Pariyakorn Ratanasuban - One Million Dollar Baby.
Eerst Edda Ruhling en nu ook nog Louise Veerman als vrouwelijke promoters aan de gang in het harde bokswereldje? Wat krijgen we nou? Weer zo'n typisch Nederlandse ommezwaai?
Niets is minder waar. In Amerika wist Jackie Kallen zich al jaren geleden behoorlijk suksesvol overeind te houden als een door de wol geverfde 'vrouwelijke' manager van James Toney in een toendertijd nog tamelijk vrouw-onvriendelijke professionele bokswereld, terwijl er ook in het tropische Thailand, moederland van de superharde dicipline Muay Thai, een bevallige verschijning rondloopt welke er de lakens uitdeeld in het professionele boksmetier.
Vanwege haar vrouw-zijn traditioneel geweerd uit de male-only Thaise boksring, werkt Pariyakorn Ratanasuban nu al weer een aantal jaren keihard vanaf de backstage om daarmee de lokale boxing scene te verbeteren en de populariteit van de sport te bevorderen.
Pariyakorn
Ratanasuban verteld over haar leven als een vrouw in een door mannen gedomineerde
bokswereld en hoe zij hoopt om deze traditioneel als uiterst macho gewaardeerde
dicipline te kunnen verbeteren.
De zweterige atmosfeer bij de 'Naratreekul Boxing Gym' kan nou niet bepaald als uitnodigend voor mooie vrouwen bestempeld worden, echter Pariyakorn Ratanasuban springt kalm en comfortabel uit een geparkeerde minibus en stapt met kwieke tred de gym in.
Eenmaal binnengekomen wisselt zij vriendelijke groeten uit met de diverse in strak trainingspak gestoken begeleiders en trainers en met de in ontbloot bovenlijf trainende boksers.
"Ik kom hier al over de vloer sinds ik nog een klein kind was. Al vanaf de tijd dat mijn familie nog een boxing gym in Padrew draaide. Ik herinner me dan ook altijd het schreeuwen van de trainers en de stank van het zweet en de massage olie."
"Papa was een self-made man welke werkelijk met niets begonnen was," vertelde Pariyakorn, de jongste dochter van een van Thailand's bekenste boxing promoters, Songchai Ratanasuban.
Songchai is de mastermind achter een regulaire boxing series welke bekend staat onder de naam "Suek OneSongchai".
In deze serie valt o.a. ook aan aantal beroemde gevechten van de Nederlandse Muay Thai legende Ramon Dekker te bekijken.
Alhoewel Pariyakorn een oudere broer, Siraphop, heeft en ook nog een zuster, Pataraporn - welke beide eveneens in de boxing business werkzaam zijn - wordt de jongere Pariyakorn door de sports press en de insiders meestal aangeduid met de bijnaam "Songchai Noi" (Kleine Songchai).
Pariyakorn is momenteel werkzaam als de deputy managing director van OneSongchai Co Ltd en managing director van SSR Production.
Met een scheepslading aan verantwoordelijkheden, vanaf de marketing en de advertising tot aan het dealen met de grote bazen van de boxing gyms en de duizenden boksers vanuit het gehele land welke onder de affiliate "OneSongchai" vechten, heeft deze 25-jarige knappe verschijning al meerdere malen bewezen dat zij een behoorlijk stukje harder kan zijn als dat zij er uit ziet.
"Het is soms onwijs uitputtend, maar ik weet ondertussen ook donders goed dat ik nooit een zak rijst te veel op mijn schouders moet nemen, oftewel, iets ga doen wat buiten mijn physieke limieten ligt."
"Ik geef wel toe dat er momenten zijn geweest dat ik teveel van mezelf eiste en ik dientengevolgen ook in elkaar klapte, maar ik heb sindsdien wel geleerd om wat beter voor mezelf te zorgen. Het is een hard leven, maar ik heb wel heel veel plezier in wat ik doe."
Pariyakorn's motivatie om in haar vaders voetstappen te volgen komt vanuit de observatie dat haar ouders altijd tot laat in de avond keihard aan het werken waren.
Toen nog een derde-jaars student social administration aan de Thammasat University in Bangkok, beschrijft ze die ervaring als "coming to my senses" en besloot ze daarna om - tijdens elke onderneming welke het leven nog voor haar in petto had - te gaan proberen om het lot van haar ouders wat te verlichten.
"Ik besloot uiteindelijk om ook de boxing business in te stappen en ik beeindigde daarna eerst mijn undergraduate study - welke ik afmaakte in 3 1/2 jaar - en ging daarna aan het werk als een account executive bij de PTT om zoveel mogelijk ervaring als ik maar kon te bemachtigen tot het moment dat ik er klaar voor was om de family business in te stappen."
Na een jaar werkzaam te zijn geweest bij de PTT begon Pariyakorn aan een studie voor een master's degree in general management aan de Mahidol University. Zowel de ervaringen bij de PTT als de postgraduate studie bleken uiterst waardevol voor haar te zijn toen ze uiteindelijk begon te werken voor 'OneSongchai'.
De nieuwe vrouwelijke baas begon toen al snel met een algehele business overhaul, via het organiseren van IT technology om de totaal niet logisch georganiseerde databases, bestaande uit een lijst van gyms en contacts, sponsors, venues, international affiliates en een media lijsts, duidelijker in kaart te kunnen brengen.
Ze volgde hierin zorgvuldig de ethics van Songchai omtrent het organiseren van quality fights en de verzekering dat zowel de boksers als de gym staff voldoende inkomsten hieruit konden ontvangen.
"Bij papa ging het bij het promoten van de partijen niet altijd hoofdzakelijk vanwege de poen. Wij waren ook niet van die promoters welke iedere maand winstgevende partijen wisten te organiseren. Onze eerste prioriteit was het om er zeker van te zijn dat onze boksers genoeg verdienden om daarmee hun families te kunnen ondersteunen."
"Dus naast het doen van multi-million-baht fights, organiseerden we ook vaak avonden waarop we niet eens kiet speelden. Het gaat ook niet altijd om de business. Het gaat ook vaak om de support voor de gehele boxing cycle."
Terwijl sommige zullen beweren dat er de schouders van een man voor nodig zijn om de werklading en de aldoor zwaarder wegende hoeveelheid aan beslissingen in deze door mannen-gedomineerde sport te kunnen dragen, crediteerd de slanke workaholic Pariyakorn haar feminine side wanneer het komt tot haar stijl van werken.
"Ik ben niet zoals papa en dat zal ook nooit veranderen," verklaart ze lachend.
"Gezien mijn leeftijd en mijn eigen karakter, ga ik ook anders met mensen om. Papa heeft al die charisma en dat aura van een gerespecteerde veteraan, maar ik ben slechts een nieuw, klein en onervaren meisje."
"Wanneer ik onderhandel met de bazen van gyms of de sponsors, gaat het ook vaak op de wijze van, 'Please, kan U mij een beetje helpen, graag ?' Mijn vader zou dat nooit kunnen."
Deze unique combinatie van nederigheid, vrouwelijke charme en de ongeevenaarde moed om gewoon, recht op de man af, vragen te stellen en informatie te vragen aan degene met wie ze dealt - vanaf de trainers, de sponsors en de gamblers - tot aan de stadium doormen en de bezoekers, heeft het Pariyakorn in staat gesteld om aldoor meer inzicht te vergaren omtrent de algehele structuur van de boxing business - zowel wat betreft de sterke punten als de zwakke punten.
Dit alles heeft geleid tot een meer effectief management en daarnaast tot een zekere empathy voor alle betrokken in de bokssport en de gratievolle overtuigen om verbeteringen aan te gaan brengen in alle aspecten van deze nietsontziende sport.
"Ik heb al teveel gezien over die arme vicieuze cirkel van het leven van een bokser. Ze verlaten vaak hun huis op nog een zeer jonge leeftijd en trainen daarna onwijs hard om hun ouders en familie te kunnen ondersteunen."
"Zij moeten dan eerst de weg doorlopen vanaf een trainee tot aan het zijn van een professionele bokser met een personaliteit welke tienduizend baht per match waard is."
"En dan, op een bepaalde dag, zakken ze door hun knieen voor de een of andere mooie vrouw en maken ze daarna in ras tempo samen al zijn spaarcenten op."
"En wanneer die centen dan uiteindelijk allemaal weg zijn - dan stappen ze van ellende maar weer de ring in, ondanks hun gevorderde leeftijd."
Met die vaak voorkomende storie in haar achterhoofd, gebundeld aan haar observatie dat het Thai boxing langzamerhand haar populairiteit aan het verliezen is aan andere sporten zoals voetbal en tennis, heeft Pariyakorn nu een plan ontwikkeld om daarmee twee vliegen in een klap te vangen.
Met dat plan wil Pariyakorn de populairiteit van het boksen weer gaan herstellen onder de jongere generaties. Daarnaast steeft zij er ook naar om het boksen en de training business meer te rationaliseren zodat de vechters daardoor gaan veranderen in meer professionele sportsmensen met een meer veiligere toekomst en pensioen regelingen en niet blijven rondlopen als van die "mad-dog" fighters zoals voorheen.
"Mijn hoogste doel is het om een nette en systematisch georganiseerde Thai boxing school op te richten," vertelde ze.
"Ik weet dat er op dit moment al ontelbaar veel Muay Thai scholen bestaan, maar ik hoop dat ik met dit nieuwe systeem een algehele standaard kan gaan zetten. Die standaard moet dan de theoretische, practische en ethische lessen omvatten, compleet met guidelines over de juiste manier van vechten, maar ook met de juiste manier van leven buiten de boksring."
"Boksers hebben maar een korte carriere en ze moeten leren zichzelf afdoende te beschermen en te sparen voor de toekomst en niet alleen maar om hard te vechten tot ze er dood bij neervallen."
Pariyakorn hoopt ook dat haar school eveneens een plek gaat worden waar de gepensioneerde - al dan niet - beroemde boksers een kans gaan krijgen om als trainers hun bijdrage aan de sport en daarnaast een belegde boterham voor hun gezin te verdienen.
De hernieuwde popularisering van het Thai boxing is een longer-term plan welke waarschijnlijk een lifetime aan effort van Pariyakorn zal gaan vereisen en Pariyakorn heeft hierin al haar eerste stappen genomen via het produceren van een aantal promotionele VCDs van legendarische matches.
Haar marketing plan omvat het zenden van deze VCDs naar scholen over het gehele land, aangezien Pariyakorn er stellig in gelooft dat het uiterst effectief is om een goed imago omtrent het Muay Thai te presenteren aan de jeugd waarmee dan gelijkertijd het schrikbeeld welke bij vele volwassenen heerst - dat de sport alleen maar een gewelddadige en angstaanjagende dicipline is - misschien wat veranderd kan worden.
"De mensen bekijken en beleven het Thai boxing vaak op volkomen verschillende wijze. Sommige zien het alleen maar als een ruwe vorm van geweld, maar voor mij is het absoluut een nationale art welke we absoluut moeten preserveren."
"Ik wil dan ook het imago van het Muay Thai boksen als een gratievolle nationale sport herstellen en als ik daarin succesvol blijk te zijn, dan ben ik er van overtuigt dat de levensomstandigheden van de boksers ook automatisch zullen verbeteren."
Het is misschien wel deze flexibele stijl en haar vrouwelijke overtuigingskracht welke Pariyakorn in een vrij korte tijd de acceptatie van de insiders heeft opgelevert. Maar het kan niet gezegd worden dat het harde werken haar altijd onberoerd heeft gelaten.
Er was een tijd dat iedereen, inclusief haar eigen vader, dacht dat ze misschien een beetje te zacht zou zijn voor deze masculine business.
Bijvoorbeeld, Pariyakorn kon ooit - in het volle aanzien van de vele omstanders - haar tranen niet binnenhouden nadat ze zeer emotioneel geraakt werd door een tamelijk allerdaags incident vanuit de bokswereld - een bokser welke het vertrouwen van zijn promoter beschadigd door over te lopen naar een ander kamp.
"Papa wilde nooit officieel een bokser tekenen - hij vond dat zoiets traditioneel niet nodig was omdat het woord van een echte man ook altijd zijn eer vertegenwoordigde en er dus daarom geen (geschreven) contract hoefde te komen. Na afloop van enkele pijnlijke incidenten ben ik echter toch maar op zulke (geschreven) contracten overgestapt," vertelde ze.
Pariyakorn omschrijft een bijzonder pijnljk incident als totaal heart-breaking voor haar:
"Onze eigen WBA Super Featherweight champion Yodsanan Nanthachai en zijn manager besloten uiteindelijk om maar te tekenen bij een US promoter voor een titelverdediging en dat was volkomen onacceptabel voor mij."
"Het was in mijn ogen werkelijk oneerlijk dat een bokser, welke wij zo lang hebben gekoesters, er plotsklaps vandoor gaat en ons daarbij openlijk belazerd. Ik huilde toen ook publiekelijk tijdens de press conference voor aanvang van die match. Papa maakte toen grapjes dat ik voor gek stond - hij wist niet waar zijn gezicht te verbergen."
Ondanks haar enorme takenpakket heeft Pariyakorn nu haar vizier gericht op de akseptatie van het vrouwelijke boksen als een major sport, waarbij ze al haar ervaringen in marketing strategie en veel internationale support in de strijd gaat gooien om dit favouriete project te laten ontbloesemen.
Samenvallend met de nationale Moederdag en de sixth-cycle verjaardag van Her Majesty the Queen's, werd er al een project gelanceerd tijdens de Queen's Cup en die gebeurtenis ontving veel publieke aandacht.
"Het was geweldig om zoveel mensen tot aan 2 am te zien blijven wachten op de vrouwen partijen. Het bewees ons dat het publiek wel degelijk geintereseerd is in het vrouwelijke boksen."
"Er lopen er ook genoeg van rond, ze hebben alleen nog niet een goed georganiseerd platform gevonden waarin ze kunnen gaan deelnemen aan echte gevechten."
Met een duidelijke kans voor haar ogen uitgespreid, begon de jonge promoter dan ook onmiddelijk met het organiseren van regulaire vrouwelijke bokspartijen.
Gebruikmakende van marketing technieken zoals fashionable sportswear sponsorships en make-up teams, bracht Pariyakorn op een natuurlijke vrouwelijke wijze een aantal cosmetische veranderingen toe aan de bokssport, alhoewel ze er wel op staat dat de essentie van een gevecht uiteraard nog steeds moet komen vanuit de spirit van de fighter.
"Mijn boksers zien er goed uit, ja zeker, en wat is daar mis mee? Maar dat is niet het belangrijkste punt. Wat ik wil laten zien is dat deze vrouwelijke vechters ook een sterk hart kunnen bezitten, net zoals een man."
En wat betreft Pariyakorn zelf dan? Waar doet zij het allemaal voor? Waarom put ze zichzelf altijd zo uit terwijl ze ook met wat vrienden relaxed wat zou kunnen rondhangen op een tropisch strandje?
Het antwoord is waarschijnlijk dat het boksen haar gewoonweg in het bloed zit - het bloed welke haar de bijnaam "Little Songchai" verdiende.
"Papa is niet de man waar je een zachte kant aan verwacht, maar er deed zich ooit eens een gelegenheid voor dat hij zijn armen om mij heen sloeg en me toevertrouwde dat hij wist hoe moe en uitgeput ik was en dat hij en mijn moeder zich altijd heel erg trots voelden wanneer mensen goede dingen over mij vertelden."
"Er kwamen toen tranen in mijn ogen en alles wat ik toen kon antwoorden was dat ik erg blij was om dit te kunnen doen."
Warning:Copyright © 2001 - 2005. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
