Arturo Gatti stopt de ongeslagen Thomas Damgaard.
Arturo Gatti wist op Zaterdag 28 Januari de voorheen nog ongeslagen Deense Thomas Damgaard te verslaan via een stoppage in de 11e omloop van een afgesproken 12-ronde partij.
Voor
de eerste keer sinds vijf jaren weer vechtend op 147 pond, wisselde Gatti
(40-7) effectief naar een left-handed stance en wist hij de als een southpaw
boksende Deense knokdoos goed te neutralizeren met links-handige directes
en rechtse uppercuts.
Het einde kwam toen een bloederige Damgaard (37-1), tevergeefs zoekend naar een knockout punch, tegen een harde rechtse op zijn gezicht aanliep, waarna zijn benen het begaven. Referee Lindsey Page Jr. stapte hierop tussen de beide vechters en hij stopte de partij op 2:54 van de 11e ronde.
Voor Gatti, welke al had aangekondigd dat hij met pensioen zou gaan indien hij de partij zou verliezen, was het een victory met een zoete bijsmaak.
Nog steeds mentaal beschadigd door het pak slaag welke hij afgelopen Juni ontving uit de handen van Floyd Mayweather, was de 33-jarige Hoboken brawler nu op zoek naar een overtuigende bevestiging van zichzelf.
Dat lukte hem in een verrassende fashion, soepel wisselend van een links-voorstaande naar een rechts-voorstaande stand en weer terug, waarbij hij ondertussen sluw toesloeg met jabs en off-hand leads, waarbij hij wijselijk de toe-to-toe slugfests - welke hem zo een geweldige box-office superstar maakte - wist te vermijden.
Hij bezeerde zijn vaak-geblesserde rechtse hand wederom in de vierde ronde terwijl hij doorkwam met een punch op Damgaard's hoofd, maar Gatti bleef gewoon stug doorgaan met het gooien van die rechtse hand gedurende de rest van het gevecht en hij verklaarde achteraf dat zijn switch naar southpaw uitsluitende wegens strategische redenen had plaatsgevonden.
Voor de eerste
maal vechtend buiten zijn vaderland Denemarken presenteerde Thomas Damgaard
— een hard-slaande left-hander, welke al zo'n zes jaren op weltergewicht
heeft gevochten — een formidabele uitdaging voor Gatti, vechtend als
een soort van links-handige Micky Ward.
Het leek erop dat Damgaard de controle over het gevecht in handen kreeg tijdens de vierde ronde, waarin hij door kwam met een serie aan links-rechtse combinaties die Gatti's hoofd naar achteren deden slaan.
Maar Gatti kwam goed terug, vertrouwend op zijn off-hand leads en zijn superiore snelheid om daarmee Damgaard te verrassen. Hij raakte met zo'n zeven onbeantwoorde stoten tijdens een flurry in de vijfde omloop, een aktie welke het thuispubliek van 11,568 toeschouwers in de Boardwalk Hall liet uitbarsten in hun gebruikelijke spreekkoren, "Gat-ti! Gat-ti!"
Tegen de 11e ronde, was Damgaard ondertussen zo wanhopig geworden dat hij op een bepaald moment Gatti met zijn rechterhand vastgreep achter het hoofd om vervolgens met links toe te slaan, een akties welke scheidsrechter Page dwong om hem een punt in aftrek te nemen.
Damgaard, 34, was nou ook niet bepaald een glibberige southpaw. Hij was eigenlijk tailor-made voor Gatti omdat hij feitelijk een brawler is welke, als het nodig blijkt te zijn, wel genegen is om zelf eerst drie stoten te pakken om er daarna eentje uit te kunnen delen. Net zoals Gatti, heeft hij een sterk boksershart en houdt hij ervan om aan de binnenzijde te vechten, waarbij hij schade kan aanrichten met beide handen.
Zijn beste punch is een rechtse hoek en hij staat ook bekend als een frequente bloeder met eigenlijk maar een enigsinds zwakke verdediging. Zijn zwaarste partijen kwamen tegenover fighters welke goed konden boksen en bewegen.
Gatti, welke eigenlijk ook een brawler is, heeft echter genoeg goede boxing skills in huis, welke de laatste jaren overduidelijk omhoog getrokken werden door zijn trainer, de voormalige welterweight champ Buddy McGirt.
Het game plan welke Gatti/McGirt gebruikte voor de Ward II partij was om veel te stoten en te bewegen en Gatti deed dat ook, waarop hij beloond werd met een welverdiende victory...
Arturo Gatti: zijn fans krijgen er niet genoeg van.
Hij won en verloor wereldtitels, onderging brute en bloederige afstraffingen in veel van de vroege rondes van zijn partijen, om daarna simpelweg weer terug te komen en het gevecht te winnen.
In een 46-fight carriere, onderging deze man - welke ook wel "The Blood & Guts Champion" wordt genoemd - zijn deel aan lowlights en afknappers, inclusief zeven verliespartijen. Dus waarom is iedereen dan eigenlijk toch altijd zo waanzinnig enthousiast over die Arturo Gatti?
"Omdat
hij een echte warrior is, daarom," verklaarde promoter Lou DiBella, welke
als de HBO's main man voor boxing optrad in de 1990s.
"Hij is een geweldig exampaar van een puur boksershart en moed."
Gatti (39-7, 30 KOs), welke in zijn carrier al tot tweemaal toe een onverwachte en ook spectaculaire comeback wist te realiseren op momenten dat de meeste mensen hem al grotendeels hadden afgeschreven, deed dat op 28 Januari wederom in een partij voor de vacante IBA welterweight title, live uitgezonden door HBO, tegenover de Deense Thomas Damgaard (37-0) in de Boardwalk Hall.
Gatti verloor afgelopen Juni 2005 zijn WBC welterweight title nog aan de ongeslagen Floyd Mayweather, een supertalent welke algemeen bekend staat als de beste pound-for-pound fighter van dit moment.
Maar hoe meet je dan eigenlijk een echt boksershart? Of moed?
Bij Arturo Gatti, is dat een simpele zaak. Kijk gewoon maar eens hoe hij altijd zijn totale ziel eruit perst tot het moment dat de laatste bel van de partij geklonken heeft.
Kijk ook maar eens hoe hij gewoon doorploeterd met een gebroken hand of met het bloed stromend over zijn gezicht, regelrecht in zijn bijna dichtgeslagen ogen.
Terwijl er tegenwoordig vaak partijen plaatsvinden welke de duurbetaalde centen van de toeschouwers totaal niet waard zijn, geeft Gatti altijd 100 per cent value op iedere dollar aan zijn fans.
"Gatti is een moedige puncher welke altijd drama levert, iedere keer weer, en hij zou zelfs moeten worden gehuldigd voor zijn verliespartijen, want hij geeft nooit op in de ring," vertelde Larry Merchant, een longtime HBO ringside analyst.
"Hij inspireert zelfs andere vechters met zijn hardheid, een bewijs hoe ongewoon en speciaal zijn blend van talent en spirit is. We noemen hem altijd een echte throwback van de warriors uit de '30s en de '40s."
Wat
is dan een typisch Arturo Gatti gevecht?
Het woordje "Oorlog" komt onmiddelijk naar boven drijven. Of ook wel, "Straatgevecht."
Er passeert tijdens zijn gevechten altijd die eindeloze stroom aan punches, alsof zijn vuisten uit machineguns bestaan.
En aan het einde van een Gatti fight, zijn de toeschouwers meestal even uitgeput van het toekijken als hun held Gatti, wiens gezicht dan meestal behoorlijk is toegetakeld, alsof iemand hem met een hamer te lijf ging.
Het is een bewijs van Gatti's grote allure als een bokser en als een mens, dat zijn grootste fan Micky Ward heet, wiens trilogy met Arturo Gatti zo'n 14 maanden en 30 harde rondes omspande in 2002 en 2003.
Deze drie gevechten tussen Gatti en Ward worden vaak als de tweede grootste trilogy in de boxing history bestempeld - na de beroemde Muhammad Ali-Joe Frazier fights.
De 9e ronde vanuit hun eerste partij in het Mohegan Sun Casino and Resort op 18 April, 2002 - gekozen als de "Round of the Year" door het Ring Magazine - was zo abnormaal gewelddadig, dat een terugblik naar het oude Rome met zijn gladiators bewapend met kettingen en zwaarden in de gedachten opborreld.
De HBO aankondiger en wereldbefaamde trainer Emanuel Steward, welke de partij 'live' versloeg, schreeuwde na afloop van die 9e ronde, "Dit is de ronde van de century!"
Hoe is het dan om in het oog van een storm, genaamd Arturo "Thunder" Gatti, gevangen te worden, in die enge omsloten ruimte waar geen uitweg meer aanwezig is buiten het vernederende opgeven of het bewusteloos uit de ring gedragen worden?
Micky Ward herinnerd zich die beroemde 9e ronde alsof deze 'live' gegraveerd in zijn brain staat, en misschien is dat ook wel zo gebeurd door Gatti's slopende stoten tegen zijn hoofd.
"Ik had hem te pakken en aangeslagen aan het einde van die achtste ronde," verhaalde Ward.
"Ik wist dat ik er weer snel bovenop moest duiken in die negende omloop. Ik gooide een hoek naar zijn lichaam en die landde werkelijk perfect bovenop zijn lever."
Omlaag ging Arturo Gatti, maar hij bleef steunend zitten op een knie.
"Ik dacht, 'die komt nooit meer overeind'," zo vertelde Ward. "Maar hem goed kennende - ging dat dus mooi wel lukken. En toen begon ik maar met het afvuren van alles wat ik nog in huis had."
Maar zoals zovele malen voorheen, wist Gatti zichzelf wederom te forceren in een aanval, zelfs toen zijn lichaam eigenlijk schreeuwde, "Genoeg, genoeg!"
Zoals een gewond beest, viel Gatti levensgevaarlijk aan met een flurry aan power punches vanaf beide handen - wat zeer opmerkelijk was omdat Gatti zijn rechterhand gebroken had tijdens de vroege rondes. En toen de bel uiteindelijk klonk, ondanks het feit dat hij eigenlijk zelf al knockout op z'n benen was, lukte het Gatti zowaar om zijn opponent Micky Ward aan te slaan.
CompuBox, de service welke gespecializeerd is in het registeren van punch counts, had Gatti doorkomend met het ongelofelijke aantal van 42 uit 75 punches, allemaal power shots in de 9e ronde. Ward raakte met 68 uit 93, waaronder 60 power punches.
"Ik dacht dat de partij wel gestopt zou worden na afloop van die 9e ronde," herinnerde Ward zich en waarschijnlijk had hij hier ook stiekem voor gebeden.
Maar toen de bel uiteindelijk klonk voor de aanvang van de 10e en finale ronde, dacht Ward: "O, Jesus, daar gaan we weer."
Een van de bewilderde fans beschreef deze eerste partij tussen Gatti en Ward met de volgende woorden, "Onwerkelijk is niet eens een goede omschrijving van wat er zich die avond allemaal afspeelde."
"De fans zouden ook eigenlijk een extra $20 berekend moeten worden toen ze na afloop van dat gevecht de arena verlieten."
"Als die 9e ronde zich in een bioscoopfilm zou hebben afgespeeld, dan zouden er een hoop mensen, 'Whoopaa,' hebben uitgeroepen - alsof ze naar Rocky Balboa en Ivan Drago zaten te kijken."
"Arturo Gatti had ook bijna geen hartslag meer na die ronde 9 en toen kwam hij gewoon weer terug en wist hij ronde nummero10 overtuigend te winnen."
Ook op een geheel andere wijze komt de enorme populairiteit van deze 33-jarige inwoner van Jersey naar buiten.
Bijvoorbeeld in een slagzin geschreven in de stijl van de oude Babe Ruth-Yankee Stadium standaard - "The Boardwalk Hall is the house Gatti built."
Zeven keer stapte Gatti nu de ring in van deze gerenoveerde Boardwalk Hall in Atlantic City, en alle zeven keer werd de grote hal tot aan de dakspanten gevuld met fans.
In zijn laatste en derde gevecht met Micky Ward (2003), kwam er een crowd van 12,643 toeschouwers opdagen om de beide warriors aan te kunnen moedigen.
Het was de grootste menigte ooit aanwezig in de Boardwalk Hall voor een non-heavyweight en non-title fight, een record welke door Gatti wederom werd gebroken op afgelopen 25 Juni, toen hij zijn junior welterweight titel zo vernederend verloor aan Mayweather.
Wanneer de naam Gatti wordt genoemd aan Val McGonigal, de director of marketing voor het Atlantic City Convention Center welke naast de Boardwalk Hall gelegen is, lichten haar ogen gretig op.
"Hij heeft ons geholpen om op de boxing map te blijven," vertelde McGonigal.
"Feitelijk, alleen maar vanwege Arturo Gatti werden we door de Billboard en Venue magazines vernoemd als de 2005's 'Top Grossing Mid-Size Arena in the Country.'
Zijn gevecht tegenover Floyd Mayweather, afgelopen Juni, bracht zo'n $5 millioen op. Dat zijn de centen welke Arturo Gatti waard is."
McGonigal, welke nog nooit een gevecht van Gatti gemist heeft, ontwierp zelfs voor Gatti zijn eigen, persoonlijke en permanente dressing room, compleet met "Arturo Gatti" in gouden letters op de deur.
Zodra er een Gatti fight wordt aangekondigd, vertelde ze, gonst er onmiddelijk een bepaalde opwinding door de lucht van Atlantic City.
"We doen hier veel verschillende gevechten, maar wanneer het om Arturo Gatti gaat, dan is er plotsklaps een hoop opwinding aanwezig. Zijn tickets verkopen ook gewoon veel sneller dan die van andere partijen," vertelde McGonigal.
"Hij noemt de Boardwalk Hall dan ook zijn huiskamer. Hoe veel meer value bestaat er (voor ons) in een statement zoals deze!"
Hoeveel aanspraak mag Arturo Gatti dan wel maken op "zijn" Boardwalk Hall?
Toen de in Jersey gebaseerde promoter Dino Duva een veelbesproken heavyweight bout organiseerde tussen Wladimir Klitschko en Samuel Peter, afgelopen September in de Boardwalk Hall, was een van zijn grootste vraagstukken en oorzaak van veel hoofdpijn hoe iemand anders dan Arturo Gatti mensen op de been kon krijgen in Atlantic City.
De partij verkocht echter bijzonder goed en met een gate-opbrengst van over de 10,000 tickets kon Duva gerustgesteld achterover gaan zitten en een zucht van verlichting slaken.
Een andere manier om Gatti's populariteit te meten is hoe vaak zijn verrichtingen werden beloond door de zogenaamde "Bijbel" of boxing, het Ring magazine.
Sinds 1945, toen de Ring begon met het uitroepen van een "Fight of the Year," waren er slechts vijf mannen welke vier of meerdere malen betrokken waren bij zo'n "Fight of the Year."
Arturo Gatti, George Foreman en Joe Frazier ontvingen ieder vier vermeldingen.
De enige twee boksers welke meerdere malen werden vernoemd waren Carmen Basilio (5) en Muhammad Ali (6). Geen slecht gezelschap dus voor Arturo.
Gatti verkreeg ook een keer de titel, "Comeback of the Year" (2002) en hij werd drie keer verkozen voor de "Round of the Year" en ook nog een keer voor de "Knockout of the Year."
Terwijl vele boxing analysten Arturo Gatti en Evander Holyfield als de meest opwindende vechters vanuit hun generatie verkiezen, zijn ze vaak terughoudend om deze twee boksers een all-time great kwalificatie te geven.
Bij Gatti wordt dan vaak aangevoerd dat hij participeerde in slechts zes championship fights - waarin hij maar twee keer titels wist te winnen.
"Als Gatti niet in die Hall of Fame wordt opgenomen, dan is dat een regelrechte aanfluiting," reageerde DiBella. "Ik vind absoluut dat hij een echte Hall of Famer is."
De boxing historian Johnny Ortiz, een member van de World Boxing Hall of Fame board of directors, geeft toe dat het aantal winst en verliespartijen eigenlijk irrelevant is wat betreft het analyzeren van de carriere van Arturo Gatti.
"Arturo's fight-or-die stijl van boksen heeft hem de aanbidding bezorgt van vele, vele fight fans vanover de gehele wereld," zo vertelde Ortiz.
"Als hij een partij verloor, dan maakte dat eigenlijk niet echt veel uit wat de waardering van zijn devoted fans aanging. Zij wisten allemaal dat Arturo alles zou geven wat hij in huis had en dan ook nog een beetje meer. Hij heeft het echte hart waar de kampioenen van gemaakt zijn."
Gatti's eerste optreden op de nieuwe HBO's show, "Boxing After Dark" speelde zich af tegenover Wilson Rodriguez op 23 Maart, 1996, in een brute partij welke serieus aanspraak maakte op de titel "Fight of the Year", een titel welke uiteindelijk werd ingepikt door een stelletje zware jongens luisterend naar de namen Evander Holyfield en Mike Tyson.
Vanaf die eerste dag was Arturo Gatti een van de top six meest populaire boksers voor dat network.
"Hij is de beste TV fighter welke we in huis hebben," vertelde DiBella, welke verantwoordelijk was voor de start van "Boxing After Dark."
"Er loopt momenteel in America geen andere vechter rond welke een betere draw maakt dan Arturo Gatti. Ik persoonlijk ben dan ook helemaal gek van hem."
Gatti heeft nu zo'n 18 maal voor HBO gebokst. Alleen Shane Mosley (19), Pernell Whitaker (19), Lennox Lewis (23), Oscar De La Hoya (28) en Roy Jones Jr. (30) waren vaker te zien in optredens op het HBO screen.
Gatti's fights presenteren ook bijzonder goed in de ratings en hij wordt door de HBO subscribers gewaardeerd in dezelfde leage als zijn fellow Jerseyan, Tony Soprano.
"Gatti geeft altijd zijn gehele hart aan zijn fans," vertelde de boxing historian en Hall of Fame writer Bert Sugar. "We hebben al genoeg andere harde mannen zien opgeven op hun stoel. Maar je zult van Arturo Gatti nooit een retirement party in de ring gaan meemaken."
DiBella vertelde, "Hij is de soort van vechter welke je moet stoppen wanneer hij serieus gewond raakt, hij zal namelijk nooit uit zichzelf kunnen opgeven."
Enkele reakties van zijn fans na afloop van Gatti-Ward I:
"Dit was een van de meest verbazingwekkende vertoningen van hart en moed welke ik ooit heb mogen aanschouwen in een boksring. Het is bijna een schande dat het geheel gratis te bekijken viel (voor de HBO subscribers)."
Nadat Gatti, op 29 Januari, 2005, suksesvol zijn WBC junior welterweight titel wist te verdedigen via het knockout slaan van Jesse James Leija in de vijfde ronde (Leija kondigde na afloop van die partij zijn retirement aan), kwam er een triumphantelijke blog picture voor op de internet van Gatti, welke zijn arm omhoog hield in de ring met de bijgaande teks: "Een van deze dagen, zal Arturo Gatti te oud en te langzaam zijn om nog afstraffingen te kunnen uitdelen en wanneer die dag eenmaal arriveerd is het menselijke ras een stukje armer geworden."
Arturo Gatti heeft zelfs aanhangers onder musicians. Een in San Francisco gebaseerde band noemd zichzelf, "The Arturo Gatti band," en wat denk je in wat voor een muziekstijl ze spelen? Juist, heavy metal, hard driving stuff, welke regelrecht vanuit het hart komt, overdonderend en onwijs hard.
Cijfers vertellen zelden een story, maar in Gatti's geval is de overweldigende hoeveelheid in zijn punch counts vaak een correcte omschrijving van wat er in zijn gevechten eigenlijk plaatsvind.
CompuBox offert analysis van zijn punch counts, maar deze gaan zelden vergezeld met superlatieven. Maar dat was dus niet zo na afloop van het eerste Gatti-Ward fight.
"Die 5e ronde was een klassieker. Gecombineerd gooide de beide boksers 179 punches waarvan er 98 raak waren, 54 van Gatti en 44 door Ward. Het CompuBox gemiddelde (van alle gevechten) voor rake stoten in een ronde uitgedeeld door een enkele vechter is 20. Van deze 98 rake stoten door Gatti en Ward, werden er 88 geclassificeerd als POWER PUNCHES. Dus geen slappe 'pitty-pat no-jabs' klapjes, neen, deze warriors vlogen elkaar werkelijk in de haren...
"Ronde nummer 9 moet in ieders top five aan grootste drie minuten voorkomen, opwindend, zoals die memorabele drie rondjes dynamiet welke Thomas Hearns en Marvin Hagler ooit afleverden."
Gatti en Ward kwamen gezamelijk door met een totaal van 110 punches - waarvan er 102 Power Punches waren. Er werden totaal 168 stoten gegooid, waarvan er dus 110 raak waren.
Het gecombineerde gemiddelde aan rake stoten per ronde (voor alle gevechten) is 40 punches, 20 ieder. Dus als we nog eventjes door blijven stoeien met de getalletjes dan zien we dat beide boksers in dat gevecht met ongeveer driemaal het gecombineerde gemiddelde aan stoten doorkwamen!!!
Waar staat die 9e ronde tussen Gatti en Ward in de Greatest Rounds category?
Riddick Bowe en Evander Holyfield combineerde een totaal aan rake stoten van 69 punches in de 10e ronde van hun eerste gevecht en Erik Morales en Marco Antonio Barrera raakten elkaar met een gecombineerd aantal van 75 punches in de 5e ronde van hun eerste ontmoeting.
"In wat genoemd wordt als een van de greatest rounds in history, wisten Marvin Hagler en Tommy Hearns elkaar te raken met een gecombineerd aantal van 106 punches in de eerste ronde van hun all-time classic."
"Gatti-Ward (110) passeerd deze aantallen allemaal."
De Ring, in het toekennen van Gatti-Ivan Robinson in haar 1998 "Fight of the Year" award, haalde ook de punch count aan in haar announcement:
"Stats alleen vertellen zelden de gehele story van een gevecht, maar het feit dat Ivan Robinson en Arturo Gatti samen een gecombineerd totaal van 1,630 punches wisten af te vuren waarvan zo'n 674 klappen aankwamen, geeft zeker wel een indicatie van het level aan ferocity welke die avond door de ring heen joeg..."
Wat betreft die historische 9e ronde, noemde de Ring het: "Een ronde welke meer aktie in drie minuten wist te persen dan een hele hoop vechters in gehele carriere weten te presteren...Toen de bel klonk voor ronde 10 zagen beide mannen eruit alsof ze zojuist waren overreden door een stelletje trucks."
Commentaar leverend op Ward's close victory in hun eerste gevecht, vertelde de Ring: "Dit ging niet meer om winners of losers. Dit ging meer over wat twee warriors bij elkaar kunnen aanrichten. Hoe zij zichzelf en hun sport omhoog weten te liften naar een onwaarschijnlijk grote hoogte, vanaf de eerste bel tot aan de laatste minuut."
Vlak voor de aanvang van de 10e ronde in hun derde en finale gevecht, na 29 rondjes straight from Hell, naderde Gatti en Ward elkaar voor het traditionele touching of the gloves.
Inplaats daarvan, gaven beide mannen elkaar een innige omhelzing en de toekijkende menigte stond bovenop haar stoelen en schreeuwde het luidkeels uit.....
"Het waren twee bloedbroeders die samen een emotionele band gesmeed hadden welke hen nooit meer los zou laten," vertelde DiBella. "Micky Ward wist dat Gatti hem de Hall of Fame in had gedragen tijdens deze gewelddadige trilogy."
In de aftermath van hun finale gevecht werd duidelijk wat voor een klassebak Arturo Gatti eigenlijk is.
Gatti, zijn gezicht bont en blauw geslagen en bloedend vanuit diverse wonden, toonde zich een gracious winnaar: "Ik wist dat hij was gekomen om te vechten," vertelde hij.
Waarbij hij wederom Ward omhelsde en hem daarna zijn waterfles aanreikte.
"Hij is een geweldige kampioen. Iedere andere bokser was er voortijdig mee gekapt."
Gevraagd naar een volgende opponent, antwoordde een uitgeputte Gatti: "Ik weet het niet. Nu wil ik eerst naar het ziekenhuis - nu meteen."
De jongen welke in de ambulance tegenover hem kwam te zitten was Micky Ward.
De twee vechters werden voor een onderzoek en behandeling naar het Atlantic City Medical Center gebracht en het resultaat van dit onderzoek wees uit dat Ward zijn rechterhand had gebroken in de derde ronde en dat Arturo Gatti eveneens zijn rechterhand had gebroken tijdens de vierde omloop.
Hoe gaat dat dan, vechten met een gebroken hand?
In de 6e ronde van hun laatste partij werd het duidelijk dat Gatti geen echte harde rechtse stoot meer kon plaatsen.
Maar Gatti vertelde aan zijn trainer, Buddy McGirt, dat hij perse door wilde gaan, zelfs wanneer hij de aggressief boksende Ward te lijf moest met slechts een linkse hand.
Gevraagd hoe hij in Godsnaam met zo'n verzengende pijn kon blijven doorvechten, reageerde Gatti: "Je moet gewoon eventjes doorbijten en afwachten tot aan het moment dat je er gewend aan bent geraakt."
Er gewend aan raken? Betekend zoiets dan dat je de pijn dan maar moet vergeten en gewoon door moet gaan met het stoten zetten, want anders stel je jezelf en je fans misschien wel teleur?
Op Gatti's toekomstige grafsteen mag onder zijn naam eigenlijk maar vijf andere woorden komen te staan, namelijk; "GEEF NOOIT GEEN DUIMBREED TOE!."
Warning:Copyright © 2001 - 2006. All theft and artwork on this site are protected under international copywright law.
