Rau'shee Warren laat gedurende de eerstkomende vier jaren de professionele
bokswereld nog aan hem voorbij gaan in zijn poging om de eerste Amerikaanse
bokser te gaan worden die in 3 opeenvolgende Olympic Games gaat participeren.
Volgens Warren kwam die beslissing tot stand na overleg met zijn moeder, Paulette, waarbij ze hem aanmoedigde om toch nog een keertje een shot op een gouden plak te gaan wagen.
"Ik wilde eerst helemaal niets meer met het amateurboksen te maken hebben, omdat ik m'n hele leven mezelf al kapot gewerkt heb voor deze kans en ik eigenlijk niet meer met al die regeltjes van het amateurboksen kan omgaan," zo verklaarde de 2007 flyweight world champion.
"Echter, mijn moeder praatte me om en raadde me aan om toch nog wat langer te blijven, mede omdat ik nog relatief jong ben. Dat liet me denken aan Antonio Tarver, die pas naar de beroeps-boksers overstapte toen hij al 27 jaren oud was. Ik zal slechts 25 jaar zijn (na afloop van de volgende Olympics). Ma adviseerde me om te blijven en een gouden medaille te gaan halen en ik dacht, 'Waarom ook eigenlijk niet ?' "
Warren had vlak na zijn 9-8 eerste-ronde verlies aan South Korea's Oksung Lee in Beijing aangekondigd om tot de professionals te willen toetreden.
Rau'shee Warren dacht tot in de allerlaatste secondes van dat gevecht met Oksung Lee dat hij die partij aan het winnen was, mede dankzij de nodige verwarring over de beoordeling van dat gevecht en de nodige misleidende instructies vanaf de ringside. Tegen de tijd dat hij zich een achterstand realizeerde, was het echter al te laat.
Er kwamen nog meer teleurstellingen in de vorm van de aanbiedingen welke hij ontving om tot de pro-ranks over te stappen. Dat - gecombineerd met de ziekmakende teleurstelling over zijn optreden in de Olympic - zat niet echt goed bij Rau'shee Warren.
"Ik heb gesproken met diverse promoters, maar ik was niet echt verheugd met wat ze mij vertelden over het aantal keren dat ik zou gaan vechten in een jaar tijd," vertelde hij.
"Ik ben juist gewend om heel vaak te vechten, maar ik ben een lichtgewicht en het zou wel eens problematisch kunnen zijn om willige opponenten te vinden voor een two-time Olympian. Vaak willen die tegenstanders dan nog meer centen ontvangen dan ik zou krijgen."
Warren's trainer, Mike Stafford, denkt wel dat zijn vechter nu de juiste beslissing neemt, "Ik vertelde hem om te doen wat goed voor hem was en te beslissen waar hij zich comfortabel bij voelde," zo verklaarde hij. "Ik denk wel dat hij een goede stap neemt."
De 21-jarige bokser wacht nu ook de appeal van het vechten als een three-time Olympian en zo'n gegeven zal naar zijn verwachting waarschijnlijk teveel zijn om nog te kunnen negeren voor toekomstige professionele opponenten en hun promoters.
"Als ik zo'n derde shot krijg, wie kan er dan nog om mij heen?"
zo vraagt Warren zich af. "Niemand dus. Ik kan dan zeggen, 'Yeah, jij
hebt dan wel iets bij de pro's gedaan, maar ik heb history gemaakt.' En dan
moeten ze allemaal wel met mij vechten."
De USA Boxing CEO Jim Millman herinnerd zich nog duidelijk de lange reis terug
vanuit de Beijing Olympics, waarin het Amerikaanse team slechts 1 enkele bronzen
medaille wist te winnen in haar slechtste optreden sinds de 1948 Games.
"We hebben teveel tijd verspilt aan het kijken naar wat de andere sporten allemaal doen om sukses te gaan behalen," verklaarde Millman.
"We waren daar behoorlijk opgenaaid over en ook over wat we nu moeten doen voor de London 2012 Olympics. We hebben dan, na die terugkeer vanuit Beijing, ook geen moment onbenut voorbij laten gaan wat betreft het trainen."
De USA Diving CEO Debbie Hesse en de USA Wrestling executive director Rich Bender delen de gedachtens van boxingcoach Millman volkomen.
Terwijl de USA de overall medaille race won met 110 veroverde plakken, werden van deze drie sporten juist een grotere bijdrage aan dat sukses verwacht.
Echter, het diving team faalde voor de tweede achtereenvolgende Olympics om meer dan 1 enkele medaille binnen te halen en bij het worstelen werden deze keer slechts 3 medailles gewonnen tegenover 6 plakken tijdens de 2004 Games.
Alle nationale governing bodies van Amerika kwamen daarop in Orlando bij elkaar voor de U.S. Olympic Assembly en boxing, diving en wrestling hebben inmiddels drastische veranderingen in hun leiderschap-posities aangekondigd.
Nadat de Olympic boxing coach Dan Campbell kort geleden ontslag nam, is Millman nu bezig met het transfomeren van een one-man job in een three-person team.
Millman wordt hierin gesteund door een high-performance director en een director of coaching services en Millman wil eveneens een heronderzoek naar het gebruik door het nationale team van het Olympic training center en ook hoeveel persoonlijke coaches daarbij betrokken waren.
De USA Diving CEO Debbie Hesse vertelde dat ze tijdens de Beijing Games al wist dat ze een nieuwe high-performance director nodig zou gaan hebben.
Hesse was pas 20 maanden bezig met haar job en de veteraan director Ron O'Brien had al diverse malen aangekondigd met pensioen te willen gaan en stopte dan ook definitief met zijn werk na afloop van de Beijing Games.
De nieuwe high-performance director, Steve Foley is een Australian welke in 2004 de terugkeer van het Engelse team op het internationale podium bewerkstelligde, na afloop van een 30-jarige afwezigheid.
Foley, een three-time Olympian, heeft al zo'n 15 Olympische finalisten getraint — inclusief twee medalisten — en ook nog eens zo'n 37 nationale kampioenen. Hij werkt nu samen met het ontwerpen van Hesse's nieuwe performance plan.
"Hij kwam in Januari," vertelde Hesse. "Ik ben erg blij met zijn energie en ervaring."
De USA Wrestling executive director Rich Bender verklaarde dat de meest opvallende verandering voor zijn sport plaatsvond in het freestyle wrestling program.
"Dit is gewoon een nieuw tijdperk en het moment is dan ook aangebroken voor ons om het programma te gaan herzien," zo vertelde hij.
Bender huurde daarop de 1991 world champion en 1992 Olympic silver medalist Zeke Jones als zijn nationale hoofd-trainer. Deze Jones was coaching bij de University of Pennsylvania en hij was daarnaast ook de trainer van het 2004 Olympic team.
Een overzicht van de verrichtingen van de Amerikaanse boksers in Beijing:
* Luis Yanez, Duncanville, Texas (Light Flyweight/106 pounds/48kg) verloor
van de latere silver medal winner in Round of 16
* Raushee Warren, Cincinnati, Ohio (Flyweight/112 pounds/51kg) verloor met
9-8 in Round of 32
* Gary Russell, Jr., Capital Heights, Md. (Bantamweight/119 pounds/54kg) faalde
in het gewicht.
* Raynell Williams, Cleveland, Ohio (Featherweight/125 pounds/57kg) verloor
van de latere silver medal winner in Round of 16
* Sadam Ali, Brooklyn, N.Y. (Lightweight/132 pounds/60kg) verloor met 20-5
in Round of 32
* Javier Molina, Commerce, Calif. (Light Welterweight/141 pounds/64 kg) verloor
met 14-1 in Round of 32
* Demetrius Andrade, Providence, R.I. (Welterweight/152 pounds/69 kg) verloor
van de latere bronze medal winner in de quarterfinals
* Shawn Estrada E. Los Angeles, Calif. (Middleweight/165 pounds/75 kg) verloor
van de latere gold medal winner in Round of 16
* Deontay Wilder, Tuscaloosa, Ala. (Heavyweight/201 pounds/91 kg) verloor
van de latere silver medal winner in de semifinals - won bronze
|
FastCounter by bCentral |
 |
Warning: Copyright © 2001 - 2008. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
