Neerlands hoop in bange dagen.
Dit
artikel aan de hand van de NBB werd herschreven en bewerkt door www. boksnieuws.com
Nederlandse boksers, welke van belang zijn geweest in de ontwikkeling van de vaderlandse bokssport.
*Nelis Bisschop.
Nelis Bisschop, een legendarische vaderlandse bokser begon in 1910 met de Amsterdamse boksschool "J.J.Corbett".
Als weltergewicht bokste Bisschop vele partijen en reeds op 16-jarige leeftijd was hij al aktief als boks-instructeur.
Kampioen van Nederland van 1919 tot en met 1923, waarna hij ook in Amerika nog zo'n 40-tal gevechten afleverde. Hij verloor hierin slechts driemaal.
Na zijn terugkeer in 1929 hield Nelis Bisschop zich hoofdzakelijk bezig met het lesgeven en de begeleiding van prof-boksers.
*Herman van 't Hof & Nelis van Dijk.
Beide boksers begonnen - rondom 1921 - op 18-jarige leeftijd met het professionele boksen .
Nelis “Battling” van Dijk versloeg in een sensationele partij over 20 rondes de Engelse kampioen Bugler Lake. Tijdens dit gevecht raakte Nelis echter ernstig gewond zijn oog waardoor er blindheid optrad - een blessure welke hij en zijn manager Freek Braak voor lange tijd geheim wisten te houden. Uiteindelijk raakte Nelis - welke ondanks zijn blessure nog jaren het kampioenschap van Nederland wist te behouden - ook gewond aan het andere oog waarna een volledige blindheid zijn lot bezegelde.
Herman van 't Hof werd na afloop van een titelgevecht - gehouden op 5 Januarie 1926 tegenover de Zwitsers Louis Clement - uitgeroepen tot Europees kampioen.
Herman bevocht en versloeg tijdens zijn loopbaan vele sterke boksers waaronder; Wim Westbroek, Nol Steenhorst, Siedse Jansma en de Engelse Joe Bloomsfiled.
Ook trad hij ooit aan tegenover de beroemde Duitse en tijdelijke Wereldkampioen Max Schmeling - welke zo'n mooi carriere hoogtepunt mocht beleven tegenover de Amerikaanse Wereldkampioen Joe Louis.
Van 't Hof verdedigde zijn Europese titel tegenover de Belg Fernand Delarge en tijdens deze partij werd hij - zo'n 20 secondes voor het einde van de partij - getroffen door een wilde swing waarop hij zwaar knockout ging.
Gedurende de gehele partij was het Van 't Hof welke de lakens uitdeelde en wist hij zijn Belgische opponent door de ring heen te jagen.
Na wederom een nederlaag op punten tijdens de rematch te Charleroi hield Herman van 't Hof het al voor gezien in de professionele bokssport op een leeftijd van nog maar amper 25 jaar.
*De "stal" Theo Huizenaar.
Theo Huizenaar was de mentor en inspirator van vele beroemde Nederlandse boksers, zowel bij de amateurs als bij de professionals.
Beroemde pugilisten van zijn hand waren; Bep van Klaveren, Jan de Bruin, Robert Disch, Luc van Dam, Arie van Vliet, Huib Huizenaar, Jo de Groot, Rienus de Boer, Harry Staal, Leen Sanders, Pierre Doorenbosch, Jo Lammers, Jan de Haan, Leen en Aad Jansen, Piet van Klaveren, Joop Verbon, John Kristalijn, Henk van der Zee, Teun Brommer, Frits van Kempen, Luc Lucas, Louis van Sinderen, Stan Driessche, Cor Eversteijn, Gerard Bok en Roy Somer.
Vele van de boksers welke gekneed en gevormd waren onder de deskundige handen van Theo Huizenaar begonnen na hun aktieve loopbaan in de pugilistiek zelf met het lesgeven. Vaak werden dan de training-methodes waarvan Huizenaar zich bediende min of meer gecopieerd en men kan dit verschijnsel dus met een gerust hart aanduiden met de 'School' c.q. 'Stroming' Theo Huizenaar.
Sommige boksers waren 'eigen kweek', terwijl andere boksers na een succesvolle amateur-loopbaan naar de stal van Huizenaar toekwamen.
Theo Huizenaar bokste zelf ooit een enkele profpartij in Den Haag op 6 oktober 1921 tegen Battling van Dijk. Het werd een onbeslist en op doktersadvies is de toen nog jonge Huizenaar gestopt met de aktieve wedstrijdsport.
*Bep van Klaveren.
Bep van Klaveren werd door zijn oom Nol Steenhorst gek gemaakt voor de bokssport.
'The Dutch Wundmill' - zoals van Klaveren later gedoopt werd - kwam via de boksscholen van Dijksman en Teun Schilperoord en na eerst een Olympische Gouden medaille veroverd te hebben in 1928 te Amsterdam uiteindelijk terecht bij de stal van Theo Huizenaar.
Via een knockout overwinning op de Belg Francois Sybille veroverde hij daarna in 1931 het Europese kampioenschap. Hij verloor deze trophee een jaar later tegenover de Italiaan Cleto Locatelli.
Bep
van Klaveren maakte daarna samen met Theo Huizenaar de grote
oversteek naar Amerika alwaar hij gerecruteerd werd door de gangster - manager
Patsy Zuelli.
Hoog genoteerd in de rankings werd hem echter door de maffia en het politieke schimmenspel een gooi naar een zo fel begeerde Wereldkampioenschap ontzegd, waarop een zwaar teleurgestelde Bep van Klaveren brak met Huizenaar om berooid weer terug te reizen naar Nederland in 1937.
Hij ging weer boksen bij Schilperoord en verloor uiteindelijk via een knockout van de Duitser Gustav Eder.
Theo Huizenaar kwam weer in beeld en hij liet Bep uitkomen in het Middengewicht.
Hierin wist van Klaveren op 23 Mei 1938 het Kampioenschap van Europa te behalen tegenover de Franse Edouard Tenet in een partij welke gehouden werd in het Feyenoordstadion te Rotterdam.
Enkele maanden later verloor hij deze eretitel weer aan de Griekse bokser Christophorides.
Daarna was de tijd aangebroken voor een tweede Amerikaans avontuur en gedurende de tweede wereldoorlog deed van Klaveren dienst in het Amerikaanse leger, waarna hij als sportinstructeur aan de gang ging en uiteindelijk via omzwervingen in Australië terecht kwam.
Theo Huizenaar haalde hem weer terug naar Nederland en op 40-jarige leeftijd werd Bep van Klaveren toen wederom Kampioen van Nederland via een overwinning op Luc van Dam. Hij verloor deze trofee weer terug aan van Dam tijdens de return-match.
Op 28 november 1955 kreeg Bep van Klaveren nog eenmaal een kans om - in een met 5000 mensen gevulde oude Ahoyhal te Rotterdam - een gooi te doen naar een Europese Titel, maar hij verloor hierin op punten van de twintig jaar jongeren Fransman Dione.
Op 19 maart 1956 bokste Bep van Klaveren zijn afscheidswedstrijd, een partij welke hij wegens een oogblessure vroegtijdig moest afbreken.
*Arie van Vliet, Luc van Dam en anderen.
Arie van Vliet bokste vele sparrings-partijtjes tegenover Bep van Klaveren. Arie was een technies zeer begaafde bokser welke het gehele stoten arsenaal goed onder de knie had.
Arie Van Vliet stond drie maal in de ring voor een Europese titelgevecht maar hij faalde hierin ook drie keer - respectievelijk tegenover de Fransman Lucien Vinez in Parijs; de Belg Darton in Luik en de Italiaan Bossisio in Milaan.
Huib Huizenaar - de halfbroer van Theo Huizenaar - streed eenmaal om de Europese titel tegenover de Belg Gustav Roth, maar hij verloor hierin op punten.
Huib was een sterk verdedigende bokser, welke zich de middengewicht kampioen van Nederland bij de profs mocht noemen van 1930 tot en met 1933, waarna hij stopte met de aktieve wedstrijdsport op een leeftijd van slechts 23 jaar.
Luc van Dam - was een van de beste stylisten welke de Nederlandse bokssport ooit gekoesterd heeft.
Hiernaast
een afbeelding van Piet Kraak en Luc
van Dam.
Luc verloor tijdens zijn eerste poging om de hegemonie te verkrijgen bij de professionals in het middengewicht aan de handen van de toen nog stevig regerende Leen Sanders.
Hetzelfde lot hadden al vele andere boksers voor hem ondergaan - waaronder niemand minder dan Bep van Klaveren en Huib Huizenaar.
In 1940 werd de van joodse afkomst zijnde Leen Sanders, na afloop van een tweede poging door Luc van Dam om zijn titel af te pakken, tot verliezer op punten verklaard.
Dit was tevens de laatste wedstrijd van Leen Sanders, welke naar een Duitse concentratiekamp werd afgevoerd om daar later als een van de weinigen van zijn familie heelhuids weer uit tevoorschijn te komen.
Luc van Dam ging op 20 januari 1943 een gevecht aan tegenover Jupp Besselman met de Europese titel als inzet. Deze partij resulteerde in een punten nederlaag voor Luc van Dam.
In 1948 ondernam van Dam - inmiddels niet meer boksend voor Theo Huizenaar - voor de tweede maal een gooi naar de Europese titel, nu tegenover de Belgische Cyriel Delannoit. Ook dit gevecht eindigde in een punten nederlaag voor van Dam.
Op 9 December 1950 ging Van Dam de strijd aan met de beroemde Sugar Ray Robinson tijdens een partij welke gehouden werd in Brussel. Dit gevecht eindigde vroegtijdig voor Luc van Dam nadat hij knockout gegaan was in de 4e ronde.
In 1951 ondernam van Dam een derde poging om de Europese kroon te bemachtigen, ditmaal tegenover de Engelsman Randolph Turpin, een onderneming waarin van Dam al na 48 secondes het onderspit moest delven.
Hierna kreeg Luc van Dam geen kansen meer om zich te bewijzen, want een ernstig auto ongeluk maakte een vroegtijdig einde aan zijn loopbaan.
Jan
de Bruin -
Op 10 Juni
1951 bokste Jan de Bruin in Antwerpen als tweede Nederlander eveneens
een partij tegenover de beroemde Amerikaan, Sugar
Ray Robinson. In dit gevecht ging hij knockout tijdens de 8e ronde.
Ook deelde Jan de Bruin op een later tijdstip de ring met de Engelse Randolph Turpin in een grandioze partij.
Teun Nicolaas en Jan Nicolaas - geen familie van elkaar maar wel met dezelfde achternaam - stonden beiden garant voor kwaliteit.
Eveneens waren zij beide jarenlang profkampioen van Nederland.
Jan Nicolaas vocht voor de Europese Titel tegen de Italiaan Proietti in een wedstrijd waarin hij op punten verloor.
Jan
Nicolaas - welke een echte stijlbokser was - bleef jaren achtereenvolgens
boksen bij de amateurs en maakte daarna pas op relatief latere leeftijd de
overstap naar de rangen der broodboksers.
Jan Nicolaas, welke hiernaast als een grijze eminentie staat afgebeeld, gaf na zijn aktieve jaren in het wedstrijd boksen nog jarenlang boksonderricht in zijn school te Den Haag.
Nederlandse boksers in de vooroorlogse jaren.
In het rijtje van topamateurs in de vooroorlogse jaren behoren zonder meer de volgende namen:
Karel de Jager, een vlieggewicht welke 3 maal Kampioen van Nederland was.
La Croix, 4 maal kampioen van Nederland.
Karel Miljon, 11 maal Kampioen van Nederland, waarnaast hij op de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam een bronzen plak wist te veroveren.
Jan Nieuwenburg, 10 maal Kampioen van Nederland.
Ben Bril, 8 maal Kampioen van Nederland.
In 1936 weigerde Ben Bril naar het fascistische Duitsland te gaan in Berlijn, alwaar hij toen geselecteerd was voor het Olympisch team. Later manifesteerde Ben Bril zich als een toparbiter en een spreekbuis voor de Nederlandse bokssport.
Ab de Vries, 4 maal Kampioen van Nederland.
Jan Kiks, 3 maal Kampioen van Nederland.
Tin Dekkers, 3 maal Kampioen van Nederland.
Jacques Nolle, 3 maal Kampioen van Nederland.
Hennie Quentemeijer, 5 maal Kampioen van Nederland - 3 maal voor de tweede wereldoorlog en 2 maal na afloop hiervan.
Hennie kroonde zich tot Europees Kampioen half-zwaargewicht in 1947.
Uiteraard zijn er vele namen vergeten of niet genoemd.
De naoorlogse jaren.
Ook in de naoorlogse jaren heeft Nederland een aantal grote en dominerende bokspersoonlijkheden in haar midden gehad. Teveel om allemaal op te noemen, maar we zullen enkele de revue te laten passeren en waarschijnlijk doen wederom vele bokshelden te kort.
*N.Lagrand, T.Nolten, D.Elten en G. de Roode.
N.Legrand was van voor de tweede wereldoorlog (1937) tot aan 1948 de man in het vedergewicht.
T.Nolten vierde furore in het vlieggewicht en later in het bantamgewicht van 1947 tot en met 1952.
H.Schneyder wist in 1949 voor korte tijd het kampioenschap in het bantamgewicht op Nolten te veroveren.
D.Elten was een zwaargewicht welke vooral in de oorlogsjaren 1939 - 1946 opviel als kampioen van Nederland.
Giel de Roode - een tijdgenoot van Jan Nicolaas - was vanaf de tweede wereldoorlog tot aan de beginjaren vijftig vele malen kampioen van Nederland bij de profs in het weltergewicht. Giel probeerde het eenmaal tevergeefs voor een Europese Titel tegenover Livio Minelli in 1949 te Den Haag.
*Henk van der Zee, Piet van Klaveren en Leen Janssen.
Drie
verschillende boksers in drie verschillende gewichten welke ongeveer gedurende
dezelfde tijd aktief waren.
Zij domineerde gezamelijk vanaf 1953 tot en met 1958 in respectievelijk het bantam-, licht- en het middengewicht.
Leen Jansen bokste evenals zijn jongere broertje Aad Jansen vanuit Rotterdam en hij was in die tijd de sterke man in het middengewicht.
Later ging Leen Jansen omhoog in het gewicht en bokste hij ook nog een tijdje bij de half-zwaargewichten.
Piet
van Kalveren - een jonger broertje van Bep van Klaveren
- wist nooit het niveau van zijn oudere broer te bereiken, maar ook hij drukte
wel degelijk een stempel op de vroegere jaren van de Nederlandse bokssport.
Samen met Henk van der Zee, Leen Jansen, Moos Linneman en Aad Pastor manifesteerde Piet van Klaveren zich in 1952 als de Nederlandse afgevaardigde voor de Olympische Spelen in Helsinki.
Leen Jansen werd in deze poging voortijdig uitgeschakeld door niemand minder dan de latere Olympisch en Wereldkampioen Floyd Patterson.
*Willy Schagen, Wim Snoek, Suger Ray, Frits van Kempen en Theo Baars.
Frits
van Kempen
was geruime tijd de baas in het weltergewicht. Hij verloor deze titel uiteindelijk
aan Theo
Baars.
Teun Brommer bokste samen met Frits van Kempen voor de stal van Theo Huizenaar.
Willy Schagen was van 1948 tot 1950 amateur Kampioen van Nederland in het halfzwaargewicht, waarna de tijd van Wim Snoek aanbrak.
In 1956 veroverde Schagen het kampioenschap zwaargewicht bij de profs waarna hij deze titel weer vakant stelde in 1959.
Ook bij de profs werd Willy Schagen opgevolgd door Wim Snoek.
In 1952 bokste Willy Schagen in een gevecht voor de Europese Titel in het halfzwaargewicht tegenover Conny Rux te Berlijn. Hij verloor deze partij via KO in de 12e ronde.
Wim Snoek was onder de profs 'de man' in het halfzwaargewicht tussen 1953 en 1957 en bij de zwaargewichten van 1960 tot en met 1965.
In 1954 streed Snoek voor de Europese Titel tegenover de Duitser Gerhard Hacht in Hamburg. Hij verloor die partij op punten.
Bas van Duivenbode nam hierna de kroon in het zwaargewicht over van Wim Snoek.
Sugar Ray was in het bantam de opvolger van Henk van der Zee en wist gedurende vijf jaren de Kampioen bij de profs in het bantamgewicht te blijven.
Theo Baars regeerde in het weltergewicht als de troonopvolger van Frits van Kempen en hij behield deze kroon voor ruim vier jaren.
*R.Riedeveld, Joop Verbon, Joop Kruis en G.Berkhout.
G.Berkhout was de Kampioen bij de bantamgewichten van 1966 tot en met 1969.
Riedewald en Joop Verbon deden samen een dansje bij de zwaar-welter gewichten.
Riedewald was in 1967 als eerste in deze klasse 'de baas' bij de profs.
Joop Verbon nam hierna de titel van hem over, waarna op een gegeven moment Riedewald weer in beeld kwam. Uiteindelijk deed Verbon weer met sukses een greep naar de kroon en het lukte hem hierna om als de Kampioen te blijven regeren tot in het jaar 1974.
Joop Kruis nam het kampioenschap van Nederland in de middengewicht klasse over van Blinker en hij wist deze titel drie jaar te behouden.
*Aad Jansen, James Vrij, Ben Zwezerijnen, Adrie Huussen.
Aad Jansen, een solide en technische bokser was in het weltergewicht de voorganger van James Vrij.
James Vrij stond bekend als een zeer attractieve bokser, maar hij was eveneens zeer kwetsbaar. Zijn gevecht tegenover Tiger Quay in het Ahoy-complex te Rotterdam, betekende het einde van zijn loopbaan.
Ben Zwezerijnen, stamhouder van een bekend boksergeslacht uit Utrecht, nam het heft in handen in de zwaarwelter divisie na Joop Verbon.
Adrie Huussen regeerde na Ben Zwezerijnen. Huussen verloor kansloos van de KO-specialist Marijan Benes in 1979 te Rotterdam door TKO in de derde ronde.
*Edwin “Fighting” Mack.
Edwin “Fighting” Mack was een technisch zeer aantrekkelijk boksende jongen welke kon stoten vanuit elke positie. Hij was een complete bokser maar eveneens een lastige klant. Zo stond hij er - en zo was hij weer weg.
In 1968 veroverde hij in Lignano de Europese weltergewicht titel via een technisch KO in de 10de ronde van de Italiaan Carmelo Bossi. Een half jaar later in 1969, ging Mack knockout in de 13e ronde tegenover Silvano Bertini te Bologna.
*Jan & Rudie Lubbers.
Jan Lubbers was minder technisch en completer dan zijn broer Rudie.
Maar hij kreeg toch zonder een Nationale Titel op zak - zowel bij de amateurs als bij de profs - de gelegenheid om uit te komen in een Europees titelgevecht. In 1972 stond hij tegenover de Brit Chris Finnegan in London in het halfzwaargewicht. Hij verloor deze partij via KO in de 8e ronde.
Rudie Lubbers was als amateur maar liefst 8 maal Kampioen van Nederland, eerst 6 maal in het half-zwaargewicht en vervolgens twee jaren bij de zwaargewichten.
In 1968 werd Rudi in Mexico nipt op punten verslagen (3-2) door de Mexicaan Rocha tijdens de Olympische Spelen, waarna Rudi twee jaar later de overstap maakte naar de profs.
Als de Kampioen van Nederland in het zwaargewicht trad hij in 1973 aan tegenover Joe Bugner met als inzet was de Europese Titel. Joe Bugner won deze partij in London op punten.
Rudie Lubbers kreeg twee jaar later nog een keer de kans voor een Europese titel - nu in het halfzwaargewicht - tegenover de Italiaan Domenico Adinolfi in het Italiaanse Torino. Ook deze tegenstander won de titel via een KO in de 2 ronde.
De kroon op de lange boksloopbaan van Rudi Lubbers was ongetwijfeld zijn verloren partij tegenover Mohammed Ali in Indonesië. Rudi Lubbers verloor deze partij op punten.
*Rudi Koopmans.
Rudi Koopmans bokste lange tijd onder de vleugels van de Duitse promotor/manager Willy Zeller. Later stapte Koopmans over in de handen van Henk Ruhling, welke toendertijd een icoon in de Nederlandse bokssport was.
Rudi Koopmans - welke een groot kampioen was - deed in 1978 een gooi naar de Europese Titel in het halfzwaar gewicht te Rotterdam.
Aldo Travesaro, zijn tegenstander werd in dit gevecht tamelijk onterecht een onbeslist gegund en wist hierdoor zijn titel te behouden.
Ruim een jaar probeerden Koopmans het nog een keertje en in hetzelfde Rotterdam won Rudi Koopmans toen wel de titel door opgave van Travesaro in de 6 ronde.
Rudi Koopmans weerstond maar liefst 10 maal met sukses een aanval op zijn kroon, achtereenvolgens tegenover:
Robert
Amory
in 1979 te Amsterdam, winst op punten
Hocine Tafer in 1979 te Rotterdam, onbeslist
Ennio Commetti in 1980 te Rotterdam, winst
op punten
Fred Serres in 1980 te Differdange, winst
op punten
Hoccine Tafer in 1981 te Parijs, winst
door opgave in de 9e ronde
Fred Serres in 1981 te Rotterdam, winst
KO 1e ronde
Christiano Cavina in 1982 te Rotterdam,
winst KO 1e ronde
Alex Blanchard in 1982 te Rotterdam ,
winst TKO 8e ronde
Manfred Jassman in 1983 te Frankfurt,
winst KO 8e ronde
Rufino Angelo in 1983 te Parijs, winst
op punten.
Tijdens
veel van zijn partijen ondervond Rudi Koopmans een hinderlijke last
van een hardnekkige rechterhand-blessure.
Na elke wedstrijd was er wel een emmertje ijs nodig om zijn gezwollen rechterhand tot normale proporties terug te brengen.
Door dit ongemak werd hij ook in 1984 te Marseille tijdens zijn 11e titelverdediging gedwongen tot opgave in de 9 ronde door de Fransman Richard Caramanolis.
Rudi Koopmans werd tijdens zijn carriere vooral bewonderd en gevreesd als een karakter-bokser met een loepzuiver en harde linkse hoek naar de lever.
In Amerika trad Koopmans tenslotte aan tegenover de beruchte bokser Eddie Gregorie (later veranderde deze zijn naam in Eddie Mustafa).
Met een welgerichte kopstoot naar het hoofd van Koopmans maakte deze Gregorie toendertijd een einde aan de wereldkampioenschap aspiraties van Rudi Koopmans.
*Alex Blanchard.
Alex 'Ali' Blanchard was een technisch begaafde bokser welke een vernietigende kracht droeg in beide vuisten.
Blanchard werd Kampioen van Europa in het halfzwaar gewicht in 1984 te Amsterdam via een KO overwinning in de 6e ronde op titelverdediger Richard Caramanolis.
Blanchard verdedigde deze titel 5 maal succesvol tegenover;
Manfred
Jassman
in 1984 te Dordmund, winst KO 4e ronde
Richard Caramanolis in 1985 te Rotterdam,
onbeslist
Andrew Andries in 1985 te Londen, onbeslist
Ralf Rocchigiani in 1986 te Berlijn, winst
op punten
Enrico Scacchia in 1987 te Bern, winst
door opgave 9e ronde.
Beroepsboksers 1980-2000.
Pedro van Raamsdonk, Romeo Kensmill en enkele andere amateurs van het boksteam Albert Cuyp vierden furore, terwijl daarnaast in het professionele boksen Regilio Tuur, Orhan Delibas, Raymond Joval en Don Diego Poeder ervaring opsnoven in Amerika. Vanuit Den Haag maakte Mourad Louati ondertussen goede sier in het zwaar-weltergewicht terwijl de Wassenaarse zwaargewicht Fred Westgeest net niet tot de Europese zwaargewicht top wist door te dringen. Veelal boksten deze mannen in die periode niet onder een NBB-licentie.
*Regilio Tuur.
Regilio Tuur won als amateur in 1987 het brons op het EK waarmee hij een uitzending verdiende naar de Olympische Spelen van 1988 in Seoul.
Nadat hij met een welgemikte rechtse counter de zwaar favouriete en regerende wereldkampioen, de Amerikaanse Kelcie Banks met een KO uitschakelde, tekende Tuur bij Stan Hofmann en vertrok hij naar Amerika om professional te worden.
Op 27 juli 1989 en onder begeleiding van trainer Hector Roca, maakte Tuur zijn prof-debuut in New York waarin hij Dennis Pantoya in de 1e ronde op KO versloeg.
Regilio wint hierna de New York State title in 1991/1992 en wordt in 1994 de WBO-kampioen, een titel welke hij zes maal met succes verdedigde.
Tuur neemt op 29 jarige leeftijd afscheid van zijn boksloopbaan en begint een carrière in de modewereld.
In 2001 gaat Regilio zich weer bezig houden met het trainen en in navolging hiervan start hij met een come-back.
*Don Diego Poeder.
Don
Diego Poeder wint tijdens zijn succesvolle amateur-loopbaan o.a.
het zilver op het EK in 1993.
Uiteindelijk maakt ook Don Poeder de overstap naar het beroepsboksen waarin hij kiest voor een Amerikaanse prof-licentie onder de vleugels van het zogenaamde "team Tuur".
Na een korte periode weekt hij zich los van dit team, waarna hij in 1997 de WBU-wereldtitel weet te veroveren.
Poeder stond bekend als een uiterst technische bokser , maar op het topniveau werd het alras duidelijk dat hij als een zwaargewicht met een bijzonder gevaarlijk euvel rekening diende te houden.
Don Diego Poeder bleek een glazen kin te bezitten en hij gaat tijdens zijn carriere dan ook tot drie maal toe behoorlijk zwaar neer.
Hierna is het voor Poeder mooi genoeg geweest en begin 1999 treedt hij terug om te gaan studeren op het CIOS te Goes.
*Raymond Joval.
Ramond Joval nam in 1992 deel aan de Olympische Spelen te Barcelona (1/8e finale) nadat hij eerder in dat jaar goud gewonnen had op de Copenhagen Box Cup en het Belgrad toernooi. In 1993 won hij brons op het WK voor amateurs.
In 1995 werd Joval professional en wint hij zijn 1e titel als BBU-kampioen middengewicht. Een titel welke hij in 1996 met succes verdedigde.
In september 1998 veroverd hij de IBO-titel, waarna hij in juni 1999 in Italië de WBU-wereldtitel weet te bemachtigen.
Van Joval - welke sinds 1997 als zijn eigen manager fungeerd - wordt door zijn Nederlandse boksfans nog altijd verwacht dat hij ooit nog eens gaat aantreden in een super-gevecht tegenover zijn gedoodverfde en eeuwige concurrent, Fighting Nordin.
*Fighting Nordin.
Nordin Ben Salah, was voorheen hoofdzakelijk bekend vanuit het Muay Thai waarin hij een Wereldkampioenschap wist te veroveren.
Teleurgesteld
over de financiele resultaten en op zoek naar nieuwe uitdagingen besloot hij
om de overstap te wagen naar het meer conventionele boksen.
Ook in deze - technies wat moeilijkere dicipline - deed Nordin het verrassend goed en wist hij al snel de top te bereiken.
Fighting Nordin staat vooral bekend als een keiharde knokker welke een goede eindstoot in beide handen bezit.
*Orhan Delibas.
Orhan Delibas was één der meest ervaren amateurs in de laatste decennia uit het Nederlandse amateurboksen. Hij werkte maar liefst 167 partijen af, waarvan hij er 140 won.
Delibas participeerde in de 1991 Europese Kampioenschappen en in 1993 won hij zilver op hetzelde toernooi.
Eveneens zegevierde hij op verschillende grote internationale toernooien en werd hij in 1994 militair wereldkampioen.
Tijdens de Olympische Spelen in 1992 (Barcelona) won hij een zilveren medaille.
Tijdens het Wereld kampioenschap van 1991 haalde hij de 8e finale; in 1993 veroverde hij brons en in 1995 bereikte hij net niet de halve finale.
Hierna maakte ook Delibas de overstap naar de professionals en begon hij in Amerika met zijn profloopbaan.
Onder hoede van Stan Hoffman en ingedeeld in het eerder genoemde "team Tuur", liep de samenwerking al snel stuk in 1997. Delibas kon niet goed wennen aan de Amerikaanse mentaliteit en hij had eveneens erg veel last van heimwee.
Hij keerde terug naar Europa, waar hij na verloop van tijd zijn plekje vond onder de vleugels van de Duitse promoter Wilfred Sauerland.
*Mourad Louati.
Mourad Louati was de EBU-kampioen zwaarwelter in 1991.
Mourad Louati - een meervoudige district- en nationaal kampioen in het zwaarwelter - bokste voor de eerste maal als professional in Frankrijk tegenover Frederic Sellier in een zware partij waaraan hij verzwakt door een griepvirus aan de start verscheen.
Na enkele rondes liet het griepvirus van zich spreken en een verzwakte Louati werd hard aangeslagen. Zijn trainer John Kristalijn zag zich hierop genoodzaakt om de handdoek te gooien.
Maar met dit verlies wist Louati zich echter wel een plaatsing tegenover de beresterke Franse Kampioen Freddie Scouma te verzekeren in een Europese titelverdediging.
Tijdens een zinderende partij afgewerkt in het State Le Coubertain te Parijs slaat Louati uiteindelijk de oersterke Fransman eruit en mag hij zich tot Europees kampioen in het Zwaarwelter gewicht kronen.
Door contractuele verplichtingen gedwongen staat de Hagenaar binnen een half jaar al weer in de ring. In het Zuid-Franse Toulon moet hij zijn titel verdedigen tegenover een andere sterke Fransman, Fontana.
Louati breekt zijn neus tijdens deze partij en zijn oogkas loopt vol met bloed. Hij kan hierdoor niet duidelijk meer zien en de wedstrijd wordt gestaakt. Louati verliest zijn felbegeerde titel op TKO.
Hierna gaat Louati omhoog in het gewicht en hij onderneemt nog enkele malen een come-back onderneming. Veel sukses oogst hij hier niet in en na enkele zware verliespartijen staakt Mourad Louati met de aktieve wedstrijdsport.
Momenteel is Louati werkzaam als trainer bij zijn oude boksschool Kristalijn, waarnaast hij als trainer/manager/matchmaker diverse Nederlandse boksers begeleid in hun professionele carriere.
Mourad Louati werd in 2002 eveneens verkozen als de penningmeester van de beroepsafdeling bij de Nederlandse Boksbond (NBB).
Fred Westgeest
Fred
Westgeest, de uit Wassenaar afkomstige zwaargewicht, verliest in
zijn amateur carriere slechts tweemaal.
Beide nederlagen loopt hij op tegenover de bokser Don Diego Poeder, de eerste maal nadat de scheidsrechter de partij staakt vanwege een bloedneus en de tweede keer omdat de tijdklok Westgeest te snel af was tijdens een partij voor het Nederlands Kampioenschap.
De ruim op punten voorstaande Don Poeder staat dan - aangeslagen en met zijn rug tegen de touwen aan - te tollen op zijn benen, waarna hij nog net op tijd gered wordt door de bel.
Later lukt Westgeest wel om door te stoten en weet hij zich in 1994 tot de Nederlands Zwaargewicht kampioen Amateurs te laten kronen.
Fred Westgeest was eveneens de Zwaargewicht kampioen - distrikt Zuid-Holland in de jaren '91, '92, '93.
Als professional bokser werkte Westgeest zo'n 25 (13 KO) partijen af waarvan hij er 4 op punten verloor .
Het lukte hem om de I.B.O. Intercontinental Heavyweight Kroon van de Poolse bokser Saleta af te nemen via een zeer verrassende knockout.
Door slecht management verdedigde hij de titel niet binnen de hiervoor gestelde termijn en werd deze kroon hem hierop door de IBO weer afgenomen en vakant gesteld.
Westgeest, welke zich eveneens Professional Zwaargewicht kampioen van Nederland mocht noemen, kampte tijdens zijn carriere herhaaldelijk met een lastige blessure aan de ellebogen waarbij enkele malen - via een operatie - zwevende botsplintertjes werden weggenomen. (Een zelfde euvel speelde ook een vertragende rol in de loopbaan van de Canadese Zwaargewicht contender Kirk Johnson).
Door dit herhaaldelijk uitvallen gehinderd, moest Fred Westgeest telkens weer opnieuw beginnen met zijn carriere en stond deze blessure een normale continuiteit in de opbouw van die carriere behoorlijk in de weg.
In 2002 levert Westgeest een harde partij af tegenover Attila Levin in het voorprogamma van het Jameel McCline versus Lance Whitaker gevecht in New York.
Westgeest en Levin ontvingen na afloop van dit gevecht een warm applaus van het verwende Amerikaanse publiek en Westgeest werd vooral geprezen vanwege zijn moedige inzet welke opmerkelijk genoemd werd voor een blanke Zwaargewicht.
'Fast' Eddie Smulders.
Eddie Smulders was oorspronkelijk afkomstig vanuit het Kickboksen alwaar hij al een behoorlijk suksesvolle carriere achter de rug had.
Na zijn overstap naar het meer conventionele boksen boerde ook Smulders in deze dicipline goed.
Hij verkeerde geruime tijd op Europees topniveau, waarna hij helaas faalde in zijn pogingen om tot de absolute wereldtop in Amerika door te stoten.
Eddie zat er niet ver vanaf, maar hij bereikte dat platform jammer genoeg net niet.
'Fast' Eddie Smulders was ondanks zijn bijnaam niet echt uitzonderlijk snel, hij was meer een wat stugge bokser welke over een groot boksers-hart, een beresterk lichaam, een behoorlijke eindstoot met daarnaast ook nog een gevaarlijke leverstoot beschikte.
Het killer-instinct was duidelijk wel aanwezig, want wanneer Eddie een gaatje zag, dan ging zijn opponent daarna ook vaak omlaag.
Wat dat betreft deed hij zijn bijnaam 'Fast' Eddie wel genoeg eer aan.
Dit zijn uiteraard niet de alle boksers welke ooit in het vaderlandse boksmetier aktief waren of dit nog steeds zijn.
We denken daarbij aan mannen zoals, Gilbert Hallie, Romeo Kensmill, Richard Gras, Henkie van der Tak, Hennie Toonen, Mike Krol, Pedro van Raamsdonk, Hans Janssen, De Gebroeders Dias, William Krijnen, Cor Everstein, Jantje Lefeber, Bert Nikkelen - Kuijper, John Held, Ramon Voorn, John Emmen, Fred Dillenwaard, Barend Spaan, Rex Kortram, John Weerman, John & Rene van der IJsel, Gerrie Sloof, Wim Thijsen, Lucas van Geffen, Rob de Smid, Floor Dekker, John Smit, Dick Suurbach, Peter van Klaveren, Iwan Menis, Frans van de Heerik, Fighting Mac, Anthonie Richardson en nog vele anderen.
Te veel om allemaal hier te vermelden en zonder uitzondering hebben zij allemaal hun steentje bijgedragen aan de ontwikkeling van de vaderlandse boks-geschiedenis.
Vergeten zijn we ook niet de nieuwe lichting beroepsboksers waarvan o.a. Richel Hersisia en Hans Janssen behoorlijk aan de weg timmeren.
Excuses aan de boksers welke over het hoofd gezien zijn en indien U van mening bent dat er bepaalde personen in dit artikel ten onrechte niet vermeld zijn, stuur dan de gegevens over deze boksers naar het volgende adres, piel@loxinfo.co.th
Warning:Copyright © 2001, 2002. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
