen maar omdat hij nog slechts enkele jaren van zijn pensionering verwijderd is.
Dat overtuigen van zo'n boxing commission bleek tijdens de afgelopen jaren geen eenvoudige opdracht te zijn, maar Tannenbaum heeft nu een goed plan. Hij heeft tevens een geschikte opponent nodig - waar hij dan ook naarstig naar op zoek is.
"Geef me nou maar een blanke jongen met een redelijk record - welke afkomstig is vanuit het zuiden van Amerika," zo verklaarde Tannenbaum. "Dat is echt alles wat ik nu nodig heb."
In het Amerikaanse professionele boxing is dat inderdaad vaak alles wat er nodig is om wat tickets te gaan verkopen. Voeg daarbij dan ook nog een senior citizen in de mix en open de luiken dan maar in de verkoop-afdeling bij de box office.
Hoe het met Mamby nou eigenlijk zover heeft kunnen komen is eigenlijk wel een beetje een moeilijk onderwerp voor iedereen die aktief betrokken is bij de bokssport.
Het feit dat hij nu al zo'n in zo'n vijf opeenvolgende decades aktief in de boksring stond te vechten en momenteel vermoedelijk wel de oudste vechter is die ooit in een officiele partij een boksring betrad, zou eigenlijk wel wat vraagtekens moeten veroorzaken.
Volgens Mamby valt dat allemaal reuze mee en gaat zijn motivatie, om dit allemaal nog te doen, zo'n 40 jaren terug naar de jungles van Vietnam - alwaar hij als een jongeman afkomstig vanuit de Bronx dienst deed bij de infantry.
Hij en zijn buddies bespraken daar in hun vrije tijd vaak wat de plannen waren voor na afloop van die waanzinnige oorlog.
Nadat Mamby persoonlijk getuige was geweest hoe diverse van zijn vrienden dat tropische Vietnam moesten verlaten in een body bag, nam hij zich voor om later een leven te gaan leiden zoals hij dat zelf wilde - mocht hij ooit levend vanuit die Vietnamese hel vandaan komen.
"Ik wilde perse niet een 'shoulda, woulda, coulda' gaan worden," zo vertelde Mamby.
"Want wanneer het eenmaal allemaal voorbij is, dan is het dus gewoon echt allemaal voorbij. Ik kwam gelukkig levend vanuit die hel vandaan en ik doe nu dus verder m'n hele leven precies wat ik zelf wil - zolang ik mezelf of iemand anders daarmee geen nadeel of pijn mee doe."
Mamby's
gezondheid is ook nog verrassend goed - zeker voor iemand die al in zo'n 85
professionele fights achter de rug heeft en daarin zo'n 8 maal over 15 rondes
moest vechten.
Daarnaast bokste Saoul Mamby al ontelbare malen op locaties waar de enige medical clearance noodzakelijk het feit was dat je ook echt kwam opdagen en daadwerkelijk de ring instapte.
Mamby's ring skills zijn echter door de tand des tijd zo afgenomen, dat hij al eens geschorst werd na afloop van een 2000 fight in North Carolina.
Daarna vocht Mamby nog slechts eenmaal - in 2004 in Thailand - voordat hij nu zijn comeback fight op touw zette tegenover Anthony Osbourne in de Cayman Islands.
Hij verloor die comeback dus via een unanimous decision, tegenover een tegenstander welke in werkelijkheid niet echt kon boksen - maar Mamby voelde zich wel als een ware winnaar toen hij uiteindelijk de ring uitstapte en de aanwezige menigte hem omringde om zijn handen te kunnen schudden en hem aan te moedigen - welliswaar wel nadat de omroeper zijn ware leeftijd had onthuld.
Het was gewoon weer zo'n mooi storie voor zijn bizarre collectie aan levenverhalen, van waaruit Mamby graag en zonder schroom verteld - met tevens een verbazingwekkende scherpte voor een man wiens levensloop grotendeels bestond uit het uitdelen en het in ontvangst nemen van stoten naar het hoofd.
Hij verteld ook heel graag over zijn verdediging van de 140-pound world title in een gevecht op de undercard van Mohammad Ali versus Larry Holmes in 1980, of over zijn partijen in Madison Square Garden en hoe hij zonder blikken of blozen de achtertuinen van zijn opponenten over de gehele wereld betrad om er te gaan boksen voor z'n brood.
De condities waren niet altijd even geweldig, maar hij vertelde ook - met een hele brede glimlach over zijn gezicht - hoe hij ooit eens zijn title belt naar Indonesia bracht om hem daar te gaan verdedigen tegenover de lokale held.
De organisatie van dat gala bracht hem onder in een peperduur luxury hotel en droeg daarnaast een geweldig knappe meid op om hem toch maar goed te verzorgen in alle gewenste opties.
Saoul Mamby rook echter onraad en hij liet zich door die plaatselijke schone alleen maar wekken, om daarna met hem wat onschuldige ritjes in de omgeving van het hotel af te leggen - maar verder dus helemaal niets.
"Het was echt een onwijze kanjer, maar ik was dus niet van plan om mijn titel te gaan verliezen tussen de lakens," zo vertelde hij lachend.
Dat voorval vond ongeveer een kwart eeuw geleden plaats en Mamby was toen al geen echt 'jonge' man meer.
De boksers welke hij toendertijd bevocht zijn nu bijna allemaal oud, grijs, dik of gewoon dood, terwijl er bij Mamby - welke nog steeds op zo'n 155 pond rondloopt - nog geen grijze haar op zijn hoofd te bespeuren valt.
Mamby voedt zichzelf gewoonlijk met gestoomde groenten en hij schafte zich onlangs ook nog een juicer aan voor zijn health foods - terwijl hij eindeloos kan pleiten over hoe belangrijk de juiste nutrition voor een gezond leven is.
"Die man heeft echt nog nooit een Dunkin' Donut gegeten," zo vertelde Tannenbaum.
Saoul Mamby jaagt echter wel op een droom welke hij in de realiteit echt zou moeten vergeten - maar vrijwel alle boksers maken die zelfde fout.
Hij wil heel graag weer een kampioen zijn en hij denkt dat - met nog een paar opvolgende partijen achter de rug - hij wel weer in staat zal zijn om een van de vele titels te kunnen gaan veroveren.
Maar dat gaat waarschijnlijk dus niet gebeuren, net zoals hij niet meer zal gaan vechten in Las Vegas of New York, of ergens anders op de wereld waar de sport naar behoren gereguleerd wordt.
De beste hoop voor Mamby ligt nu in z'n vaak-gebruikte passport of in Tannenbaum's kwaliteiten om ergens een hometown fighter op te scharrelen - bij voorkeur in het zuiden van de USA - waar men dan wel eventjes een andere kant op moet kijken op het moment dat zijn ware leeftijd in zijn boksboekje getoont wordt.
Professional boxing is vaak geen prettige sport en de effecten die een paar klappen teveel kunnen hebben op de gezondheid van een bokser zijn helaas overbekend - vaak genoeg vonden er in deze sport al fatale ongevallen plaats.
De boxing-gemeenschap zou dus eigenlijk wel behoorlijk bezorgt en misschien ook wel een beetje kwaad moeten zijn over het lot van Saoul Mamby - niet alleen omdat Saoul Mamby nog steeds aktief vecht, maar ook omdat er nog steeds plaatsen zijn op deze wereld waar men dat zonder restricties laat plaatsvinden.
De voormalige super-lightweight champion verloor dus onlangs via een unanimous 10-round decision tegenover Anthony Osbourne in het Lions Gate Center in Grand Cayman en hij was daarmee de oudste bokser ooit welke optrad in een sanctioned fight - op het gewicht van 149 1/2 pounds (68 kilograms), wat niet veel zwaarder is dan zijn gewicht in z'n prime time.
Saoul Mamby begon ooit te boksen als een pro op 23 September, 1969, met een six-round decision over Roy Goss in Kingston, Jamaica.
Hij won daarna de WBC super lightweight title (140 pounds, 64 kilograms) via een 14th round knockout van Kim Sang-hyun uit South Korea op 23 Februari, 1980.
In Mamby's eerste title defense stopte hij de voormalige lightweight champion Esteban DeJesus vanuit Puerto Rico - een bokser welke het ooit gelukte om Roberto Duran te verslaan, voor de eerste keer in Duran's 73 professionele fights tellende carriere.
Acht jaren geleden werd Mamby de eerste bokser in de geschiedenis van de bokssport, welke vocht over vijf decades. Zo'n twee weken later herhaalde de voorgenoemde Roberto Duran dat kunstje als de tweede bokser in de geschiedenis.
Voor aanvang van zijn verlies aan de journeyman Osbourne vocht Mamby voor het laatst op 27 December, 2004.
Mamby doet nu dus nog steeds aan touwtje springen, hij werkt ook nog op de speed bag en hij doet aan sparring of het stoten op een heavy bag - gewoon, omdat hij simpelweg nog een shot op een wereldtitel ambieert.
"Ik vocht met de beste van de wereld en ooit was ik zelf een van de beste bokser van de wereld," zo vertelde de grootvader van 11 kleinkinderen in een gym waar old-timers bezoekjes afleggen en schoolkinderen hun onzekere eerste stappen uitproberen in de kunst van het boksen - gewoon naast de diverse professionele wannabes.
"Als ik dat oude niveau nu weer kan gaan bereiken - het kan toch geen kwaad om het alleen maar te proberen."
Mamby vertelde dat hij wel wat last van ringroest had tegenover de 32-jarige Jamaicaanse Anthony Osbourne - wiens record op 7-25-1 stond.
"Ik heb dit soort van partijen nou eenmaal nodig om me weer te brengen naar het niveau van voorheen," zo verklaarde Mamby, wiens record omlaag ging naar 45-34-6.
"Ik had de afgelopen acht jaren niet meer gevochten en als je dan die ring weer instapt tegenover een bokse welke wel aktief was..... Ik was echt wel in een goede conditie, maar mijn wapens waren helaas niet scherp genoeg."
De inwoner van New Yorker - die een geweldige defensieve bokser was tijdens zijn indrukwekkende carriere en welke slechts eenmaal faalde om over alle rondes te gaan toen hij - op een leeftijd van 46 - voortijdig gestopt werd door de Americaanse Derrell Coley, is niet erg onder de indruk van de huidige crop of fighters.
"Met al die verschillende titels op dit moment, is het niet zoals het in mijn tijd was. Ik was de baas bij de WBC en Aaron Pryor was dat bij de WBA," zo vertelde Mamby, welke vijf suksesvolle defenses afwerkte in een twee-en-half jarige rijk als kampioen.
"Nu hebben ze dus die multiple alphabet soep. Dus ik vind gewoon dat een van die vele titels nu aan mij toebehoord."
Mamby is niet ook echt bezorgt om gewond te raken. "Ik heb nooit blessures. Ik doe mezelf in lichamelijk opzicht ook geen kwaad aan. Ik ben ook nog nooit koud knockout gegaan."
Saoul Mamby won de World Boxing Council (WBC) light welterweight title van de South Korean Kim Sang-hyun in Februari 1980, door hem te stoppen in de 14e ronde in Seoul en hij maakte daarna een eerste verdediging tegenover Esteban De Jesus vanuit Puerto Rico.
Mamby - welke regelmatig buiten Amerika vocht - verdedigde zijn titel daarna tegenover Thomas Americo in diens thuisland Indonesia en ook tegenover de Nigeriaanse Obisia Nwankpa in Lagos - waarna hij uiteindelijk de belt moest afstaan aan de Amerikaanse Leroy Haley, via een split decision in Juni 1982.
Saoul Mamby, een zoon van een Jamaicaanse vader en een Spaanse moeder, neemt zijn freedom of choice uiterst serieus.
"Toen ik nog jong was - slechts 20 jaren oud - stuurde ze me die verschikkelijke oorlog in. Ik overleefde dat gelukkig. Nu ik een klein beetje op leeftijd begin te raken, gaan ze me dan opeens vertellen wat ik wel of niet mag gaan doen?"
"Ik vocht ooit voor vrijheid, justice en gelijkheid. Nu ik de leeftijd van 60 jaar bereikt hebt willen ze me dus opeens gaan vertellen dat ik niet meer mag vechten - omdat ik te oud ben..?"
Omgeven door vergeelde newspaper pictures van boxing greats welke de wanden van John's Gym decoreren, denkt Saoul Mamby terug aan enkele bijzondere opponenten - waaronder Roberto Duran.
"Hij knalde iedereen vierkant de ring uit, maar ik bleef wel mooi staan tegenover hem en verloor dat gevecht via een decision (1976)," zo vertelde hij trots. "Hij was een goede vechter, maar het was niet de hardste partij die ik ooit vocht."
"Dat hardste gevecht legde ik ooit af tegenover een knaap vanuit Indonesia genaamd Thomas Americo. Ik vocht toen over 15 rondes (1981) in een championship bout in Indonesia. My god, wat was die gozer sterk."
Mamby glimlacht wanneer hij terug denkt aan zijn partij tegenover De Jesus. "Iedere Puerto Ricaan in New York verloor toen geld - omdat ze allemaal tegen mij gokte...! Maar ik verloor mooi niet en ik sloeg hem knockout in de 13e ronde."
De beste bokser op dit moment is volgens Mamby's keuze, Floyd Mayweather Jr.
"Mayweather is een goede fighter, maar om heel eerlijk te zijn - hij zou het niet lang hebben volgehouden tegenover een jonge Roberto Duran."
Mamby denkt nu ook werkelijk dat hij na twee of drie warm-up fights wel opgewassen zal zijn tegenover de Briton Ricky Hatton - welke ooit door Ring Magazine als de world's beste super-lightweight werd verkozen en welke verloor van Mayweather in een welterweight title fight.
"Het zou een goede partij kunnen zijn en ik kan hem misschien ook nog wel gaan verslaan - omdat ik in de juiste stijl vecht om hem te passeren," zo verklaarde Mamby.
"Ricky Hatton, als je me een kans gunt, kom maar op, ik ben er klaar voor."
Mamby vertelde dat hij niet graag opschept. "Ik ben erop uit om nog een titel te gaan veroveren. Met alles wat er momenteel rondloopt en beschikbaar is - behoort een van die riemen gewoon aan mij toe. Als het me gaat lukken, dan kan ik eindelijk met een gerust hart 'no mas' (niet meer) zeggen."
Saoul Mamby had de WBC junior welterweight title zo'n 2,5 jaar in zijn bezit - vanaf Februari 1980 - via een overwinning in de 14e ronde in South Korea over de titlist Kim Sang-Hyun en hij maakte daarna vijf suksesvolle defenses van die belt.
Hij stopte de voormalige WBC lightweight champ Esteban De Jesus in de 13e ronde in Juli 1980 op de Holmes-LeDoux undercard en hij won een decision over Termite Watkins over 15 rondes op de Holmes-Ali undercard.
Daarna won Mamby via een 15e ronde decision van Jo Kimpuani op wederom een undercard van een Larry Holmes fight (deze keer Holmes vs. Leon Spinks) en hij ging daarna naar Indonesia om er via een decision te winnen van Thomas Americo - waarna Saoul Mamby uiteindelijk in zijn laatste gevecht als een kampioen, Obisio Nwankpa op punten wist te verslaan in Nigeria.
Mamby stond daarna in de zomer van 1982 geboekt om te gaan vechten met de WBA champion Aaron Pryor - voor een unification bout in de junior welterweight division - maar hij vocht en verloor toen eerst (beide de partij en de titel) via een split-decision van Leroy Haley in de maand Juni van dat jaar.
Saoul
Mamby speelde daarna nog zo'n tweemaal de rol van een world title challenger
- de eerste keer in een rematch met Haley in Februari 1983 (verloren via een
12-round unanimous decision) en voor de tweede maal in een uitdaging van de
nieuwe champion Billy Costello in November 1984 (verloren via een 12-round
unanimous decision).
In dat laatste gevecht verving Mamby de bokser Haley op slechts vijf dagen notice - Haley stapte toen dat gevecht met Costello uit vanwege een opgelopen hand-injury.
Terwijl het Costello's camp eigenlijk doodsbang was voor Mamby vanwege diens ring savvy en crafty veteranen status, ging de partij toch door en het zou Mamby's laatste title bout worden.
Andere grote namen welke door Saoul Mamby ooit bevochten waren zijn; Roberto Duran (verloren op de punten in een non-title affaire in 1976) en Saengsak Muangsurin (verloren via een 15-round decision in Thailand in 1977 in een poging om Muangsurin's title te winnen) - wat dezelfde WBC 140-lb. belt bleek te zijn die Mamby ooit had gewonnen van Saengsak's conqueror, Sang-Hyun.
|
FastCounter by bCentral |
 |
Warning: Copyright © 2001 - 2008. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
