Max Schmeling storie - Beyond Glory: Joe Louis vs Max Schmeling and a World on the Brink.
Toen Max Schmeling kwam te overlijden in Februari 2005 nam hij een van de langstlopende mysteries uit de bokswereld met zich mee het graf in.
Als enige bokser welke het ooit gelukte om Joe Louis in zijn prime de ring uit te slaan, werd de Duitse zwaargewicht daarop door de "Brown Bomber" op daverende wijze omver geslagen met een eerste-ronde knockout in hun 1938 heaveyweight rematch.
Maar was Max Schmeling, welke zijn gehele leven lang woonachtig was geweest in Duitsland, nu werkelijk een lid van de Nazi party zoals de US pers hem bij voorkeur afschilderde?
Een onlangs verschenen boek probeerde hier duidelijke antwoorden op te geven, maar wegens gebrek aan concreet bewijsmateriaal heeft de auteur David Margolick de uiteindelijke conclusie moeten trekken dat het werkelijke bewijs gewoon onmogelijk te achterhalen valt en dat Schmeling vermoedelijk handig gebruik maakte van beide kampen om zich zodoende van een lucratieve inkomstenbron te verzekeren.
Met zijn donkere, bijna Aziatische gelaatstrekken, kon Schmeling eigenlijk helemaal niet voor een echte blonde Arier uit het zogenaamde "Master Ras" versleten worden.
Ondanks het feit dat hij ooit gefotografeerd werd tijdens een onderonsje met o.a. Adolf Hitler en de propaganda chef Josef Goebbels en de publikaties van prenten waarop hij een Nazi groet presenteerde, had hij wel een Joodse manager in dienst voor zijn gevechten in Amerika en bewoog hij zich tamelijk comfortabel in de fight game welke in New York van oudsher gedomineerd werd door Joden.
Dat weerhield de Zionisten, anti-fascisten en de boxing promoters van het Madison Square Garden er echter niet van om Max Schmeling schaamteloos te presenteren als de slechte (Nazi) jongen in het meest opzienbare sporting event van de 20st eeuw.
En, zoals Margolick uitlegt in Beyond Glory: Joe Louis vs Max Schmeling and a World on the Brink, werd die zwart-wit projectie verder ook nog eens overschaduwd door de ordinaire Amerikaanse rassendiscriminatie.
Aangezien Joe Louis zwart was, bestonden er diverse groeperingen in de US welke hem eigenlijk helemaal niet als een winnaar tevoorschijn wilde zien komen, zelfs niet ondanks het feit dat hij een Amerikaanse bokser was.
Eigenlijk werd Joe Louis, samen met Jesse Owens - welke Hitler tot een waanzinnige woede wist te drijven door maar liefst vier gouden medailles in de wacht te slepen tijdens de 1936 Berlijnse Olympics - in de Amerikaanse publieke opinie vaak gezien als de fakkeldragers voor de African-Americaanse pre-civil rights bewegingen. Hun gevechten raakte zowel South-Africa en Ethiopia als Harlem, Atlanta of Detroit.
"Hun levensverhalen zijn doorspekt met vele mythes en cliche's en ik moest hard werken om daar doorheen te kunnen prikken en de waarheid te bereiken," verteld Margolick.
"Alle deelnemers waren al overleden, behalve Max Schmeling dan, maar die wilde perse niet praten," aldus de auteur.
"Hij had geen belangrijk intervieuws meer gegeven sinds lange tijd en de meeste journalisten stelden hem eigenlijk altijd al dezelfde afgezaagde vragen waarop hij immer met dezelfde uitgekauwde antwoorden reageerde."
Schmeling schreef wel een drietal autobiografieen, welke allemaal rijkelijk geladeerd zijn met allerlei verdraaiingen en soms met regelrechte leugens.
Tijdens zijn research wist Margolick, een voormalige reporter van de New York Times, veel van deze myths te ontzenuwen.
Het was bijvoorbeeld helemaal niet waar dat de Duitse ambassadeur geprobeerd had om Schmeling officieel te laten protesteren over een vernietigende nierstoot welke Louis uitdeelde in die tweede partij. Die stoot luidde het uiteindelijke verlies van Schmeling in.
Ook was het niet correct dat Schmeling's manager de overwinnaar Joe Louis had afgepoeierd toen deze zijn gewonde opponent wilde komen opzoeken in het ziekenhuis.
Eveneens was het niet waar dat Adolf Hitler hem na afloop van het verlies aan Joe Louis een afkeurende kat gegeven had.
Wat wel waar was is dat Schmeling, al een suksesvolle vechter nog voor aanvang van Hitler's opstijging naar de macht in 1933, al behoorlijk populair was in de USA waar hij ooit een ontmoeting met President Frinklin Roosevelt had. De beide mannen spraken tijdens die gebeurtenis zelfs in de Duitse taal met elkaar.
Met de dreiging van een naderende oorlog aan de horizon, gebruikte de Nazi's echter schaamteloos de personage van Schmeling om daarmee hun imago internationaal gezien wat op te poetsen.
Veel van Margolick's research vond plaats in de newspapers accounts vanuit die tijd en dan niet alleen maar in de 10 dagelijkse kranten welke er toendertijd in New York uitkwamen, maar ook in de zwarte kranten vanuit Baltimore, Chicago en Pittsburgh als ook de Nazi-gecontroleerde Duitse press en de diverse boxing magazines.
Hij sprak ook met de dochter van Joe Louis, maar niet met zijn vrouw Marva, waar Louis trouwens tweemaal van gescheiden was.
Joe Louis ging in 1949 met pensioen in het bezit van een 60-1 record, maar drugs en tax problemen waren de aanleiding voor hem om wederom toch maar weer de bokshandschoenen aan te trekken tot aan zijn uiteindelijke verlies aan de handen van Rocky Marciano in 1951.
Joe Louis verdiende ongeveer $4,6 millioen in de ring, maar hij eindigde met lege handen en moest daarna aan de gang als een worstel-scheidsrechter en een doorman in een Las Vegas casino tot aan zijn dood in 1981.
"Louis was een man van weinig woorden," sprak Margolick. "En jammer genoeg waren de meeste van zijn omringers geen echte grote geschiedschrijvers."
Schmeling praatte wel lekker, maar nimmer over politiek. Hij diende als een paratrooper en hij raakte daarbij gewond tijdens een aktie gedurende de Tweede Wereldoorlog.
De Nazi's stuurden hem daarop op visite in een gevangenkamp met geallieerden strijdkrachten om daarmee hun imago wat te kunnen oppoetsen.
"Zijn imago slingerde heen en weer van 'de Held' naar 'de Sterveling' en geen van beide voorstellingen was op echte waarheid berust," vertelde Margolick.
In 1936, schockeerde Schmeling de pundits met een methodische uitgevoerde boksclinic over de rug van een overmoedige Joe Louis in het Yankee Stadium.
Louis had behoorlijk de kanjes er af gelopen tijdens zijn trainingen voor het gevecht en zijn Duitse opponent claimde later dat hij op films al bespuurt had hoe Louis telkens zijn verdediging liet zakken na het gooien van zijn linkse jab.
Schmeling buitte deze informatie goed uit via het zo'n kleine 100 maal keihard doorkomen met een rechtse-cross over die lage linkse directe van Joe Louis heen, waarna hij hem uiteindelijk in de 12e ronde definitief op de kin raakte en Louis knockout ging.
Twee jaren later dook Joe Louis, een gevaarlijke punching machine, al vanaf de openingbel bovenop zijn tegenstander en wist hij Schmeling er uit te slaan op slechts 2 minuten en 4 secondes van die eerste omloop, in een van de meest geweldadige demostraties van pure kracht ooit vertoond in een boksring.
Bijna had die tweede partij nimmer plaatsgevonden, zo onthulde Margolick, aangezien Schmeling toendertijd geboekt stond om met de Zeppeling 'Hindenburg' vanaf Duitsland de reis naar Amerika te ondernemen.
Joe Jacobs, de manager van Schmeling, vroeg hem echter om met de boot eerder af te reizen, zodat hij een meeting van de boxing commision kon bijwonen.
De Hindenburg stortte tijdens die reis jammerlijk neer in een vlammenzee en de persoon welke Schmeling's kaartje toegewezen had gekregen vond daarbij een gruwelijk graf in de vlammen tijdens die catastrofale landing in Lakehurst, New Jersey.
Lees meer over Max Schmeling, klik hier...
Warning:Copyright © 2001 - 2005. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
