Iedere
top-10 lijst wordt uiteraard door de generatie van de samenstellers beinvloed
terwijl het daarnaast ook vaak een historische weerspiegeling is.
Iemands vader's kampioen hoeft tenslotte niet ook altijd zijn eigen favouriete bokser te zijn - uitgezonderd natuurlijk van Sugar Ray Robinson - want dat is de absolute champion van vrijwel iedere boksliefhebber.
Naast die bijna universele acceptatie van Sugar Ray Robinson als de all-time beste pound-for-pound fighter in de wereld, lopen er ook nog vele 'boks-experts' rond die met overtuiging kunnen verhalen over wat Joe Louis gedaan zou hebben met Muhammad Ali - terwijl er daarnaast ook nog een complete generatie bestaat welke ervan overtuigd is dat Roy Jones, Jr. werkelijk iedereen de ring uitgeslagen zou hebben - ongeacht uit welke periode deze tegenstander kwam.
Of Lennox Lewis, welke volgens deze kenners met gemak dwars door Rocky Marciano zou zijn gelopen - ondanks het feit dat er nooit niemand in staat was om die Marciano ooit te kunnen verslaan of om hem zelfs maar eens een keertje knockdown te slaan.
Ongeacht wie er verkozen wordt, wanneer die all-time top-10 eenmaal established is, wordt het onmiddelijk moeilijker voor de meer recent vechtende boksers om er ook nog een plaatsje op te kunnen veroveren - een lot waar o.a. de super featherweight champion Marco Antonio Barrera momenteel mee worstelt - zelfs na zijn laatste victory over Rocky Juarez op 16 September, 2006.
Marco
Antonio Barrera is zonder tegenspraak een van de top Mexicaanse fighters van
deze tijd en ongetwijfeld ook een all-time great - met zijn veroveringen van
world titles in het super-featherweight, featherweight en het super-bantamweight.
Daarnaast bezit Barrera ook nog eens een 2-1 record tegenover Erik Morales - zijn belangrijkste uitdager in de strijd voor de hedendaagse Mexicaanse supremacy.
Maar waar is Barrera's plekje dan wel precies in die top-10 lijst van all-time great Mexicaanse fighters?
Die vraagstelling zal waarschijnlijk wel voor eeuwig blijven voortkabbelen - met de aanhangers van Julio Cesar Chavez volledig overtuigend in hun mening dat J.C. aan de top van iedere Mexicaanse all-time best fighters nominatie geplaats zou moeten worden.
De six-time world champion Oscar De La Hoya is het onmiddelijk eens met de verkiezing van Julio Cesar Chavez als de absolute No:1, maar zijn keuze komt bijvoorbeeld geheel niet overeen met die van zijn eigen vader, Joel de La Hoya.
En wanneer we deze vraag voorleggen aan een van de La Hoya's voormalige trainers, Jesus Rivero, dan komt er opeens weer een totaal andere Mexicaanse topvechter uit de bus rollen.
"Nou,
ik hou het gewoon op Chavez,'' vertelde De La Hoya op de vraag wie er nu zijn
No:1 top Mexican fighter of all-time is.
"Hij was de beste Mexicaanse fighter in mijn periode, maar "The Professor'' (de bijnaam van zijn voormalige trainer Jesus Rivero) vind altijd dat Miguel Canto de ware meester was."
"Volgens Rivero was dat echt een onwijs technies boksertje."
"Mijn vader had het weer altijd over Salvador Sanchez, maar die stierf gewoon veel te jong (23) en ik heb hem ook nooit zien vechten."
"Maar mijn vader zag hem ooit wel eens 'live' en hij vertelde altijd dat die Sanchez de potentie bezat om nog een veel grotere bokser te worden dan J.C. Chavez."
"Hij vond altijd dat die Sanchez echt iets speciaals had, maar helaas bereikte die in zijn carriere nooit zijn top en het is daarom ook moeilijk om te kunnen inschatten wat hij allemaal voor elkaar had kunnen krijgen. En mijn vader had het ook altijd over Ruben Olivares. Dat was echt zijn all-time favoriet."
Chavez? Olivares? Canto? Sanchez? Maar wat dan te zeggen van Carlos Zarate of Kid Azteca of Vicente Saldivar?
En
hoe zit het nou eigenlijk met die meest ondergewaardeerde Mexicaanse fighter
of all-time, de nimmer verslagen Ricardo Lopez.
"Finito'' stond op 50-0-1 toen hij op 28 November, 2002 definitief "finito'' uitriep en stopte met het boksen.
Dat gebeuren vond plaats ongeveer een jaar nadat hij Zolani Petelo had verslagen in zijn laatste verdediging van de IBF light flyweight title.
Die IBF titel verkreeg hij in opvolging van zo'n 22 suksesvolle verdedigingen van de WBC minimumweight championship - een absoluut record - waarna hij omhoog klom naar het light flyweight om aldaar eveneens de title belt tweemaal met sukses te verdedigen.
Ricardo Lopez, in feite, is nu nog steed in het bezit van het record aantal achtereenvolgende titel verdedigingen zonder een enkel verlies (26) - een streak welke zich uitstrekte over een periode van 11 lange jaren - waarna hij eindelijk zijn pensioen aankondigde en automatisch in aanmerking kwam voor een plekje in die Mexicaanse top 10.
Maar waarom komt dan de naam van deze Ricardo Lopez altijd pas bovendrijven wanneer het debat over de grootste Mexicaanse vechters al bijna verstreken is?
"Een hoop mensen kijken - letterlijk en figuurlijk - gewoon over Lopez heen, omdat hij altijd in de laagste gewichtklasse gebokst heeft en eigenlijk ook altijd op de undercard van vechters zoals J.C. Chavez moest optreden,'' zo redeneerd De La Hoya.
"Het algemene publiek kent hem dan ook niet werkelijk. Hij maakte echter zo veel suksesvolle verdedigingen en hij verliet de sport ook nog eens ongeslagen - iets wat niet veel kampioenen hem kunnen nadoen. Het is echt verbazingwekkend dat hij zo snel al weer vergeten is. Hij moet dus echt wel in die top-10 komen te staan.''
En hoe zit dat dan met Marco Antonio Barrera? Moet die inderdaad ook op dat lijstje vernoemd worden? Zijn promoter vind duidelijk van wel.
"Marco Antonio Barrera hoort natuurlijk wel thuis tussen de top five Mexicaanse vechters off all-time,'' zo stelt De La Hoya, wiens Golden Boy Promotions de marco Antonio Barrera-Juan Manuel Marquez partij in Las Vegas gaat organiseren.
"Julio Cesar Chavez staat nog steeds bovenaan mijn lijstje, maar Barrera zit er niet ver achter. Die is al zo vaak onderuit gegaan om daarna weer gewoon terug te komen en wederom kampioen te worden. Hij ging omlaag tegenover Junior Jones en bij (Manny) Pacquiao, maar hij kwam telkens weer ijzersterk terug."
"Wanneer je met Marco Antonio Barrera praat, blijkt ook dat hij een hele trotse man is. Hij vind zelf ook dat hij absoluut bij die top 5 thuis hoort - net zoals Chavez dat ook vind. Hij staat er gewoon op dat zijn naam tussen al die grootheden voorkomt. Om zijn legende te bewijzen, weet Barrera dat hij nu Juan Manuel Marquez moet gaan verslaan - om daarna zijn verlies tegenover Manny Pacquiao te gaan revancheren."
"Hij kijkt ook echt uit naar die Pacquiao rematch en ik was eigenlijk een beetje verbaasd dat hij nu eerst Juan Manuel Marquez had uitgekozen om mee te gaan knokken. Maar ik begrijp ook wel waarom hij deze moeilijke weg koos. Hij wil namelijk alle twijfels definitief uitvagen.''
Als Marco Antonio Barrera (62-4, 42 KO) alle mogelijke onzekerheden omtrent zijn positie kan gaan uitbannen, waar komt hij dan wel precies te staan op dat lijstje van de beste Mexicaanse boxers of all-time?
Hier volgt een voorbeeld van de mogelijke samenstelling van dat lijstje,
1.
Julio Cesar Chavez - Algemeen erkend als de greatest
Mexican fighter of all-time - alhoewel er ook wel wat old timers zullen gaan
opstaan welke dat willen gaan aanvechten.
Hun favouriete keuze zal dan vaak in de richting van Olivares, Miguel Canto of misschien wel Sanchez uitgaan.
Maar hoe de meningen ook verdeeld mogen zijn - Julio Cesar Chavez won wel world titles op 130, 135 en maar liefst driemaal op 140 pond en hij ging met pensioen in het bezit van een record van 108-6-2 met 87 KOs.
J.C. Chavez bleef ongeslagen in zijn eerste 91 partijen (alhoewel zijn draw tegenover Pernell Whitaker als een cadeautje beschouwd mocht worden) voordat Frankie Randall hem wist te verslaan via een verdiende split decision.
Een van Julio Cesar Chavez grootste optredens vond plaats in zijn last-second stoppage van Meldrick Taylor op 17 Maart, 1990 - een brilliante en gewelddadige nacht waarin Meldrick Taylor hem een boxing lesson aanreikte, maar waarin deze Taylor ondertussen ook een geweldig pak slaag opliep waarvan hij nimmer meer wist te herstellen.
J.C. Chavez gebruikte een overwelmende druk, ondermijnende body punching en vele vernietigende rechtse handen om daarmee Meldrick Taylor te kunnen ontmantelen en uiteindelijk volkomen beurs te slaan.
J.C. Chavez stond op 88-0 toen hij uiteindelijk met Pernell Whitaker de ring instapte in San Antonio. Hij kwam van dat gevecht vandaan als een mindere vechter, maar hij was toen ook al 31 jaren oud en een veteraan met een respecktabel aantal zware ring-wars op zijn conto.
Het zal moeite kosten om J.C. Chavez vanuit zijn No. 1 ranking te gaan verjagen.
2.
Ruben Olivares - Als een van de beste bantamgewichten
welke er ooit in de sport rondliepen - hield Ruben Olivares die titel gedurende
twee regeerperiodes in zijn bezit, regeerperiodes welke plaatsvonden tussen
1969-72,, waarna hij omhoog ging om tot tweemaal toe de WBC featherweight
title te veroveren.
Berucht als een powerful puncher, won Olivares zijn eerste 60 gevechten - 55 via een knockout - om daarna in het totaal een record van 88-13-3 (78 KO) te realiseren.
Waarschijnlijk bestond er nimmer een 118 pounder welke zo hard kon stoten als Ruben Olivares.
Hij kon ook behoorlijk goed boksen, maar vaak verkoos Olivares het om dat gewoon maar niet te doen - vertrouwende op zijn harde stoot naar de lever en een menacing stijl, welke uitsluitend ging over het aanvallen en naar voren gaan.
Als een klassieke Mexicaanse brawler, werd Ruben Olivares geadoreerd door vele Mexicaanse fight fans. Zijn drie ring-wars met Bobby Chacon vertellen precies waarom.
3.
Salvador Sanchez - Sanchez (44-1-1) verloor nooit
in een titel gevecht en hij versloeg daarnaast een indrukwekkend rijtje aan
top opponenten zoals; Danny Lopez (tweemaal), Azumah Nelson, Wilfredo Gomez,
Juan LaPorte en Ruben Castillo, voordat hij op 23-jarige leeftijd kwam te
overlijden tijdens een auto ongeluk.
Salvador Sanhez werkte negen suksesvolle verdedigingen af van zijn featherweight title voordat hij zo vroegtijdig kwam te overlijden.
Sanchez was geen Mexicaanse brawler, maar meer een defensieve expert en een scherpe counter puncher.
Zijn belangrijkste moment kwam toen hij Gomez wist te vernietigen - welke op dat moment op 32-0-1 stond - in acht technisch perfecte rondjes.
4. Miguel Canto - Als een ware meester in de verdediging, was Miguel Canto de Mexicaanse versie van de beroemde Willie Pep.
Miguel Canto verdedigde een record 14 maal suksesvol zijn flyweight title, waarbij hij al die verdedigingen - op eentje na - wist te beslissen met een 15-round decision en dat is een record welke waarschijnlijk nooit zal worden geevenaard wat betreffende de dominantie op pure boxing skills.
Miguel
Canto eindigde zijn carriere met een 61-9-4 record met slechts 15 knockouts,
waarbij de 4 verliespartijen plaatsvonden aan het einde van zijn carriere
en de andere 9 draws tijdens de eerste twee jaren daarvan.
Canto was moeilijker te raken dan Sandy Koufax. en - ondanks het feit dat hij geen echte slugger was - hij werd ooit gehuldigd als een Mexicaanse Golden Gloves flyweight champion.
Miguel Canto werd geboren op 30 Januari, 1949, in Mérida, Yucatán, Mexico en hij maakte zijn professionele debuut op 5 Februari, 1969 waarin hij verloor via een knockout.
Op 22 Januari, 1972, won hij de Mexicaanse flyweight division title via het verslaan van Rocky García in 12 spetterende rondes. Miguel Canto hield die titel 3 jaren in zijn bezit, voordat hij er vrijwillig afstand van deed om andere championship opportunities te kunnen bemachtigen.
Op 4 Augustus, 1973, kreeg hij zijn eerste wereld championship opportunity, in een geweldige partij welke hij verloor tegenover de Venezuelaan Betulio González.
Op 8 Januari, 1975, ontving hij zijn tweede kans op de world flyweight division title in een uitdagende match tegenover de Japanse fighter Shoji Oguma, welke strijder hij wist te verslaan na 15 rondes in Sendai, Japan.
Canto verdedigde deze kroon 15 maal suksesvol, allemaal via puntenbeslissingen, een uniek bewijs welke duidelijk zijn extraordinary physieke vitaliteiten showde.
Zijn era was een van de beste voor zijn divisie en er liepen toendertijd talloze gerespecteerde contenders rond, zoals Oguma, Betulio Gónzalez, Susumu Hanagata en nog vele andere.
Miguel Canto verloor zijn 112-lb kroon op 18 Maart, 1979, in zijn vijtiende partij - een gevecht tegenover Chan-Hee Park, in Pusan, South Korea.
Die beslissing bracht echter zoveel controversie teweeg dat Canto een onmiddelijke rematch verkreeg van de nieuwe champion Park.
Deze rematch werd uitgevochten op 9 September, 1979, en eindigde in een draw. De regulations, echter, lieten de champion Chan-Hee Park toe om zijn kroon te behouden.
Miguel Canto was zo'n 4 jaren aaneengesloten de kampioen in zijn divisie geweest en zijn eigen koppigheid om maar door te blijven vechten in de ring bezorgde hem uiteindelijk een aantal verliespartijen op welke hij gemakkelijk had kunnen voorkomen wanneer hij maar gewoon en op een normale wijze met pensioen was gegaan. Hij verloor zijn laatste drie gevechten allemaal op TKO calls.
Miguel Canto vocht zijn allerlaatste partij op 24 September, 1982 en zijn record verhaald ook duidelijk over zijn wat zwakke vuisten.
Maar hij wist - ondanks zijn geringe lichaamsomvang - dat obstakel behendig
te omzeilen en te overbruggen met een geweldige techniek. Zijn boksstijl was
recht vooruit en sensationeel en dat zorgde er voor dat hij een ware publiekstrekker
was in de 60's.
5.
Carlos Zarate - Carlos Zarate vertegenwoordigde met
zijn power punching stijl het tegenovergestelde van Miguel Canto.
Zarate was een echte zwaargewicht power-puncher welke gegoten was in het lichaam van een bantamgewicht.
Hij won zijn eerste 45 partijen op lijn, 44 via een KO, en ging uiteindelijk met pensioen in het bezit van een record van 66-4 met 63 knockouts. Dat noem je dus echte power puncher.
Zarate maakte negen verdedigingen van de bantamweight title verdeeld over een periode van drie jaren, waarin hij vrijwel al zijn beschikbare oppositie voortijdig wist te stoppen, een prestatie welke hem de onderscheiding van een van de beste bantamweights of all-time bezorgde.
Zijn grootste moment vond waarschijnlijk plaats toen hij Alfonso Zamora - zijn nemesis uit de '70s welke op dat moment op 29-0 stond - knockout wist te slaan in een zogenaamde 'over the weight' gevecht.
Zarate sloeg Zamora eerst tot driemaal toe neer voordat hij hem uiteindelijk wist te stoppen in de vierde ronde van hun 23 April, 1977 showdown.
6.
Ricardo Lopez - Ricardo Lopez werd helaas altijd
- zoals De La Hoya al getuigde - op schandalige wijze ondergewaardeerd vanwege
zijn geringe gewichtklasse, waarnaast hij ook nog eens door de promoter Don
King altijd in de schaduw van J.C.Chavez werd gehouden.
Op eight stone is snelheid vaak de essentie, dus furious punching flurries en grootste ring movements zijn in die divisie vaak gewone kost.
Knockout wins komen ook minder vaak voor in de laagste gewichtklasses, maar dat gaat niet op in het geval van de Mexicaanse Ricardo Lopez, welke in 2001 ongeslagen met pensioen ging in het bezit van 38 KO overwinningen vanuit 51 gewonnen partijen.
Vijf van de beste kleine boksers waren: Jimmy Wilde (1910-23), Pancho Villa (1919-25), Pascual Perez (1952-64), Miguel Canto (1969-82), Ricardo Lopez (1985-2001).
Jimmy Wilde - 'de Mighty Atom'
Dat die kleine mannen vanuit het vlieggewicht soms ook best wel hard kunnen slaan - vraag dat maar eens aan de tegenstanders van de Welshman Jimmy Wilde - welke volgens vele bokskenners de beste vlieggewicht aller tijden iss.
Opgevoed
met het vechten tegenover vaak zwaardere opponenten in de savage "boxing
booths" vanuit het vroege '20th Century' Wales, wist de "Mighty
Atom" een blockbuster rechtse hand te combineren met geraffineerd voetenwerk.
Met een lengte van slechts five foot en op een gewicht van 100 pond wist Wilde zich in het bezit van een phenomenale punch - welke hem de bijnaam 'The Ghost with the Hammer in his Hand' bezorgde.
Deze 'Tylorstown Terror' bokste zichzelf op een geweldadige wijze omhoog en zijn gigantische knockout skills waren er verantwoordelijk voor dat hij een legendarische status wist te bereiken.
Zijn carriere strekte zich uit over 15 jaren en omspande vermoedelijk zo'n 500 gevechten.
In 1916 sloeg hij Young Zulu Kid knockout om daarmee een world crown te bemachtigen.
Na afloop van de wereldoorlog toerde Wilde door de States, waar hij tegenover iedereen die maar wilde de ring instapte.
Wilde's knockout suksessen waren uiteindelijk ook verantwoordelijk voor zijn downfall, want nadat hij iedereen in zijn gewichtklasse al knockout had geslagen, voelde hij zich gedwongen om veel zwaardere opponenten te gaan accepteren.
Wilde won ook veel van deze ongelijke partijen, maar hij moest tegenover de slim boksende bantamgewicht Peter Herman toch wel een lelijk pak slaag wegslikken.
Deze kloppartij was er uiteindelijk verantwoordelijk voor dat Wilde met pensioen ging, maar slechts twee jaren daarna stond hij toch weer in een boksring om met Pancho Villa te gaan vechten - wat wederom in een pijnlijk tweede verlies resulteerde.
Ondanks deze verliespartijen is zijn reputatie in de sport verzekerd en wordt Jimmy Wilde beschouwd als een van de beste pound-for-pound fighter of all time.
Het verhaal van een van Wales' beste sporting greats heeft echter een tragisch einde, want in 1965 werd Jimmy Wilde overvallen op een Cardiff railway platform en bracht hij daarna zijn laatste vier levensjaren door in het Whitchurch Hospital.
7.
Marco Antonio Barrera - Marco Antonio Barrera is
de beste Mexicaanse fighter vanuit zijn tijdperk (tenzij J.C. Chavez ook daartoe
gerekend wordt).
Erik Morales zou graag anders willen beweren, maar zijn 1-2 verlies record tegenover Barrera staan hem daarin lelijk in de weg.
Marco Antonio Barrera ontwikkelde zichzelf tot een echte complete vechter - inplaats van slechts een van de vele Mexicaanse warriors te blijven - nadat Junior Jones hem tot tweemaal toe wist te verslaan.
Barrera vind het nog steeds wel lekker om af en toe venijnig te gaan knokken, maar hij kan nu ook verschikkelijk goed en technies boksen.
Er bestaat waarschijnlijk geen andere vedergewicht vanuit zijn periode welke beter dan Barrera is en een match met Sanchez zou een ware Mexicaanse dream fight hebben opgeleverd.
8.
Vicente Saldivar - Saldivar werd bij de International
Boxing Hall of Fame opgenomen in 1999.
Saldivar eindigde zijn carriere in het bezit van een record van 37-3 met 27 KOs, waarnaast hij de featherweight title veroverde in 1964 via een upset zege over Sugar Ramos.
Hij hield die titel vier jaren in zijn bezit - inclusief drie overwinningen welke hij gedurende die periode over Howard Winstone boekte - waarna hij met pensioen ging na afloop van hun derde gevecht in 1967.
Hij keerde 21 maanden later al weer terug in de ring en won daarna de featherweight title voor een tweede maal in slechts een jaar tijd - alhoewel zijn regeerperiode nu aanmerkelijk korter duurde.
9.
Kid Azteca - Een geweldige body puncher, op wiens
leverstoot zelfs Irisch Micky Ward jaloers zou zijn geweest.
Azteca presteerde phenomenaal met een rercord van 151-41-8 met 81 KOs, gedurende een 29-jarige carriere welke zich uitstrekte van 1932 tot 1961, een overbrugging van vele tientallen jaren.
10.
Jose Becerra - Becerra werd een van de meest populaire
vechters in Mexico toen hij op 8 Juli, 1959, de bantamweight champion Alphonse
Halimi - de conqueror van Becerra's idol Raul Macias - wist te verslaan om
daarmee tot een echte world champion gekroond te worden.
Becerra ging op 24-jarige leeftijd al met pensioen in het bezit van een 71-5-2 record (42 KOs) nadat een van zijn tegenstanders Walt Ingram kwam te overlijden in de ring.
Omdat Becerra vrijwel al zijn gevechten afwerkte in de '50s is hij tegenwoordig vrijwel vergeten en wordt hij ook vaak oerschaduwd door vechters zoals Humberto "Chiquita'' Gonzalez of Pipino Cuevas.
Dit zijn allemaal uitstekende vechters, maar de skills van Jose Becerra waren gewoon veel beter.
Marco
Antonio Barrera heeft zijn eigen lijstje van top Mexican fighters en hij plaatste
zichzelf daarin niet onder de top five - terwijl hij ook J.C. Chavez solide
op de No. 1 plaats heeft staan.
Barrera stelde zijn lijstje op met een behoorlijke dosis bescheidenheid, want hij plaatste daar ook Erik Morales op - een landgenoot welke hij tot tweemaal toe verslagen had.
Barrera was ook verbaasd dat sommige fight fans beweren dat niemand ooit beter had kunnen worden dan wat Sanchez beloofde te gaan waarmaken indien zijn leven hem niet zo kortstondig ontfutselt was geworden.
"Om een Mexicaanse fighter te zijn moet je in de eerste plaats een warrior zijn,'' vertelde Barrera, wat de uitsluiting onder zijn top five van de slick-boksende Canto verklaard.
"Stoten gooien van de eerste bel tot aan de laatste seconde. Het maakt niets uit dat jezelf daarbij ook geraakt wordt - als je maar doorkomt met je eigen klappen."
"Daarom staat Olivares ook op mijn lijstje. Hij was echt een typische Mexicaanse fighter. Hij kwam altijd naar voren op zoek naar een knockout. Voor mij - bestaat het lijstje uit Salvador Sanchez, Chavez, Ruben Olivares, Vicente Saldivar en (Erik) Morales.''
Een vechter welke waarschijnlijk wel op De La Hoya's top 10 Mexican fighters gaat vorkomen is de voormalige welterweight champion Pipino Cuevas.
Wanneer De La Hoya nog als jonge amateur bokste, nam zijn vader hem vaak mee naar een uitgewoonde Main Street Gym in downtown L.A. waar Cuevas vaak in training was voor een aankomend titel gevecht.
Hij was de eerste werkelijk beroemde vechter welke De La Hoya ooit van dichtbij mocht bekijken en dat was een aanblik welke Oscar nimmer meer is vergeten.
"Hij was de eerste professionele fighter welke ik ooit live in een workout bezig zag in die oude Main Street Gym,'' zo herinnerde De La Hoya zich.
"We moesten $2 betalen om hem te mogen zien trainen. Hij sloeg zijn sparring partners gewoon knockdown of knockout. Toendertijd droeg er ook niemand een headgear!"
"Oh, my god! Hij maakte dus echt wel indruk op mij. Ik was ook zwaar geintrigeerd door zijn power. Hij was niet echt een technician, maar Jesus, wat een linkse hoek.''
Ondanks zijn twee overwinningen over J.C. Chavez - aan het einde van diens carriere - blijft deze toch aan de top staan van De La Hoya's lijstje, omdat hij rekening houdt met wat de meeste Mexicaanse fight fans altijd aanvoeren over die twee partijen.
"Wanneer ik J.C. ooit bekeek tegenover Edwin Rosario was ik nog slechts een kleine jongen,'' zo vertelde De La Hoya.
"Mijn vader nam me vaak mee naar een bar om te gaan kijken. Chavez werd werkelijk aanbeden door zovele Mexicaanse fans. De bars en de arena's zaten afgeladen wanneer J.C. Chavez vocht. Elke Chavez partij was een waar feestje."
"Tot op deze dag - in mijn ogen - is hij het beste wat er ooit vanuit Mexico te voorschijn kwam. Als ik ooit tegenover een Chavez in zijn prime time had gestaan, dan was er waarschijnlijk iets geheel anders uit de bus gekomen. Het was dan in iedergeval wel een hell of a fight geweest.''
Als De La Hoya nou eens een aantal pondjes kon wegwerken en J.C. Chavez wat jaartjes terug kon pikken - dan was Marco Antonio Barrera het waarschijnlijk wel eens geweest wat betreft de verwachtingen over die andere uitkomst.
|
FastCounter by bCentral |
 |
Warning: Copyright © 2001 - 2006. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
