Greg Page, de voormalige kampioen, moet
nu verder met een hersenbeschadiging.
By Jim Adams, The Louisville Courier-Journal, vertaling
www.boksnieuws.com
Het was een gevecht welke Greg Page eigenlijk nooit had moeten aangaan, in
een aftandse nightclub welke al jaren vergoed gesloten zou moeten zijn. De
hete lucht stonk er en diverse bloedsporen bevuilden er de vloer van de ring.
Zwaargewicht
bokser Greg Page bezig met zijn hardlooptraining in Louisville, terug in Februari
17, 1979.
By Keith Williams, The Louisville Courier-Journal via AP
Daar was hij dan, de voormalige heavyweight champion van de wereld. In zijn hoek. Zittend op zijn stoel en zwaar achter op punten in de partij.
In afwachting van de bel voor de start van de 10e ronde — en blij dat die laatste ronde eraan kwam in een gevecht welke maar beter gelijk vergeten zo moeten worden.
"Hoe zit het er nou mee, Greg?" vroeg trainer James Doolin aan zijn vechter. "Heb je nog wat over?"
"Wat jij wil," reageerde Page lusteloos.
"Als je hem er nu niet uit slaat - dan verliezen we dit gevecht," vertelde Doolin bot. "Kan je dat voor elkaar voor mij?"
Het was bijna 11 p.m. op 9 Maart, 2001, in Erlanger, Ky. — meer dan een kwart-eeuw nadat Gregory Edward Page op stormachtige de boxing stage van het Louisville's 'Beecher Terrace public housing project', veroverde vergezeld van de alsmaar aanzwellende verwachting dat hij "the next Ali" zou zijn.
Nu was hij alweer 42 jaren oud en midden in een project wat door Page's handlers optimistisch als een 'comeback' werd aangeduid.
In realiteit, speelden zijn world championship jaren zich al lange tijd geleden af — een vijf-maanden durende periode tussen 1984 en 1985.
Na afloop van die roemruchte periode, bokste hij dan weer wel en dan weer niet.
Of deze huidige partij een logische stap in een goed-geplande comeback was of slechts een volgende gevecht in een serie van onregelmatige opduikende paychecks, dat viel eigenlijk maar moeilijk de definieren.
Page's afspraak in de ring was met een kortere, gespierde en onbekende zwaargewicht uit Northern Kentucky genaamd, Dale Crowe, een zwaar-getatoeeerde man, zo'n 18 jaren jonger.
De beide mannen waren in een gevecht gewikkeld voor de Kentucky Heavyweight Championship, een titel welke de Kentucky Athletic Commission in het voorafgaande jaar in het leven had geroepen.
Het Page camp had echter nog een achterliggend doel: Een partij voor de televisie in Louisville met een andere ex-heavyweight champion. En daarna, misschien, als alles goed ging, een nieuw shot op de world heavyweight title.
Greg Page was, in hun redeneringen, nog steeds jonger dan George Foreman was geweest toen die wederom naar de top van de zwaargewicht divisie was geklommen.
Toen de bel uiteindelijk klonk voor de 10e ronde stond Page langzaam op voor het 418e rondje boksen uit zijn professionele boxing carriere, in 76 professionele partijen.
Het zou tevens de laatste bel worden waarvoor Page ooit zou opstaan.
Aan het einde van de drie-minuten durende ronde lag Page op zijn rug onder de touwen, met zijn ogen in een gefixeerde staar omhoog, met zijn leven langzaam uit hem wegsijbelend.
Een hersenbloeding.
Niets is beangstigender voor een vechter dan de gedachte aan een hersenbloeding — en in deze ring, op deze avond, was het wel een speciaal ongelukkige plaats voor Greg Page om tegen zo'n schrikbeeld aan te lopen.
Alhoewel het gevecht in Erlanger de goedkeuring van de state athletic commission had verkregen, waren de voorzieningen in violation met de regels van zo'n acht andere states met betrekking op de federal laws over de boxing safety, aldus het relaas in een document welke Page later zou gebruiken tijdens een rechtzaak in Kenton Circuit Court in Covington.
Er was bijvoorbeeld; geen emergency oxygen en ook geen brancard aanwezig aan de ringside, zoals vereist wordt door de Kentucky regulations.
En de ringside doctor was niet in het bezit van een license om het vak medicine uit te voeren in de staat Kentucky, waarnaast hij eveneens geen license bezat van de state athletic commission om daar als een ringside physician op te treden.
Greg Page diende diverse lawsuits in tijdens 2002 tegen o.a.; de state athletic commission members, de dokter, de fight promoter en nog wat andere beschuldigden.
Vanwege de uitgebreide verzameling aan bewijsmateriaal zal de gehele aanklacht pas gedurende het volgende jaar klaar zijn om naar de rechtbank te kunnen gaan.
Ondertussen zijn er dus nog geen legale beslissingen genomen over de gebrekkige voorzieningen aan de ringside, en of andere beslissingen welke die fatale nacht werden genomen ook verantwoordelijk kunnen zijn voor de permanente hersenbeschadiging waar Page nu aan lijdt.
De voormalige state commissioners, de dokter en de promoter, ontkennen uiteraard allemaal bij hoog en laag hun eventuele schuld.
En alhoewel het Greg Page gevecht in de bokswereld vaak geciteerd wordt als een voorbeeld van de slechte reguleringen, heeft de state government in de nasleep van deze partij nog steeds niet ook maar1 enkele boxing-safety statuut of regulering veranderd of aangepast.
Kentucky's boxing regulations bevind zich betreffende de medical requirements voor fighters in het gezelschap van de minst vereisende staten in de gehele USA.
Greg Page, nu verlamd aan de linkerzijde van zijn lichaam, beweegd zich inmiddels tussen zijn rolstoel, rollator en zijn bed, zijn spraak is slecht en zijn korte geheugen laat hem slechts enkele momenten na afloop van een maaltijd al weer vragen, "Wanneer gaan we eten?"
"Mijn straf is het leven in dat verdomde bed," zo vertelde hij onlangs in zijn eenvoudige woning in Zuid-Louisville.
"Wanneer ik daar in kruip, dan kom ik er nooit meer uit."
Zijn ziel, gelukkig, blijft zoals vele inwoners van Louisvill zich herinneren. Vriendelijk. Opgewekt. En enigsinds spottend.
"Sommige kinderen groeien ook nooit op," zegt hij wel eens.
Een studie van de court records over zijn zaak, de interviews met een dozijn aan boxing experts en met mensen uit zijn directe omgeving en een review van de publieke records, maken allemaal duidelijk dat Page's leven eigenlijk al een studie in het extreme was.
Over rijkdom en bankroet. Over topconditie en invaliditeit. Over victorie en wanhoop.
Het is een verhaal over een leven welke eerst groots geleefd werd en welke nu in pijn geleden wordt.
Het talent
Op zijn allereerste weging — op 25 Oktober, 1958, in het oude Louisville General Hospital op East Chestnut Street — bracht Page zo'n 7 pond en iets van 12 of 13 ons op de schaal, aldus de herinneringen van zijn moeder.
"Hij was een big old baby," vertelde Alice Page. "En voor mij, is hij dat nu nog steeds - een big old baby."
Zij en haar man, Albert Page vernoemde hun tweede kind naar hun favoriete akteur, Gregory Peck.
Twee generaties lang al had de voorzienigheid zonen geschonken aan de Page familie en Albert Page was dan ook een uit vijf jongens in zijn familie. Hij en Alice verwekten er samen vier. Niet een meisje werd er voortgebracht door de Page familie.
Onder al die Pages jongens was de bokssport behoorlijk populair.
Albert en twee van zijn broers — William en Asia — vochten als amateurs gedurende wat vaak geromantiseerd wordt als de golden era of boxing in Louisville in de mid-1900s.
William en Asia vochten toen Ali nog steeds bekend stond als Cassius Clay, en Albert en de voormalige heavyweight champion Jimmy Ellis waren goede vrienden, aldus Greg Page.
Albert Page greep ook altijd naar de bokshandschoenen wanneer zijn jongens zich weer eens hadden misdragen. "Als we weer eens stout waren geweest, dan moesten we met elkaar boksen," zo herinnerde Greg Page zich.
Alice Page vertelde dat ze eigenlijk altijd bezwaar had gehad tegen die zogenaamde opvoedkundige bokspartijtjes. Ze vertelde, "Ik haat boksen. Het is zo gewelddadig."
Gevraagd naar haar inmiddels overleden echtgenoot — een 6-foot-1½-inch lange man welke lange tijd werkzaam was voor de Charlestown (Ind.) Army Ammunition Plant en later als een Transit Authority of River City bus driver — vertelde Alice Page: "Hij was altijd erg streng. Hij wilde perse niet dat zijn zoons in de problemen kwamen. Hij wilde ook vooral dat ze respectfull waren. Hij wilde ze feitelijk alleen maar buiten het gevaar houden."
Toen uiteindelijk het tijdstip aanbrak voor de jonge atleet om een sport als hoofddoel uit te kiezen, gaf Albert Page aan Greg twee keuze mogelijkheden - het werd "boksen of boksen."
Maar het was eigenlijk basketball en niet de bokssport, welke aanvankelijk de eerste liefde van Greg Page was. In Beecher Terrace, waar de familie zo'n 17 jaren woonde, was Page dan ook een regular op het basketball court.
Rond de leeftijd van 16 was Greg uitgegroeid tot zo'n 6 feet lang en zijn handen, ooit razendsnel in een paar bokshandschoenen, lijken zelfs vandaag de dag nog speciaal te zijn ontworpen voor het vasthouden van een basketball.
Boksen of metselen?
Een jaar later droeg Page's vader, Albert, zijn zoon over aan de handen van een Louisville boxing trainer met een gouden reputatie, een kleine man genaamd Leroy Edmerson.
"Baby Leroy," zoals hij bekend stond, gaf de boksers onderricht in een krappe, oude walk-up op 919 Baxter Ave. in de Cherokee Triangle neighborhood van de stad, een Parks Department gym.
Greg
Page, ondergaat physical therapy.
By Pat McDonogh, The Louisville Courier-Journal via AP.
In het nu gerenoveerde gebouw is momenteel een nightclub en een restaurant
met de stylistische naam, Atmosphere gehuisvest.
Maar drie decades terug, bestond de enige atmosphere op de bovenverdieping uit de zware stank van zweet en een oude boxing ring, welke vlak tegen een wand aangeleund stond.
Edmerson, welke vorig jaar op een leeftijd van 72 kwam te overlijden, organiseerde vaak road trips met zijn ragtag Baxter Avenue entourage naar plaatsen zoals Ohio en zelfs zover als Mexico voor deelname aan amateur boxing tournaments.
The Louisville boys — op elkaar gestapeld op de achterbank van Edmerson's of trainer James Doolin's auto — stonden in de amateur bokswereld bekend onder de simpele naam "Baxter."
Edmerson "zorgde altijd goed voor ons," vertelde Kelley Mays, een van de boksers.
"De helf van ons had geen cent te makken en onze families hadden dan ook niets om aan ons mee te geven. Hoe hij het allemaal voor elkaar kreeg, ik zal het nooit kunnen begrijpen."
Het gerucht dat er een "een nieuwe Ali" aan het trainen was op de bovenverdieping van de sportschool sijpelde vrij gemakkelijk naar buiten uit de Baxter gym en de straten van Louisville in.
Maar op school bij de Ahrens Trade School op South First Street, deed Greg Page ondertussen meer zijn best om een goede metselaar te worden.
In die tijd ontmoette Greg de vrouw waarmee hij zo'n drie decades later zou trouwen.
"We werden er wel eens samen uit de klas gestuurt, de gang op en dan bleef Greg aan de gang met het trekken van gekke bekken door het ruitje in de deur tegenover de andere kinderen van de klas," zo vertelde Patricia Love-Page.
Die kwajongesstreken bleef Greg Page zijn hele lange leven houden. "Greg gedraagt zich altijd nog als een groot klein kind," vertelde Patricia.
"Kijk, het zit simpelweg zo," vertelde Greg. "Als je geen plezier kunt vinden in wat je aan het doen bent, dan kun je het eigenlijk maar beter helemaal niet doen."
De bokssport maakte van Greg Page een teenage icon.
In 1976, toen hij 17 jaar was, vocht Greg Page in de Orange Bowl in Miami, waar hij de semi-finale in de National Golden Gloves championship wist te bereiken.
In Las Vegas, versloeg hij een hoog-genoteerde Russische amateur en in het New York's Madison Square Garden, sloeg hij een andere Rus tegen het kanvas in de eerste ronde - een prestatie welke beloond werd met de spreekkoren "Ah-LEE! Ah-LEE! Ah-LEE!"
Hij bevestigde de geruchten enkele dagen later via het boksen van een drietal prestatie rondjes tegenover de echte, 35-jarige, Mohammad Ali in het aanzien van zo'n 1,200 toeschouwers in de Trinity High School's gym op 10 December, 1976.
Page was "championship quality," zo verklaarde Mohammad Ali achteraf. En Greg Page schepte ondertussen trots op: "Hij kon me helemaal niet raken, ofzo'."
In het voorjaar van 1977, als een junior op de Central High School, won Page de heavyweight title in het National Amateur Athletic Union boxing tournament in Winston-Salem, N.C. — waarmee hij zichzelf bevestigde als de beste jonge zwaargewicht in de USA.
Page straalde als 18-jarige al een scheepslading aan zelfvertrouwen, waarbij hij ooit aan een reporter verklaarde dat het minder dan 100% geven in de bokssport gewoon nooit zal lukken.
"Ik heb de toewijding en ook de juiste mensen achter mij staan. ... Ik wil nu gewoon mijn vermogen verdienen en dan uit de sport stappen zodra dat maar enigsinds kan," aldus vertelde Page.
"Ik wil dan graag mijn eigen brick masonry company openen. En als dat niet hier in Louisville gaat lukken, dan wil ik dat ergens anders gaan doen tijdens de piek van mijn carriere."
Het sukses bracht echter ook afleiding met zich mee.
De rijzende zwaargewicht begon ondertussen de aandacht van de belangrijke boxing promoters te trekken, welke al snel uitvonden dat de jonge man uitsluitend via zijn vader te bereiken was.
De eerste promoter was Ronald E. "Butch" Lewis, gebaseerd in New York City, welke kwam opdagen op Page's Central High School graduation ceremony in The Gardens in 1978.
Rond die tijd had Page al zijn tweede nationale AAU titel en een national Golden Gloves championship belt in de prijzenkast hangen.
Lewis stond vlak naast Albert Page voor de ingang van de Garden, zo verklaarde Greg Page later in een onderzoek.
De fight promoter haalde een honderd dollar biljet uit zijn zak en gaf dat aan Page, welke nog steeds getooid in zijn school uniform was, aldus de verklaring van Greg.
"Ik stapte verbaasd achteruit. En ik vroeg, 'Wat is dat nou?' Mijn vader riep, 'Heh, doe dat niet bij mijn zoon.'
"Butch zei, 'Hey, hey, man, rustig aan, het is niets meer dan een graduation present.'
"Hij (Albert) zei, 'Als je hem zo graag een graduation present wil geven, schrijf dan een check uit en noteer daar op de achterkant waar het voor is.' En hij voegde daar aan toe, 'Ik wil niet dat je mijn zoon zomaar geld geeft.'"
Het was het eerste - maar zeker niet het laatste lesje voor Greg Page in de omgang met promoters, argumenten en de verleidingen van cash geld.
Familie perikelen.
Iedereen zag ondertussen het grote atletische talent.
Niemand zag echter de gevaarlijke afleidingen welke op iedere jonge bokser afkomen tijdens zijn principal amateur achievements en welke vaak doorwerken en alleen maar zwaarder worden tijdens zijn vroege pro jaren.
Onmiddelijk nadat Page zijn tweede AAU national championship had gewonnen, vertelde hij tijdens een officiele verklaring voor een rechtbank, raakte hij en een top AAU official verzeild in een argument over of Greg Page nu bij het U.S. team zou gaan trainen in voorbereiding voor de World Games in Venezuela ofdat hij zijn high school graduation zou gaan bijwonen.
"Wat wil je nou precies?" vroeg de AAU official. "Feesten of vechten?"
Het argument maakte dat Page hardop zijn intentie om pro te worden uitspraak, een beslissing welke ondersteund werd door Albert.
"Albert Page's voornaamste doel was...het zover mogelijk weghouden van Greg uit allerlei verstrengelende alliances als dat het maar mogelijk was," zo verklaarde de Louisville lawyer J. Bruce Miller, welke de Page business vertegenwoordigde.
"Als hij (Greg) een heavyweight championship fight kon krijgen zonder de last van een exclusief contract (met een promoter), dan zou hij volkomen op eigen benen staan."
Greg bewondering voor Albert was "bijna een aanbidding", aldus Miller.
De Greg Page Enterprises Inc., werd opgericht als een family business en Greg kondigde in December 1978 officieel aan dat hij pro werd. Die stap werd over het algemeen gezien als een domme zet, aangezien hij nu niet meer in de 1980 Olympics zou kunnen gaan vechten.
Achteraf pakte dat echter volkomen anders uit vanwege het feit dat de United States die Olympic Games zouden gaan boycotten.
Page won al zijn eerste 14 partijen in de eerste twee jaren van zijn pro carriere, de meeste daarvan werden gepromoot door Butch Lewis of door Don King en allemaal onder single-fight contracts.
Page behaalde het U.S. Boxing Association's heavyweight championship en hij verdiende bij een van de organization's rankings de nominatie als de zesde heavyweight contender worldwide.
Maar de zwakke punten bleken in Page's diet te zitten— op zijn vroegere wegingen deponeerde hij tussen de 223 tot 242 ponden op de schalen — de verdachte kwaliteiten van zijn opponents en zijn soms wel heel vreemde gedragingen in de ring.
Greg Page had vaak de neiging om zijn tegenstanders voor gek te zetten via het schudden en het dreigen of soms zwaaien van zijn armen, net alsof hij zichzelf aan het opwinden was voor het gooien van een bolo punch.
In de Bahamas in 1981, wanneer Scott LeDoux een stoot gooide welke mis ging, stopte Page voor een moment met het gevecht en schudde hij boos met zijn arm onder het uitspreken van de woorden, "Aw, shucks."
"Baby Leroy" Edmerson, een pugilistic fundamentalist, haatte al die nonsens. "Waarom schudt je toch zo raar met je reet?" herinnerde Page zijn trainer. "Je reet raakt hem toch niet!"
Greg Page verklaarde over die episode: "Ik gedroeg me soms als een idioot."
Niettemin, in 1981, was de Louisville fighter een rijzende ster aan het boxing firmament en alles leek op rolletjes te lopen.
Tot aan het moment dat Albert Page tegenwind kreeg op de trappen van een resort in Catskills.
De weg kwijt.
In Greg Page's 15e partij op 11 April, 1981, in Kiamesha Lake in upstate New York, versloeg hij Marty Monroe in de zesde ronde via een technical knockout.
Maar alle aandacht tijdens die partij ging uit naar Albert Page, welke plotklaps onwel was geworden.
Een onderzoek door de dokter in Louisville maakte duidelijk dat de oudere Page aan ongenezelijke long kanker leed en dat zijn dagen geteld waren.
"M'n oude heer belde me op vanuit het hospital...," zo vertelde Greg Page. "Hij zei, 'Laat ik jou wat vertellen, jongen. Je weet dat ik altijd de weg voor jou hebt vrijgemaakt en ik heb dat ook altijd volgens jou wensen gedaan'...
"Ik zei, 'Wat vertel je me nu allemaal?' En hij antwoordde, 'Omdat, weet je, ik ben nu ziek, en ik denk niet dat ik nog veel langer voor jou kan blijven zorgen.'
"Ik zei, 'Wel neen, man, voor je het weet ben je weer uit het hospitaal. Maak je maar geen zorgen.'"
Zes uren later, op 17 Mei, overleed Albert Page. Hij was 45 geworden.
"En toen kwamen alle bloedzuigers uit hun holen," zo vertelde Greg Page later in een deposition over zijn relaties met de fight promoters.
De pressie op de jonge man, welke nu gedwongen werd te kiezen tussen de promoters Butch Lewis en Don King — welke laatste hem quality opponents kon bezorgen — was immense.
Albert Page had ooit aan zijn zoon verteld, dat Butch Lewis hem had belazerd in het Kiamesha Lake fight - door het betalen aan Greg van $50,000 inplaats van de afgesproken $125,000, aldus verklaarde Greg Page in een deposition.
Butch Lewis houdt vandaag de dag nog vol dat hij nooit de Pages financieel tekort heeft gedaan. "Dat ik hun nog geld schuldig was en dat niet betaald zou hebben, dat is allemaal helemaal niet waar," zo verklaarde hij.
Op zoek naar geborgenheid in deze moeilijke periode wendde de 22–jarige Greg Page zich tot de broer van zijn overleden vader, Dennis.
"Nadat ik mijn vader was kwijtgeraakt, begon ik op Dennis te vertrouwen," verklaarde Greg.
Uiteindelijk, tekende Greg Page documenten met beide promoters — een daad welke voor hem uiteindelijk in een rechtzaak uitdraaide tussen 1982 en 1983.
Butch Lewis klaagde Don King en Page Enterprises aan in New York met de beschuldiging van contractual interference en King en Page reageerde hierop met een aanklacht richting Lewis in Louisville, wegens business interference.
De twee partijen vonden elkaar uiteindelijk in een overeenkomst na afloop van een lange en kostbare rechtsgang met Don King als de uiteindelijke rechthebbende op de promotionele rechten op Greg Page voor drie gevechten en Butch Lewis als de ontvanger van $200,000 schadevergoeding, plus het recht op een derde over de verdiensten van Don King tijdens die drie partijen.
Om de litigation te kunnen financieren, moest Page zo'n $1.2 millioen lenen van Don King over zijn toekomstige verdiensten.
King hield later zo'n $400,000 in van de $680,000 welke Page verdiende in 1985, zo schreef een reporter in The Courier-Journal in 1989.
Greg Page weet nog precies een partij te vernoemen, waarin hij na afloop helemaal geen enkele cent van zijn purse te zien kreeg.
"Ik had toen ook helemaal geen zin meer in het boksen, want als ik won - dan verloor ik toch," was een gedeprimeerde uitspraak van Page in die periode rond 1989.
Twee jaren nadat zijn vader was overleden, beschreef hij zijn relatie met de boksport op een niveau alsof hij een salade bestelde.
"Het was gewoon een side order. Weet je, ik ben ook niet zo'n boksgek zoals de meeste van die jongens. Die zijn er echt 24 uren per dag mee bezig. ... Wanneer ik klaar ben met trainen, dan ga ik gelijk iets anders doen."
Doolin, zijn trainer, denkt aan nog een andere oorzaak.
"Hij was gewoon een te lieve jongen," zo vertelde Doolin. "Hij had die gemene instelling zoals die harde vechters dat hebben gewoon niet. Dat heeft hem als vechter ook altijd een beetje in de weg gezeten."
Het leek erop dat Page's grote kans, uiteindelijk, kwam toen hij op 9 Maart, 1984, met Tim Witherspoon ging vechten in Las Vegas in een partij voor de World Boxing Council heavyweight title, een titel welke vakant was gesteld door Larry Holmes.
"Iedereen dacht dat Greg gemakkelijk van Witherspoon zou gaan winnen," zo verteld lawyer Miller.
"Ik had (ABC television executive) Roone Arledge plat en in mijn zak zat al een contract voor Greg Page voor drie televisie Wide World of Sports partijen waarin hij zijn heavyweight championship binnen het eerstkomende jaar zou gaan verdedigen met daarnaast de garantie dat Page "minimum, een millioen dollars per fight" ging opstrijken zolang hij maar bleef winnen, aldus Miller.
Maar met Greg Page op de touwen van de ring, waar hij duidelijk zichtbaar tegengas gaf aan Witherspoon's verwoede pogingen om hem in de center van de ring te krijgen, verloor Page. Een jurylid zag het op een draw, de andere twee scoorde positief voor Tim Witherspoon.
"Als hij het hart had gehad, dan had hij me d'r waarschijnlijk wel uit getikt," zo vertelde Tim Witherspoon na afloop van de partij.
Het verlies, aldus Miller, "kwam werkelijk alleen maar door stommigheid. ... Ik geloof ook dat er een bepaald level aan overmoed aanwezig was bij Greg welke Albert waarschijnlijk zou hebben weggenomen."
Greg Page verweet alles aan "het systeem" en hij dreigde helemaal met het boksen te kappen.
Daarna gooide hij zijn hele camp overhoop: Hij ontsloeg zijn broer Dennis als business handler; hij knikkerde "Baby Leroy" eruit als trainer en hij verhuisde naar Arizona, naar het Spartaanse training camp van Janks Morton, welke ooit faam vergaarde als Sugar Ray Leonard's trainer.
Greg Page verloor ook zijn eerste partij met Janks Morton.
Maar enkele maanden later verkreeg hij toch weer een volgende shot op de titel, via het akkoord gaan met een partij tegenover de World Boxing Association champ Gerrie Coetzee in South Africa, een tegenstander welke toendertijd geboycot werd door vele andere higher-ranked fighters vanwege de apartheid politiek van dat land.
Een van de andere sanctioning organization, de World Boxing Council, verwijderde Page - toen de No. 5 heavyweight bij de organisatie - vanuit haar rankings vanwege het standpunt welke de WBC had ingenomen tegenover het vechten in South Africa.
Maar op 1 December, 1984, in het resort van Sun City, werd Page tot de nieuwe WBA champion gekroond nadat hij Coetzee knockout wist te slaan in de achtste ronde.
Nieuws cameras zagen een Page van vreugde omhoog springen van het canvas terwijl hij terug rende naar Morton.
Maar de wereld liet hem niet ongestraft genieten van dit moment.
Diverse anti-apartheid grouperingen becriticizeerde Page voor zijn partij in South-Afrika. En een fout van de timekeeper liet per ongeluk toe dat Page's knockout punch zo'n 48 secondes na het officiele einde van de ronde viel.
Greg Page hield de titel slechts vijf maanden in zijn bezit en hij verloor hem daarna in zijn eerstvolgende partij tegenover Tony Tubbs.
Het leek wel een onontkoombaar pattern voor Greg Page: Geen succes bleef zonder een afstraffing door verlies, geen comeback verliep ongestoort zonder setback.
En dat ging ook op voor de financiele perikelen van Greg Page.
Ollie Green, een accountant voor Page Enterprises voor bijna tien jaren, vertelde dat de business tussen de $3 millioen tot $5 millioen opmaakte in de tijd dat hij daar werkzaam was, aan uitbetalingen van salarissen van zo'n 20 tot 25 verschillende personen.
"Waarschijnlijk zou hij niet meer dan vier of vijf personeelsleden moeten hebben gehad, maar hij had 20, 25 personeelsleden," zo vertelde Green. En, "en heus niemand kreeg er een minimum salaris uitbetaald."
Miller vertelde dat hij en Green "hun uiterste best deden om Greg duidelijk te maken dat het onmogelijk was om ongestraft zoveel geld over de balk te gooien. ... Je kunt niet zomaar ongestraft 27 mensen op een airplane naar Las Vegas meenemen, zelfs niet in 1983 ...en dan ook nog eens die mensen zo'n week lang onderhouden, zonder dat je eruit komt met beduidend minder geld in je zakken."
Na het aangaan van zijn connectie met Morton, trouwde Page met Brenda Hiner uit Las Vegas in 1985, en het huwelijk bracht een tweetal dochters voort welke momenteel zo'n 19 en 17 jaren oud zijn.
Maar net zoals de fight purses, brokkelde ook zijn empire langzaam af.
In 1986, verloor Page de Shelbyville, Ky., farm waar hij ooit geleefd en getraind had, in een gedwongen verkoop — en daarna verloor hij ook een Louisville condominium omdat de verkoop van zijn farm niet genoeg opbracht om zijn schulden bij de bank af te kunnen lossen.
Voor zo'n twee jaren, tussen 1987 en 1989, zat Page toen muurvast in een deposition in 1991, hij werd te dik en keek niet eens meer naar het boksen op de televisie.
"Ik leek wel een beetje op een grote Grizzly Adams," zo vertelde hij in een hoorzitting." ... Het was werkelijk om misselijk van te worden. Ik had zojuist m'n huis verloren, en ook nog eens m'n farm. Ik was daar werkelijk doodziek van, en niemand mocht mij ermee lastigvallen."
Maar nadat hij toevallig het 1988 Mike Tyson-Tony Tubbs gevecht op de televisie had bekeken, dacht hij bij zichzelf "Ik kan die jongens allebei nog wel verslaan," en begon hij weer met het boksen van wedstrijden in 1989 — die stap bracht een hoop ellende in zijn familieleven met zich mee.
Zijn management team — zijn broer Dennis en twee co-managers — sleepten hem voor de rechter in Louisville in 1990, met de beschuldigingen dat hij contractbreuk had gepleegd door het opzettelijk weigeren van een aantal gevechten.
Het laatste document in de case file is een aanbod van Greg Page om de plaintiffs $1,500, uit te betalen waar hij dan een verklaring van kwijtschelding van schuld voor terug zou ontvangen.
Hij concentreerde hierna zich op een loopbaan als trainer en dit bleek voor hem suksesvol te gaan met Oliver McCall.
Greg Page stond in McCall's corner toen McCall tot grote verrassing van de bokswereld in staat bleek te zijn om Lennox Lewis te verslaan voor de World Boxing Council's heavyweight championship in England in 1994.
Vier jaren later, in 1998, vroegen Page en zijn eerste vrouw, Brenda, een faillisement aan — met Don King onder de creditors - claiming een schuld van $50,000.
Twee jaren later vroeg Brenda echtscheiding aan.
Greg Page verhuisde naar Nashville, waar hij de draad met het boksen en het trainen weer oppakte. Hij zocht wederom contact met veel van zijn oude vrienden in Louisville — en met Patricia.
Rond het jaar 2000, had Page een huishouden opgezet met Patricia op Kenwood Way, en begon hij met de eerste 9-to-5 job in zijn leven — het verven van dental equipment bij Whip-Mix Corp. in de South End.
Hij kwam ook weer samen met Doolin, de trainer welke Greg Page had ontmoet in de Baxter gym in 1970s. Gedurende een conversatie in een Southern Indiana boxing gym, vroeg Page aan Doolin om hem weer te gaan trainen en te managen, aldus Doolin.
"Ik vertelde hem, 'Je gaat rennen wanneer ik zeg dat je moet rennen en je gaat vechten zoals ik wil dat je gaat vechten. En je gaat ook vechten met wie ik zeg dat je moet gaan vechten, en dat is de deal,'" zo vertelde Doolin.
Maar Greg Page bleef toch zijn eigen baas, vertelde hij achteraf. "De enige die er beslissingen over mij maakt - ben ik mooi zelf."
Page's comeback nam gestalte aan.
Sinds John L. Sullivan in 1888, zijn er minder dan 75 mannen op deze aarde tot world heavyweight champion gekroond.
"Greg Page ... was een van de grootste amateurs welke ik ooit zag boksen, en we hebben het nu wel over zo'n 40 jaren van toekijken," zo vertelde de welbekende boxing writer en historian Bert Sugar.
"Maar om het helemaal eerlijk te zeggen: Ik denk dat Greg Page nimmer zijn volledige potentieel heeft bereikt."
Greg Page, aldus Sugar, was "net zoveel aanwezig op de downside van de bokssport als aan de upside.
"Als ik terugblik naar de dagen van Joe Bugner — ik weet niet of jullie die Britse heavyweight champion nog kennen — welke ooit zei dat je met pensioen moet gaan op het moment dat je al je hersencellen nog op een rijtje hebt staan en je de mogelijkheid nog bezit om al je centen te tellen. En wij mogen alleen maar hopen dat sommige dat ook gaan doen."
"Maar de meeste doen dat helaas niet................"
Warning:Copyright © 2001 - 2005. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
