Vraag
een willekeurige fight fan om een land te noemen welke een traditionele associatie
met de bokssport opwekt en Thailand of Mexico zullen zeker genoemd worden.
Het sukses van de bokssport in deze landen betreft echter niet alleen het, via bloed, zweet en tranen, omvormen van rauw talent in de vele gyms, er moeten daarnaast ook mogelijkheden gevonden worden om de vechters voorzichtig te begeleiden richting de dromen - welke al opgewekt werden op het moment dat ze verliefd werden op de noble art of selfdefence.
En dat is het moment waarop mensen zoals de WBC president Jose Sulaiman in de picture komen.
Mexico's Jose Sulaiman is een van de meest powerful mannen in het hedendaagse bokssport vanwege zijn functie als leider bij de World Boxing Councel - de grootste en meest prestigieuze sanctioning body in de sport op dit moment.
Omdat het boksen geen onafhankelijke administratieve organisatie zoals de Fifa in het voetballen heeft, is het aan mannen zoals Sulaiman gelegen om de discipline in de juiste richting te sturen.
In een recent interview vertelde deze Sulaiman nog dat hij landen zoals Thailand en Mexico - en de mensen welke het WBC boxing controleren in die landen - bijzonder hoog in zijn vaandel heeft staan.
''Ik denk altijd aan Thailand als aan mijn tweede huis en het is werkelijk een geweldig land waarin de bokssport op de juiste wijze aangemoedigd wordt,'' aldus Sulaiman.
''De bokssport kijkt ook voortdurend aan tegen vele uitdagingen en we moeten daarom ook constant proberen om de sport op de juiste wijze te blijven begeleiden."
''De WBC is ook trots op haar uitstekende verhoudingen in Thailand met mensen zoals Pol Gen Kovid Bhakdibhumi, want via zijn uitstekende werk zijn er al vele positieve voorderingen tot stand gekomen.''
Pol Gen Kovid is een vice-president van de WBC en de chairman van het WBC Muay Thai, welke onlangs nog haar eerste USA-gebaseerde show in Los Angeles organiseerde - een evenenemt waarop ook Jose Sulaiman uiteraard aanwezig was.
De
WBC president Jose Sulaiman feliciteerde daar - na afloop van zijn overwinning
over de Hollandse zwaargewicht Ricardo van den Bos - de Amerikaanse Shane
'Rocky' del Rosario met diens nieuw veroverde heavyweight belt.
De close verhouding met Thailand resulteerde in 2001 zelfs in een heuse meeting tussen de HM King Bhumibol Adulyadej, de Koning van Thailand, en de WBC president Sulaiman en de Mexicaan vertelde hoe die ontmoeting zijn kijk op het leven volkomen veranderd heeft.
''Het was werkelijk een hele eer omdat de King of Thailand altijd al mijn held was geweest,'' zo verhaalde Sulaiman.
''Ik leerde toen veel dingen zoals het luisteren naar mensen en ook hoe ik ook eenvoudig en tevreden moest zijn. De Koning van Thailand leerde me tevens hoe ik op allerlei wijze mensen kon helpen.''
Gedurende die ontmoeting ventileerde HM King Bhumibol Adulyadej ook zijn teleurstelling over wat er tegenwoordig allemaal aan het veranderen is in het Muay Thai, nadat de traditioneel Thaise sport langzaam transformeerde in een dicipline welke over de gehele wereld beoefend en populair werd.
De Koning vertelde Sulaiman dat hij bang was dat het orginele Muay Thai langzaam gemodificeerd ging worden in een soort van kickboxing of in een van de vele andere variaties op de eeuwenoude Thaise sport en dat hij hoopte dat er aan die situatie wat gedaan kon gaan worden.
De WBC president Sulaiman ging daarna over tot het oprichten van het WBC Muay Thai en hij installeerde Pol Gen Kovid als het hoofd van die afdeling.
Sulaiman was vol lof over het werk dat de voormalige deputy director van de Royal Thai Police al heeft gedaan voor zijn organisatie.
Pol
Gen Kovid sprak de toeschouwers ook toe in het Amerikaanse Los Angeles tijdens
de onlangs gehouden WBC Muay Thai kampioenschappen.
Eveneens in de ring aanwijzig tijdens die speech waren twee andere WBC Muay
Thai officials; Kiate Sirigul, links, en Patrick Cusick, tweede van rechts.
''Pol Gen Kovid is werkelijk een exceptionele man die ook volledig geloofd
in wat hij allemaal aan het doen is en zijn verrichtingen zijn dan ook als
fantasties te bestempelen,'' zo vertelde Sulaiman.
''Als er meer mensen zoals Pol Gen Kovid op deze aarde zouden rondlopen, dan was de wereld een veel prettigere plek om in te leven.''
Boksers vanuit Mexico en Thailand hebben de fans al vele jaren kijkplezier geschonken met hun uitstekende vaardigheden en hun vaak grenzeloze moed.
Mexicaanse
helden zoals; Julio Cesar Chavez, Ruben Olivares, Salvador Sanchez en Marco
Antonio Barrera worden naadloos aangevuld door Thaise bokslegendes zoals;
Khaosai Galaxy, Payao Poontarat, Pone Kingpetch en Sot Chitalada.
De voormalige Thaise wereldkampioen Sot Chitalada klom in Los Angeles ook nog eventjes de ring in samen met Pol Gen Kovid Bhakdibhumi.
Als het Muay Thai werkelijk internationale erkenning gaat bereiken is het te hopen dat haar vechters dezelfde accolades zoals deze beroemde bokslegendes zullen verkrijgen.
Met Jose Sulaiman en Pol Gen Kovid in unison samenwerkend lijkt het erop dat de landen Mexico en Thailand hun vruchtbare relatie nog vele jaren zullen gaan voortzetten, met de vechters vanuit die landen als de uiteindelijke winnaars van de benefits.
Hoe de droom van Ricardo van den Bos in duigen viel.* Door Julian Turner - vertaling en bewerking www.boksnieuws.com.
Het geluk van een Nederlandse zwaargewicht Muay Thai vechter liep spaak tijdens een poging om de WBC Muay Thai titel te veroveren in een LA casino tegenover de Amerikaanse 'Rocky' Rosario.
Julian
Turner vergezelde de Nederlandse Muay Thai vechter, Ricardo van den Bos, tijdens
diens mislukte avontuur in Los Angeles.
Wat vroeg in de ochtend begon met een warme handdruk op het nieuwe Thaise Suvarnabhumi airport eindigde vijf dagen later met een teleurstellend verlies in het koude Los Angeles.
In die vroege ochtenduren was ik juist uit een taxi geklommen tijdens mijn aankomst op het Suvarnabhumi airport in Bangkok, wanneer ik Ricardo van den Bos' trainer Pieter Hoovers mijn naam hoorde roepen.
We hadden elkaar al een paar weken voorheen ontmoet tijdens een officiele press conferentie in Bangkok, waarop we besloten om gezamelijk richting de USA te reizen op zoek naar de grootste prijs in het WBC Muay Thai boksen.
Vanaf dat ene moment op Suvarnabhumi airport brachten we met z'n drieen de gehele trip in elkaars gezelschap door, eten, sightseeing en tevens tijdens het beantwoorden aan al die formele verplichtingen welke zo'n belangrijke fight-night voorafgaan.
De Thaise WBC middleweight champion Lamsongkram Chuwattana zag zich gedwongen om op een later tijdstip de trip naar de USA te volbrengen - dankzij diverse visa problemen - terwijl de Thaise super-featherweight koning, Kaew Fairtex, richting San Francisco afreisde om zich aldaar te gaan voorbereiden op de outdoor bill in het Normandie Casino in Los Angeles.
Ik volbracht in gezelschap van Pieter en Ricardo de trip naar het onbekende in Los Angeles, wat een tamelijk ongemakkelijke passage door het LAX airport met zich meebracht.
Iedereen die ooit wel eens klaagt over de ongemakken op het nieuwe Thaise airport Suvarnabhumi moest een de aankomst op LAX airport uitproberen, waarbij iedereen wordt toegescheeuwd door een stelletje zwaarlijvige Americaanse vrouwen in uniform terwijl ze ondertussen als een stelletje koeien door de immigration lines worden gedreven - een procedure welke zo'n twee uren in beslag zou nemen.
Toen dat ongemakkelijke proces eenmaal achter de rug was en onze check-in in het Hilton hotel zonder problemen was afgewerkt, was er tijd om eventjes te relaxen aan de pool om daarmee de opgelopen jet-lag te verwijderen.
De conversatie ging vrijwel uitsluitend over het aankomende gevecht, waarbij coach Hoovers zijn pupil Ricardo een aantal scenarios voorspiegelde waarbij de vechter aandachtig toeluisterde.
Ricardo sprak vrijwel zonder merkbare emoties over de hem wachtende krachtmeting en hij sprak in simpele, pragmatische termen over hoe hij zou gaan winnen en wat zo'n overwinning voor hem gaan betekenen op het lange termijn.
Er waren geen sporen van nerveusheid, angst of opwinding te bespuren in zijn reakties - uitsluitend practische aandacht gecentreerd op de job welke hem te wachten stond.
De Franse fighters Yohan Lidon (welke het tegenover Lamsongkram ging opnemen) en Fabio Pinca arriveerde later op die dag in het gezelschap van de Belgische Jan van Denderen.
Na enkele uren slaap, ontwaakte ik rond 5am op de Woensdag en besloot ik om wat te gaan wandelen.
Er was een 24-hour fast-food restaurant gesitueerd in het hotel en ik stapte er naar binnen voor een kopje koffie en een burrito. Terwijl ik een tafeltje uitkoos stuitte ik op een bekend gezicht - Hoovers was ook al uit de veren en overpeinsde, voorzien van een kop dampende koffie, de komende gebeurtenissen.
De
Nederlandse trainer - welke het Hollandse cafe 'Hoek van Holland' bestiert
aan Jomtien beach in het Thaise sex-paradijs Pattaya - is al zo'n 20 jaren
betrokken bij het Muay Thai en zijn verhalen zijn altijd fascinerend om naar
te luisteren.
Al snel was de tijd aangebroken om ons in gezelschap van de vechters naar San Pedro te begeven voor de officiele medical examinations welke in de meeste gevallen alleen maar het controleren van de hartslag en de pols omvatten.
In California, echter, nam dit proces maar liefst zo'n vijf uren in beslag en moesten er zelfs enkele mathematische vraagstukken door de vechters beanwoord worden, vergezeld van een in-depth eye examination en allerlei testen op verboden substanties.
Toen dat allemaal achter de rug was wachtte ons de officiele press conference in het casino, gedurende de avonduren.
Dit was de eerste keer dat Ricardo van den Bos en Rosario - en al de andere vechters - elkaar in levende lijve zouden ontmoetten en de spanning was daarom ook duidelijk voelbaar.
Omdat de Thaise vechters Lamsongkram en Kaew deze pers-meeting moesten missen, vestigde de meeste aandacht zich op Ricardo van den Bos en Rosario.
Met hun fysieke verschijning torende zij ook hoog uit boven de meeste aanwezigen, waarbij ze beide even groot en imposant overkwamen met een lengte van zo'n 191cm en een gewicht van 101kg.
Ricardo
van den Bos, Pieter Hoovers, Kaew Fairtex en Lamsongkram Chuwattana op weg
naar deofficiele weigh-in.
Rosario groette me kort toen ik hem passeerde en we hadden een korte conversatie.
Hij was beleefd en had daarbij de duidelijke uitstraling van een man welke zijn mogelijkheden kende en ik begreep dan ook onmiddelijk dat Ricardo een werkelijk gevecht in het vooruitzicht had staan.
Veel van de aanwezige mensen kenden elkaar al van eerdere trips en trainingen in Thailand of van andere gevechten van over de gehele wereld en de atmosfeer was daardoor ontspannen en vriendelijk.
De populaire Glendale gym eigenaar Ed Tarverdyan stond geboekt om te gaan vechten met Ben Yelle voor het US welterweight championship en zijn team vroeg Ricardo voor een lichte training session in hun gym op de volgende dag.
Wat vervolgens tijdens die training plaatsvond versterkte het vertrouwen in een overwinning door Ricardo aanmerkelijk, want na wat werk op de heavy-bags nam trainer George Bastrmajyan de taak op zich om de pads op te houden terwijl van den Bos zijn leg kicks oefende.
Doffe dreunen vergezelde iedere trap van de dikke scheenbenen van de Hollander, waarna hij uiteindelijk op volle kracht een doodstrap lanceerde die Bastrmajyan van de grond optilde en hem vliegend door de ruimte heen stuurde, waarna hij languit op de grond terecht kwam.
Dat was een duidelijk teken aan de wand en iedereen - behalve de mishandelde coach Bastrmajyan - voelde de goede moed naar binnen stromen, want het was vrijwel onmogelijk dat die Rosario tegen zoveel geweld bestand zou zijn.
Na een kort uitstapje naar enkele touristische attracties begaven Ricardo en ik ons naar de beroemde Santa Monica beach, terwijl Pieter Hoovers terugkeerde naar het hotel.
Er werd nog nauwelijks gesproken over het aankomende gevecht en het was duidelijk dat Ricardo van den Bos nu afgeleid wilde worden van de hem wachtende gebeurtenissen. Een Apple i-Phone winkel bezorgde een welkome afwisseling en we vergaapten ons daar aan de uitgestalde nieuwe technology.
De daaropvolgende Vrijdag werd in soortgelijke wijze doorgebracht, met een tripje naar Venice Beach na afloop van het ochtendmaal, welke werd afwerkt in het gezelschap van Lamsongkram, zijn manager Takashi Aoshima en zijn promoter Chujaroen Raweearamwong.
Toen uiteindelijk de dag van het gevecht was aangebroken veranderde de atmosphere duidelijk in een meer serieuze teneur.
De windsels van Ricardo werden door de Glensdale Gym eigenaar George Bastrmajyan
op professionele wijze aangebracht en de laatste woorden van aanmoediging
en goede raad werden hem toegefluisterd.
Ik wensde Ricardo veel sukses en begaf me naar mijn ringside seat.
Hij zou in de eerste partij van de avond gaan optreden en de MC vuurde de toekijkende menigte aan tot luide toejuichingen toen de beide boksers vanuit de tunnel naar voren stapte.
Ricardo van den Bos kwam als eerste door de tunnel naar buiten en hij vertoonde zijn gebruikelijke rust. Zijn tegenstander Rosario volgde en ik voelde duidelijk de bij hem aanwezige spanning.
Helaas, ondanks de maanden - zelfs jaren - van physieke voorbereiding en opofferingen en de eindeloze voorbesprekinge omtrent de te volgen taktiek, lukte het Ricardo niet om greep krijgen op de onverwachte en nogal flitsende start van de Amerikaan.
Zoals bij vele gevechten, kan de eerste slagen uitwisseling vaak een uiterst belangrijke invloed uitoefenen op het verdere verloop van de partij en in deze kwestie werd Bos onmiddelijk overpowerd door een serie harde linkse handen van de Amerikaanse southpaw.
De Nederlander, welke hard getraind had bij Fairtex Gym in Pattaya, moest in die eerste ronde diverse harde dreunen wegslikken, waarnaast hij eveneens een snee in het voorhoofd opliep die veroorzaakt werd door een headbutt.
Ricardo
van den Bos vocht nog wel dapper terug en hij slaagde daarin om Rocky Rosario
nog enkele momenten tegen de touwen aan te drijven.
Twee zware knockdowns volgden echter in de tweede omloop en de dappere van den Bos klom telkens weer overeind om het gevecht te vervolgen.
Alhoewel hij physiek duidelijk het onderspit moest delven, weigerde Ricardo het om op te geven en toonde hij daarmee over een waar vechtershart te beschikken.
Vlak voor het einde van die tweede ronde werd Ricardo van den Bos wederom geraakt door een harde linkse, waarna een onverwachte kniestoot op het gezicht een definitief einde maakte aan zijn dappere pogingen.
De
executie was hiermee definitief voltrokken en Ricardo van den Bos zakte voor
een derde keer richting het canvas.
De referee Dej 'Nokweed' Sriampai stopte hierop de contest, terwijl de ringside physician Dr Paul Wallace zich ondertussen haaste om de getroffen vechter te gaan assisteren.
Na twee eenzijdige rondes en drie harde knockdowns evaporeerde Ricardo van den Bos' droom tot aan het moment dat er weinig meer van over was en alhoewel ik daar als een reporter op onpartijdige wijze verslag van moest maken, kon ik het niet helpen om medelijden met Ricardo's lot te ondergaan.
Hierop volgde er geen afscheid tussen ons - aangezien Ricardo en Pieter onmiddelijk het casino verlieten op weg naar de airport voor hun terugreis richting Thailand, terwijl ik ondertussen achterbleef om de rest van het gala te verslaan.
Lamsongkram en Kaew wonnen hun beide partijen in stijl, maar door mijn gedachte speelde constant de beelden van Ricardo van den Bos, welke een zo onverwacht pak slaag opliep.
Het was werkelijk een eer voor mij geweest om een tijd lang in zijn gezelschap te mogen verkeren en het is mijn eerlijke hoop dat verderop in zijn carriere deze indrukwekkende jonge vechter nog een kans mag ontvangen om te gaan tonen wat hij werkelijk in huis heeft.
Dat is het minste wat zijn talenten en zijn toewijdingen aan de nationale sport van Thailand verdienen.
Wilt U deze gevechten op DVD bekijken, klik dan hier...
|
FastCounter by bCentral |
 |
Warning: Copyright © 2001 - 2007. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
